شاهرودی: دایی فحش داد و با او بزن‌بزن کردم!

رضا شاهرودی؛ شاید تا سال‌های سال بعد هم یک چپ پای تمام‌عیار مثل او در فوتبال ایران پیدا نشود. فریاد‌های مالدینی مالدینی که طرفداران پرسپولیس به چپ‌پای کلاسیک خودشان اختصاص داده بودند بعید است دیگر در ورزشگاهی تکرار شود و حالا تنها خاطراتی مانده‌ از آن دوران طلایی، دورانی که فوتبال ایران مردان زیادی مثل رضا شاهرودی را در خودش داشت. اتفاقا خود شاهرودی هم صحبت‌هایش را از اینجا شروع می‌کند و کمی از دردهای فوتبال ایران را روی دایره می‌ریزد. «ما که آماتور بودیم، خیلی بیشتر از این حرفه‌ای‌ها رعایت مسائل حرفه‌ای را می‌کردیم. من در ترکیه و چین قرارداد حرفه‌ای بستم، آنجا بندهایی می‌گذارند که مثلا اگر ساعت 10 شب بیرون بروی،‌ فلان‌قدر جریمه می‌شوی، ما خودمان اینها را رعایت می‌کردیم اما حالا بازیکن تازه ساعت 10 شب می‌زند بیرون! خب معلوم است که فردا در تمرین و مسابقه تمرکز ندارد. یا باید خود بازیکن تفکر حرفه‌ای داشته باشد و از خودش مواظبت کند یا باشگاه به وسیله قرارداد مواظب او باشد». شاهرودی این را می‌گوید و ادامه می‌دهد: «بچه‌ پولدار که فوتبالیست نمی‌شود. فوتبالیست‌ها همه یا بچه جنوب‌شهر هستند یا شهرستان که با هزاران محرومیت و زحمت بالا آمده‌اند. آن زمان چون انگیزه، پیراهن و مردم بودند،‌ ما برای رفع ضعف‌هایمان خیلی تلاش می‌کردیم. الان من در استقلال، پرسپولیس، تیم ‌ملی و حتی همین استیل‌آذین که بودم، حتی یک نفر را ندیدم که برای برطرف کردن ضعف‌هایش کار کند! یک مثال ساده؛ بازیکنی که به سطح ملی، استقلال و پرسپولیس می‌رسد، باید 2 پا باشد. یا اگر راست‌پاست، پای چپش لااقل 60 درصد راست باشد ولی ما بازیکن ملی داریم که پای چپش 20 هم نیست! نه می‌تواند شوت کند و نه سانتر،‌خب این ایراد را که مربی و باشگاه نباید برطرف کند». شاهرودی در ادامه به وضعیت پرسپولیس و نتایج ضعیف این تیم در لیگ برتر اشاره می‌کند و می‌گوید:« ما در زمین خاکی هم 5 بازی پیاپی را نباخته‌ایم! زمان آقای پروین یک بازی در آزادی را 4 بر 2 بردیم و علی‌آقا در رختکن عصبانی بود که چرا 2 گل خوردید و چرا به فکر هوادار نیستید. حالا 4 تا 4 تا می‌خورند و می‌بازند! البته به نظر مشکل این اتفاقات علی دایی نیست. مگر ما گنده‌تر از دایی در این فوتبال داریم؟» او فلاش‌بکی به جام‌‌جهانی 98 و اختلافش با دایی می‌زند و می‌گوید: «یک ماه از خانواده دور بودیم، فشار تمرینات ایویچ و استرس جام‌جهانی هم بود، اعصاب همه بچه‌ها خراب بود و آن اتفاق افتاد. بعدش سریع آشتی کردیم و تمام شد. ایویچ تمرین دروازه نزدیک گذاشت، دایی مهاجم تیم روبه‌رو بود و در صحنه‌ای برخورد ایجاد شد، او فحش داد و... درگیری شد دیگر! البته این را قبول ندارم که شایعه شده دایی گفته بود من بازیکن بایرن‌مونیخ هستم. نه‌بابا، بنده خدا از این غرورها نداشت. اما بزن بزن کردیم! او مشت انداخت که به من نخورد ولی مال من خورد! بچه‌‌ها سریع جدایمان کردند. بعد از تمرین قرار شد مرا برگردانند ایران ولی بچه‌ها یکی‌یکی گفتند رضا برگردد، ما هم برمی‌گردیم. بعد قرار شد آشتی کنیم و تمام شد».