طبیعت ضد‌فوتبال‌

رابین هکث:

فوتبال جزیره که هر ساله بر خلاف اروپا با آغاز کریسمس داغ‌تر و فشرده‌تر از قبل می‌شود، این بار در یک یخبندان نادر دچار انجماد شده است. توده‌های برف و یخ سراسر بریتانیا را دربر گرفته‌اند و هیچ چشم‌اندازی از بهتر شدن آب و هوا هم نیست. مادر طبیعت که در فوتبال جزیره همواره بخشی از بازی محسوب می‌شود این بار با اختلال در بازی زیبا خود دست به نمایشی تاریخی اما یک نفره زده است، چیزی که البته در تاریخ فوتبال انگلستان بی‌سابقه نیست. در اینجا به تیمی یازده‌تایی از بدترین شرایط آب و هوایی فوتبال جزیره در 110 سال اخیر می‌پردازیم.

روورز بازنگشت (1891)

نخستین موفقیت برنلی در داربی لین شایر شرقی به لطف هوای منجمدکننده، برف سنگین و باد وحشتناک حاصل شد. بلکبرن که در آخرین ملاقاتش از زمین مور به پیروزی 6 بر یک رسیده بود این بار در حالی که از بازی در شرایط قطبی اکراه داشت در مدت یک نیمه خود را 3 گل عقب دید و به همین خاطر بازگشت به زمین را به تاخیر انداخت و زمانی که سرانجام از رختکن بیرون آمد بین جو لافتهاوس از تیم میهمان با آلکس استوارت از برنلی دعوایی درگرفت که به اخراج هر دو بازیکن منجر شد و در ضمن این بهانه را به دست بازیکنان بلکبرن روورز داد تا ترک زمین کنند و در همان حال که بازیکنان برنلی سعی می‌کردند به دروازه سنگربان تنهای میهمان هربی آرتور یورش ببرند تا به شمار گل‌های خود بیفزایند داور ابتدا اعلام آفساید کرد و بعد بازی را متوقف کرد. با وجود معذرت‌خواهی بلکبرن به خاطر اینکه بازیکنانش بر اثر سرمازدگی نمی‌توانسته‌اند به بازی ادامه دهند اما کمیته داوران رای به پیروزی برنلی، کسر 2 امتیاز از بلکبرن و محکومیت آنها به برگزاری یک دیدار دوستانه در ورزشگاه مور داد.

جنگ سرد (1940)

رکورد ملغی شدن بازی‌ها در یک روز فوتبال جزیره به جنگ دوم جهانی بازمی‌گردد. در دوره‌ای که به نقل از گاردین «پدیده یخبندان 1895» بریتانیا دوباره تکرار شده بود. در روز سوم فوریه 1940 در انگلستان و ولز تنها 2 مورد از 56 مسابقه مقرر دوران جنگ برگزار شد که در یکی از این 2 بازی هم نتیجه یکطرفه 10 بر 3 به سود پلای ماوث در مقابل بریستول رقم خورد. تیم بازنده هم دلایل خودش را داشت چون فقط 9 بازیکن آنها توانسته بودند خودشان را برای سفر به پلای ماوث به ایستگاه قطار بریستول تمپل میدز برسانند. باب هوویسون سرمربی بریستول هم یک راننده تاکسی را نزد رئیس باشگاه آرکیل گسيل کرد تا 2 بازیکن برای آن روز قرض بگیرد.

صاعقه (1948)

در جریان فینال جام نبرد ارتش در ورزشگاه آلدرشات ارتش در آوریل 1948 دو سرباز بر اثر برخورد صاعقه جان باختند. شدت این برق آسمانی چنان بود که هر 22 بازیکن و داور را نقش زمین کرد و 8 تماشاگر هم راهی بیمارستان شدند. 2 بازیکن سرباز در این حادثه جان باختند اما داور که گفته می‌شد صاعقه به سوت فلزی‌اش هم اصابت کرده با خوش‌اقبالی از مرگ گریخت. یک تماشاچی به گاردین گفت: «در یک آن همه بازیکنان دو تیم انگار که تیر خورده باشند روی زمین افتادند». یک سرجوخه ارتش هم به دیلی میرر گزارش داد: «به نظر می‌رسید صاعقه مستقیما به داور خورده باشد چون برای یک لحظه او کاملا غرق در نور شد». دو تیم که نماینده لشکر زرهی سلطنتی و هنگ تمرینی
صد و بیست و یکم توپخانه سلطنتی بودند در اثر این حادثه جام را با هم شریک شدند.

رقص روی یخ (63-1962)

در یک دوره 2 ماهه از سال 1962 فوتبال انگلیس کاملا یخ زد، طوری که در ماه ژانویه در یک هفته 54 بازی در انگلستان و اسکاتلند لغو شدند، در حالی که در چند بازی برگزار شده هم خبرنگاران برای ارائه اطلاعات درباره مسابقات با مشکل مواجه شده بودند چون از فرط سرما چه دستگاه‌های تایپ و چه خودکارهایشان منجمد شده و از کار افتاده بود. یک بازی جام حذفی اسکاتلند بین آیودرای و استرانوائر 33 بار به تعویق افتاد. بلکپول در فاصله 15 دسامبر 1962 تا 2 مارس 1962 (2 ماه و نیم) به خاطر یخ‌زدگی زمین خانگی‌اش فقط 2 بار آن هم در بیرون از خانه بازی کرد. اوایل ژانویه 1963 روزنامه‌ها عکسی از جیمی آرمفیلد، دروازه‌بان و توگی والترز دیگر بازیکن بلکپول منتشر کردند که مشغول اسکی روی یخ زمین ورزشگاه بودند. «جان بترزبو» دبیرکل وقت چلسی هم پیشنهاد داد باشگاهش به جای مبارزه با یخ زمخت زمینشان با اضافه کردن ورقه‌های یخ نرم ورزشگاه را برای رقص روی یخ آماده كند و به مردم اجاره دهد.

فصل سلتیک، نقش بر یخ شد (79-1978)

فوتبال اسکاتلند این زمستان، کم از آب و هوا ضربه نخورده است ولی این در مقایسه با فصل 79-1978 هیچ است، یعنی هنگامی که یخبندان شرایطی را به وجود آورد که سلتیک از کریسمس تا مارس حتی در یک بازی لیگ شرکت نکرد. بابی لیناکس بازیکن اسبق سلتیک در آن هنگام گفت: «خیلی بد بود که من به خاطر آسیب‌دیدگی زانو در فیرهیل 6 هفته خانه‌نشین بودم ولی حتی یک بازی را هم از دست ندادم چون همه‌شان به تعویق افتادند». حجم بازی‌های
عقب افتاده چنان بودند که سپید و زمردی‌ها در ماه فوریه (به خاطر بازی‌های اندک) در منطقه سقوط قرار گرفتند ولی بعد ظرف 72 روز 18 مسابقه (هر 4 روز یک مسابقه) انجام دادند و به شکلی دراماتیک با پیروزی در داربی تکراری گلاسکو در روز 21 ماه مه قهرمانی را جشن گرفتند.

باز هم صاعقه‌ها (1998)

حمله صاعقه‌ها این بار از 1948 هم دردناک‌تر بود چون هر 11 بازیکن تیم روستایی «بنا تشادی» کنگو در مسابقه‌ای با «باسانگانا» در اکتبر 1998 جان باختند. طبق گزارش‌ها 30 نفر در آن میدان دچار سوختگی بر اثر صاعقه شدند که هیچ یک از بازیکنان «باسانگانا» جزوشان نبودند و در عوض همه بازیکنان حریف کشته شدند. تحقیقات دانشمندان دلیل علمی این حادثه را چنین نشان می‌داد: نجات یافتگان کفش‌هایی با کف لاستیکی ضخیم‌تر به پا داشتند که عایق بهتری بود نسبت به کف کفش
جان باختگان حریف! اما این حمله آسمانی درست چند روز پس از آن حادث شد که در آفریقای جنوبی صاعقه 7 بازیکن و داور بازی میان تیم‌های موروکا و سوالووز را نقش زمین کرد. جالب اینجاست که در آن هنگام سوالووز در دقایق تلف شده بازی 2 گل عقب بود و با این حال مربی حریف به خیال آنکه بازیکنان صاعقه دیده آنها قصد وقت‌کشی داشته‌اند درخواست محرومیت‌شان را کرد.

روح با حضور چارلیز ترون (2007)

سال 2007 در یک مسابقه دسته اول فوتبال آفریقای جنوبی بین اورلاندو پیرتیز و بلک لئوپاردز در ورزشگاه الیس پارک، بازی به خاطر قطع برق 15 دقیقه به تعویق افتاد و 5 دقیقه پس از شروع دوباره به خاطر پرتاب تابلوهای تبلیغاتی به داخل زمین بر اثر بادی کشنده قطع شد. «جورج استینتون» مدیر ورزشگاه الیس پارک آن باد را به یک «روح هولناک که درختان را از جا می‌کند» تشبیه کرد. 2 بازیکن پیرتیز صدمه دیدند که یکی از آنها فکر می‌کرد سرش از تنش جدا شده است. «چارل ترون» داور مسابقه (که تقریبا همنام هنرپیشه معروف هموطنش است) پس از آنکه 2 بازیکن و همچنین کمک آسیب‌دیده‌اش را به بیرون هدایت کرد دوباره در سوت خود دمید اما هنوز چیزی از بازی نگذشته بود که با یک
رعد و برق وحشتناک پا به فرار گذاشت.

هیلزبورو دوباره غرق در فاجعه (2007)

همان سال سیل گسترده در بریتانیای کبیر موجب طغیان رودخانه «دُن» در یورکشایر جنوبی شد و شفیلدونزدی را عصبانی کرد. سخنگوی باشگاه گفت: «سطح آب آنقدر بالا بود که به جایگاه اصلی (ورزشگاه هیلزبورو) یعنی به ارتفاع 8/1 متر می‌رسید و هنوز هم حدود 90 سانتی‌متر آب روی چمن را پوشانده که به این زودی‌ها خشک نمی‌شود. سیل حتی به جایگاه مدیران، اتاق هیات مدیره، رختکن‌ها، رستوران بغل رودخانه و آشپزخانه‌ها هم نفوذ کرده است». این بار سیل آب به جای سیل آدم به هیلزبورو حمله می‌کرد. این حادثه در اوایل تابستان و خارج از فصل فوتبال رخ داد ولی یک میلیون پوند خرج روی دست ورزشگاهی گذاشت که نه‌تنها هنوز فاجعه هیلزبورو را فراموش نکرده بود بلکه فصل پس از آن 8-2007 نیز به خاطر نتایج بد شفیلدونزدی به یک خانه ناامن برای آنها تبدیل شد.

صعود زنبوری (2009)

سال گذشته مسابقه مکزیک در مقدماتی جام‌جهانی 2010 مقابل السالوادور که در ورزشگاه آزتک مکزیکوسیتی برگزار می‌شد تنها پس از 3 دقیقه تعطیل شد چرا که فوجی از زنبورها به زمین بازی حمله‌ور شده بودند. مقامات رسمی مجبور شدند به دستگاه‌های شعله‌ساز برای مقابله با زنبورها متوسل شوند که در جوار دروازه السالوادور جمع شده بودند و پس از 6 دقیقه آنها را کشته و فراری دادند تا با شروع مجدد مسابقه مکزیک با رکورد پیروزی 4-1 مقابل میهمانش صعود به جام‌جهانی آفریقای جنوبی را جشن بگیرد.

باد ورزشگاه را برد (2010)

امسال توفانی عجیب در آتن کاونتی در ایالت اوهایو، باعث فروریختن ورزشگاهی شد که در آن بازی‌های مدرسه‌ای جریان داشت. در نیمه دوم بازی بین تیم‌های دبیرستان‌های آتن و آلکساندر بود که توفان همراه با صاعقه حمله‌ور شد و لحظاتی بعد گرد‌باد تورنادو هم وارد این معرکه شد. تورنادویی که برای نخستین‌بار پس از 37 سال به این منطقه حمله‌ور می‌شد سکوها و جایگاه‌ خبرنگاران را
درب و داغان کرد. اسحاق توماس مربی تیم پسران دبیرستان آتن که اوضاع را وخیم می‌دید از روی سکو به بازیکنان هشدار داد که روی زمین دراز بکشند و این خطر از بیخ گوش آنها گذشت.

حمله گرازها (2010)

دیگر حمله طبیعی به فوتبال سال 2010 در دسته پنجم فوتبال آلمان و در جریان دیدار 2 تیم بوریا درسدن و لکوموتیو لایپزیک در ورزشگاه جائگر پارک رخ داد. این بار گله‌ای از گرازهای وحشی به زمین حمله‌ور شدند و در مسیر خود هم چمن‌ها را چریدند و هم با سم‌هایشان زمین را سوراخ‌سوراخ کردند. براي«اشفتن کوبالد» رئیس لکوموتیو لایپزیک که تیمش در دوران شکوفایی دهه 80 در بهترین ورزشگاه‌های آلمان بازی می‌کرد، این نخستین‌ بلای طبیعی در زمین‌های ارزان و پرت دستجات پایین فوتبال ژرمن‌ها نبود چون کمی پیش از حمله گرازها او و تیمش به‌خاطر سیل بازی با اف‌سی شاسن را از دست داده بودند: «ما در ماه‌های سرد به چنین مشکلاتی خو گرفته‌ایم ولی در فاصله کوتاهی این دومین‌ باری است که یک اتفاق غیر‌معمول بی‌ارتباط به یخ و برف باعث تعطیلی بازی‌مان می‌شود». اما این نخستین حمله گرازها به مسابقات فوتبال نبوده است، تیم دسته اولی نانسی فرانسه در سال 2003 زمین چمنش را توسط گله‌های وحشی نابود شده یافت و در سال 2008 در دسته دوم بزرگسالان شمال در زیر‌مجموعه لیگ ملی آماتوری انگلستان، مسابقه‌ای میان تیم گلوسسترشایر ویلیج از ساودلی و تیم چارفیلد، تعدادی گراز وسط بازی وارد زمین شدند و شروع به تاخت و تازبه سمت بازیکنان کردند. این جانورها با ویران کردن فنس‌های دور زمین توانسته بودند وارد زمین شوند و با این کارشان چمن کاشته شده به بهای 1000 پوند را لگد‌مال کردند. این اتفاق تنها 2 ماه پس از آن روی داد که یک تیم دیگر در همان منطقه به نام وایت کرافت، متوجه شد گرازها شبانه وارد محوطه پنالتی زمین چمنشان شده‌اند و آن را نابود کردند بدون آنکه مرتکب خطای پنالتی شوند.