مذاکرات مستقیم صلح و سازش میان تشکیلات خودگردان و رژیم صهیونیستی مدتی است با بن‌بست مواجه شده است. این امر نشان می‌دهد پایه‌هایی که این سازش بر اساس آن پی‌ریزی شده، پایه‌های درستی نیست. اولا رژیم صهیونیستی بر اساس سیاست تجاوزگرانه و خصمانه بخش‌هایی از فلسطین را اشغال کرده است. برای مثال طبق قطعنامه‌های متفاوت بخش‌های 1967 را به اشغال خود درآورد. بر همین اساس تنها زمانی سازش می‌تواند اتفاق بیفتد که رژیم صهیونیستی از این رفتار خصمانه و تجاوزگرانه عقب‌نشینی کند. البته اسرائیل نه‌تنها از این رفتار عقب‌نشینی نکرد، بلکه اصرار دارد که شهرکسازی‌های خود را (که یکی از نمادهای سیاست‌های تجاوزکارانه این رژیم است) با شدت ادامه دهد. حال چگونه می‌شود که سازشی اتفاق بیفتد در حالی که متجاوز می‌خواهد سیاست‌های تجاوزگرانه خود را ادامه دهد. اساسا اسرائیل با مدل استعمار اسکانی عمل می‌کند. استعمار اسکانی مبتنی بر شهرکسازی و اشغال ساختمانی است و اسرائیل بر همین اساس تاکنون این سیاست را ادامه داده و در عین حال مدعی است که دنبال نوعی سازش و صلح است، در حالی که این ادعا با ماهیت رفتاری این رژیم در تناقض کامل است. بحث دوم اینکه میانجی این گفت‌وگوها (آمریکا) یک میانجی بی‌طرف نیست؛ آمریکا برتری نظامی اسرائیل را تضمین می‌کند. این بدان معناست که هر بمبی که بر سر فلسطینی‌ها فرود می‌آید، آمریکا و غرب در آن شریک هستند و اینگونه نیست که اسرائیل خانه‌های مردم فلسطین را خراب می‌کند، آمریکا در این زمینه بی‌طرف است. خیر! بلکه او به صورت غیرمستقیم در تمام جنایات اسرائیل نقش دارد. مساله دیگر اینکه دادن بمب‌های هوشمند و بالاتر از آن در سال‌های گذشته دادن امکانات هسته‌ای برای ساختن سلاح‌های هسته‌ای، دادن امکانات برای ساخت سلاح‌های شیمیایی و دادن امکانات برای ساخت سلاح‌های بیولوژیک، همه از ابزارهایی است که غرب در اختیار اسرائیل قرار داده است؛ فرانسه فناوری و ملزومات هسته‌ای به رژیم صهیونیستی داد، آلمان سلاح‌های شیمیایی را در اختیار اسرائیل قرار داد و دیگر کشورهای غربی نیز امکانات سلاح‌های بیولوژیک را به رژیم صهیونیستی دادند. این امر نشان می‌دهد حفظ برتری اسرائیل به چه صورت و با نقض چه مقررات و کنوانسیون‌های بین‌المللی از طرف غرب صورت می‌گیرد. ایالات متحده سالانه چند میلیارد دلار در اختیار اسرائیل قرار می‌دهد و همواره از رژیم صهیونیستی به عنوان یک متحد استراتژیک خود در خاورمیانه حمایت می‌کند، حال چگونه چنین میانجی‌ای می‌تواند بی‌طرف باشد در حالی که این سیاست‌ها را ادامه می‌دهد. بنابراین اصلا غیرطبیعی نیست که ناگهان آمریکا از سیاست شهرکسازی‌های رژیم صهیونیستی حمایت کند و شرط توقف شهرکسازی به عنوان پیش‌شرط آغاز مذاکرات را از بین می‌برد چرا که اساسا می‌داند که این شرط اصلا منطقی نیست و هیچ عاقلی نمی‌تواند بپذیرد که با ادامه شهرکسازی گفت‌وگوها ادامه پیدا کند. بحث سومی که مطرح می‌شود این است که اساسا گفت‌وگوهای سازش درباره چه مساله‌ای است. گفت‌وگو درباره زمین است، پس اگر قرار است زمینهای فلسطینی را دشمن بگیرد و شهرکسازی‌های خود را در آن ادامه بدهد، دیگر موضوعی برای گفت‌وگو باقی نمی‌ماند؛ اساسا نگاه اسرائیل این است. نظر رژیم صهیونیستی بر این است که گفت‌وگو درباره زمین در مقابل صلح نیست، گفت‌وگو بر اساس امنیت در برابر امنیت است، به این معنا که اسرائیل به دنبال یک کیان فلسطینی است که ژاندارم رژیم صهیونیستی باشد و به عنوان یک پلیس اسرائیلی مقاومت را سرکوب کند. به سخن دیگر هر کسی که با اسرائیل مخالفت کرد با ابزار فلسطینی با او مقابله شود که چنین چیزی برای مردم فلسطین قابل قبول نیست. نه محمود عباس و نه هیچ فلسطینی دیگری قادر نخواهد بود این شرایط ذلیلانه را قبول کند. وانگهی! اکثریت جامعه فلسطینی طرفدار مقاومت هستند و انتخابات برگزار شده در سال 2006 نشان‌دهنده واقعیت جدیدی در فلسطین بود. اکثریت مردم فلسطین (61درصد) به حماس و مقاومت رای دادند و این واقعیت همچنان پابرجاست بویژه که سازش به جایی نرسید و هم‌اکنون هم با بحران جدی مواجه است و رژیم صهیونیستی زمینهای را برای گفت‌وگو و توافق باقی نگذاشته و گروه‌ها هم‌اکنون با مساله‌ای جدی مواجه شده‌اند و توان ادامه این فرآیند غیرصحیح را نیز ندارند. در این چارچوب اسرائیل به دنبال این است که بیت‌المقدس و سرزمین‌هایی از کرانه باختری را ضمیمه خود کند و شهرکسازی هم ابزار رسیدن به این هدف است.