جون كارتر:
این جایزه‌‌ای است که هر سال فقط به یک نفر می‌رسد و وقتی مورینیو در همان نیمه اول سال 2010 با اینترمیلان به یک سه‌گانه تاریخی رسید، سیمای آن برنده تقریبا آشکار شد؛ حتی پیش از آنکه او بزرگ‌ترین شغل فوتبال را در رئال مادرید بگیرد و به تبع آن یک ماه و نیم پیش از پایان سال 5 بر صفر مغلوب بارسا شود. او به واسطه آنچه در فصل گذشته انجام داد از نظر من بهترین سرمربی سال لقب می‌گیرد.
آوردن وسلی اسنایدر از رئال مادرید به اینترمیلان در آگوست 2009 شاید مهم‌ترین حرکت برای آغاز این مسیر پرافتخار توسط مورینیو بود. مرد هلندی پس از سپری کردن دوره تطابق، نقش محور رابط را در مرکز زمین اینتر به خوبی ایفا کرد تا انتقال تاکتیکی مورینیو به 3-1-2-4 در بالاترین سطح رقابت باشگاهی به بار بنشیند.
با اینکه او چه در رقابت برای کسب پنجمین قهرمانی سری A برای اینتر و چه در کوپا ایتالیا توانست جالوروسی را شکست دهد اما در حقیقت عملکرد نرآتزوری در لیگ قهرمانان بود که مایه مباهات «مو» شد آن هم در حالی که او در گروهی شامل بارسلونا (قهرمان فصل پیش از آن)، روبین‌غازان و دیناموکی‌یف، برای صعود به زحمت افتاد و سپس بلافاصله مجبور شد با چلسی خودش برای صعود به یک چهارم نهایی روبه‌رو شود.
پس از پیروزی خانگی 1-2 بر چلسی، آقای خاص تصمیم گرفت در استمفوردبریج به شاگردان سابقش حمله کند تا در خارج از خانه هم یک بر صفر پیروز شود. این دستاوردی بزرگ برای تیمی محسوب می‌شد که نه تنها سال گذشته بلکه برای سال‌ها هیچ کسی روی صعودش به مراحل بالای لیگ قهرمانان حساب نمی‌کرد. اما در ادامه اینتر از این هم بهتر شد. مورینیو پس از حذف کردن زسکا مسکو به بارسلونا رسید، جایی که او روابط دوگانه‌ای را در آن سپری کرده بود. درخشش اینتر در بازگشت از شکست به پیروزی 1-3 در سن‌سیرو، اگرچه با عواملی چون سفر زمینی کاتالان‌ها به میلان، آب بستن به زمین سن‌سیرو و گل آفساید میلیتو (گل سوم) کمرنگ شد اما به هر روی اینتر با پارک کردن اتوبوس جلوی دروازه‌اش در نوکمپ با وجود 10 نفره شدن از دقیقه 28 (با اخراج تیاگو موتا) شکست دیرهنگام یک بر صفر را پذیرا شد و مالکیت 86 درصدی توپ توسط کاتالان‌ها را با صعود خود به فینال بی‌معنا کرد. مورینیو هم با دویدن وسط چمن نوکمپ جشن گرفت تا به قیمت دشمنی کاتالان‌ها، نیمکت رئال مادرید را برای فصل پس از آن برای خود رزرو کند تا سفرش به مادرید نه‌تنها برای فینال لیگ قهرمانان که به منظور مذاکره با فلورنتینو پرس هم باشد، جایی که او به دنبال کسب افتخار تبدیل شدن به سومین مربی‌ای بود که پس از اوتمار هیتسفلد (بورسیا دورتموند و بایرن‌مونیخ) و ارنست هاپل (هامبورگ و فاینورد) لیگ قهرمانان (جام باشگاه‌های) اروپا را با 2 تیم مختلف فتح می‌کند. در نهایت با شکست دادن استاد هلندی سابق خود در بارسلونا، لوئیس فان‌گال، که با بایرن‌مونیخ خود به دنبال همین عنوان افتخاری بود، «مو» به آرزویش رسید. پس از این موفقیت‌ها فقط یک باشگاه بود که او آرزوی مربیگری‌اش را داشت؛ رئال مادرید در ماه مه پیشنهاد رسمی‌اش را به اینتر ارائه کرد و از آن لحظه مورینیو با رئال بی‌شکست پیش رفت و در لالیگا در 11 مسابقه 29 امتیاز کسب کرد که بهترین شروع رئال در یک دهه اخیر محسوب می‌شد. علاوه بر این او در رئال رکورد تسخیرناپذیری‌اش در بازی‌های خانگی را به 142 مسابقه رساند. در هم شکستن 5 بر صفر در آن شب جهنمی در نوکمپ می‌توانست سرنوشت مورینیو را در واپسین روزهای سال کاملا دگرگون کند اما او تیم درهم‌شکسته‌اش را در بازگشت از بارسلونا دوباره جمع کرد تا کماکان برای سال آینده هم امیدوار باشد. هرچند که بدترین شکست تمام دوران مربیگری او در باشکوه‌ترین سالش رقم خورده اما آقای خاص این سال را خاص‌ترین سال زندگی‌اش می‌داند: «این بهترین سال دوران کارم بود. من به خودم نمره 11 از 10 می‌دهم. فصل پیش در هر رقابتی که شرکت کردم پیروز شدم و در حال حاضر هم هیچ یک از بخت‌ها را با رئال مادرید از دست نداده‌ایم. لیگ هنوز پیش روی ما است و در جام پادشاهی و لیگ قهرمانان هم به جمع 16 تیم پایانی راه یافته‌ایم، ضمن اینکه در مرحله گروهی لیگ قهرمانان قدرتمندترین تیم بوده‌ایم».
مرد دوم: ویسنته دل‌بوسکه (تیم ملی اسپانیا)
قهرمانی در جام جهانی معمولا به معنی تضمین حضور شما در لیست برترین مربیان سال است اما الزاما به این معنی نیست که ویسنته دل‌بوسکه بهترین مربی سال بوده است. با چنان بازیکنان شاخصی، اعتقاد برخی بر این است که او سخت‌ترین شغل دنیا را برای قهرمان کردن مجدد تیمی که لوئیس آراگونس در یورو 2008 به قهرمانی رساند، نداشته است اما به هر حال دل‌بوسکه شایستگی‌هایش را یک بار دیگر پس از ترک سانتیاگو برنابئو در سال 2003 به اثبات رساند.
مرد سوم: اسکار تابارس (اروگوئه)
در حالی که برخی حرکت ناجوانمردانه لوئیس سوارس (بیرون آوردن توپ از دروازه اروگوئه در واپسین ثانیه‌های بازی با غنا) را عامل مهمی در صعود اروگوئه به جمع 4 تیم برتر جهان می‌دانند اما آنها نسبت به کسانی که قدرت رهبری اسکار تابارس را می‌ستایند در اقلیت هستند. استادانه‌ترین حرکت تابارس، انتقال دیه‌گو فورلان به راس خط میانی بود و این در تلفیق با استحکام دفاعی آلمان‌ها، همه را در جام 2010 شگفت‌زده کرد.
مرد چهارم: پپ گوآردیولا (بارسلونا)
او هنوز قهرمانی لالیگا را زیر بلیت دارد. او تیمی ساخته که به ارائه چشم‌نوازترین فوتبال در جهان شهره است و امسال هم هر 3 نامزد اصلی توپ طلای 2010 شاگردان پپ هستند. فوتبال تک‌ضرب 2 دهه اخیر بارسا اساس بازی تیم رویایی پپ است ولی باز هم خرد کردن رئال مورینیو با 5 گل چیز دیگری است.
مرد پنجم:کارلو آنچلوتی
کارلو آنچلوتی با کسب دوگانه جام اتحادیه و لیگ برتر جزیره، آن هم در نخستین تجربه‌اش در فوتبال انگلستان موفقیت کم‌نظیری به دست آورد. اگرچه در نیمه دوم سال دیگر او فروغ گذشته را نداشت و بویژه پس از برکناری ناخواسته دستیارش «ری ویلکینس»، نتایج ضعیف سهم چلسی کارلتو شدند تا جایی که حالا جایگاه مرد ایتالیایی در استمفوردبریج به خطر افتاده و ممکن است تعداد کسانی که نتایج خوب او در جزیره را به پای دستیار سابقش می‌نوشتند، فزونی بگیرد.
مرد گمنام:ارطغرل سغلام (بورسااسپور)
سغلام در 41 سالگی یکی از جوان‌ترین مربیان فوتبال حرفه‌ای محسوب می‌شود ولی شاید در سال‌های آینده از جمله همین فصل، دیگر نتواند موفقیت‌هایش در سال 2010 را تکرار کند. او تازه در سال 2003 کفش‌ها را آویخته بود ولی به محض نشستن روی نیمکت، تمساح‌های سبز ناگهان قدرت گرفتند و بورسااسپور فصل گذشته تبدیل به دومین باشگاه ترک شد که خارج از دایره سنتی قطب‌های استانبول (گالاتاسرای، فنرباغچه و بشیکتاش) فاتح لیگ شد، کاری که آخرین بار در 1948 ترابوزان‌اسپور موفق به انجام آن شده بود. طغرل جوان با هدایت تیمش به لیگ قهرمانان اروپا نام خود را در تاریخ بورسا جاودانه کرد.