فتنه را معاني متعددي است. از آن، هم به آزمايش و امتحان تعبير شده و هم ممزوج شدن حق و باطل. به هر 2 تفسير آنچه كه سال گذشته بر ايران اسلامي گذشت، به معنای واقعی «فتنه» بود. آزمايشي بود بر خواص. آزموني كه خواص بيبصيرت را مردود كرد و بابصيرت را مقبول. فتنه بود؛ چون حق و باطل و ايمان و نفاق به هم آميخته بود و «عزاداران خداجو» حرمت محرم مي‌شكستند و به سنت ابن‌سعد به حسينيان مي‌تاختند.
لیک این اوضاع چندان نپایید و خورشید آشکار و سحاب محو و حق و باطل و سره و ناسره به محک اسلام تمیز داده شد. در یوم‌الله 9 دی مردم به خیابان آمدند و حماسه‌ای دیگر خلق کردند و نشان دادند، فاصله‌شان با سران فتنه از فرش است تا عرش که فتنه‌گران در اسفل‌السافلین سیر می‌کردند و ملت در اعلی‌علیین.
9 دي از آن روي در سپهر تاريخ سياسي ايران مي‌درخشد كه فصل حق و باطل است و موعد بيعتي دوباره. 9 دي آمد تا نگذارد سقيفه بني‌ساعده تكرار و خلافت علي غصب شود. اولين بيعت‌كنندگان، بيعت شكسته بودند ليك مردم پشت علي ايستادند و بر عهد خويش ماندند و « قالوا بلي» شان را به ثمن بخس ندادند و به اسناد مجعول و دلايل مجهول فتنه‌گران، دین و زعیم نفروختند. مردم در 9 دي، 2 بيعت كردند. يكي با اسلام و ديگري با رهبرشان. 3 روز پس از هتك حرمت عاشوراي حسيني كه يزيديان و حسينيان به وضوح تميز داده شدند، ملت به صحنه آمدند و بنیاد کفر برانداختند و «كالجبل‌الراسخ» پشت مولايشان ايستادند. 9 دی نشان داد، خون حسين هنوز هم فصل حق و باطل و نفاق و ايمان است. مردم لشكرياني بي‌سلاح بودند اما با سينه‌اي سترگ؛ و آمده بودند تا نگذارند خواص بي‌سيرت و بيبصيرت، نظام و اسلام را در مسلخ سكوت قرباني كنند. مردم آمدند تا «باطن باطل» فتنه‌گران را عيان سازند و رداي تزوير از قامت مزوران برگیرند. آنان كه روزي قرآن بر نيزه مي‌كردند، شال سبز آويخته بودند تا صفين ديگري بسازند و معاويه را به حكومت برسانند. ليك لشكر علي، اينبار مرداني بودند کیّس و ابوموسي اشعري‌ها را در ميانشان جايي نبود. سپاهي چون «بنيان مرصوص» كه كيد و مكر عمروعاصي‌ها را به خودشان بازگرداند كه «والله خيرالماكرين». ای کاش 9 دی را روز ملی خویش می‌کردیم. 22 بهمن گرچه به غایت مهم است و مقدس، لیک 9 دی از جنس دیگری است. در آن ايام، طاغوت عيان بود و تقابل با خصم آشكار، بسی سهل‌تر است از تخاصم با دشمني مستتر. لذا 9 دي حماسه‌اي است متفاوت.
همه پيام 9 دي را درك كردند. آنان كه تا چند صباحي قبل شعار مانور تجمل مي‌دادند، به همراه عمله و اكله جاهلِ جاه‌طلبشان مغلوب و مرعوب به كنجي خزيدند. آنان هم كه تا چندي قبل در انزوايي جان‌فرسا رئال و سوررئال نقاشي مي‌كردند، باز به عزلت خود بازگشتند و زانوي غم بغل گرفتند و خواب قيلوله به سياست بازي مرجح دانستند.
9 دي نشان داد نمي‌توان به سنت کودتاچیان با نوچه‌بازي و به خيابان ريختن شعبان بي‌مخ‌ها و شراره شرارت به اموال بيت‌المال كشيدن، نظام اسلامي را گزندي زد. با 9 دي جهانيان دریافتند، سناريوي انقلاب رنگين و کودتای مخملين در ايران جواب نمي‌دهد و هر رنگي در برابر اسلام رنگ مي‌بازد.
9 دي آمد تا شكم‌باره‌هايي كه تير عدالت چشمشان را نشانه گرفته بود، تنعم و تلذذشان را در خطر ديده و لندن‌نشين شوند و نفس‌هاي متعفنشان را به «سِر»ها و «پرنس»هاي بريتانياي صغير هديه كنند و ايران را هم از شر مشتي سفله سفاك نجات دهند که به تعبير رهبرمان 9 دي تجلي دست خدا بود و يدالله فوق ايديهم.
فتنه‌گران بي‌ترديد شكوه 9 دي را فراموش نخواهند كرد و مي‌دانند كه دست از پا خطا كردن همان است و حماسه‌اي ديگر همان. با اين حال مي‌دانيم كه هنوز راهزنان و حراميان به كمينند. لیک ملت هم تير بصيرت كمان كرده و صيد را انتظار مي‌كشد. سران فتنه بدانند كه ملت تاكنون ايوب‌وار در برابرشان صبر پيشه كرده است. اما بهراسند از روزي كه صبر ايوبي به خروش حسيني بدل شود.