سایت Soccernet در آستانه سال نوی میلادی طبق رسم همیشگی از فوتبال‌نویسان برجسته‌اش خواسته که ماندگارترین خاطره‌شان از سال ورزشی سپری شده را بنویسند که با هم می‌خوانیم:
جان بروین
برای من لحظه‌ای از جام جهانی بود و من خوش‌اقبال بودم که حضورا بعضی از بازی‌های ممتاز را در آفریقای‌جنوبی دیدم. من گل‌هایی را که اسلواکی با آنها ایتالیا را شکست داد یک به یک شمردم و همچنین تساوی 2-2 اسلوونی با ایالات متحده. اما درام دقایق پایانی و سپس پنالتی‌های نفسگیر اروگوئه – غنا با هیچ چیز دیگری قابل مقایسه نبود؛ هند لوئیس سوارس، ضربه پنالتی نامطمئن آساموآ گیان که هدر رفت و بعد روحیه قهرمانی هم او که نخستین پنالتی تیمش در ضربات آخر مسابقه را در شرایطی که حتی قلب تماشاگران در حال از تپش ایستادن بود برعهده گرفت.
پنالتی تعیین‌کننده سباستین آبرئو که به سبکی بی‌مانند به گل بدل شد و ورزشگاه ساکرسیتی را در بهت و سکوت فرو برده بود، طوری که مطمئن هستم صدای لمس توپ با تور دروازه را از روی سکوها شنیدم.
دیل جانسون
در یک دهه اخیر شفیلدونزدی خودش را عمیق و عمیق‌تر در افتضاح مالی فرو برده است و با سقوطی دیگر به لیگ یک دسته سوم فوتبال (انگلیس) رفت که این نتیجه ریاست «لی استرافورد» بود که باشگاه را به زانو درآورد. تنها چند ساعت پس از تحت کفالت قرار گرفتن باشگاه به خاطر ورشکستگی، میلان مانداریچ پا پیش گذاشت تا باشگاه را تنها با یک پوند بخرد و البته تضمین داد که همه بدهی‌های موعد گذشته را بپردازد. حالا برای نخستین بار شفیلدونزدی می‌تواند بدون نگرانی از نابسامانی‌های مالی به جلو نگاه کند. فعالیت دوباره در بازار نقل و انتقالات و بودجه فوتبال باشگاه که دیگر خالی نیست موجب شده ابرهای همیشگی از آسمان هیلزبورو کنار بروند. اگرچه باشگاه هنوز راه درازی برای بازگشت از دسته سوم فوتبال انگلیس به جایگاه واقعی‌اش دارد ولی حداقل حالا هواداران امیدوارند.
جون کارتر
4 گل لیونل مسی مقابل تیم محبوب من آرسنال در لیگ قهرمانان، لذتی بود که هنوز با من است البته به شرطی که در چنین شرایطی شما بتوانید به خاطر فوتبال ناکامی تیمتان را هضم کنید. در ورزشگاه امارات، پاس‌های پیاپی بارسلونا چند باری با دفاع به‌طور غیرمعمول محکم توپچی‌ها قطع شده بود ولی در
کمپ نو، مسی بدون مالک‌الرقاب به نظر می‌رسید. برای من که طرفدار فوتبال هجومی هستم این چیزی نیست که به این سادگی‌ها فراموشش کنم حتی اگر این اتفاق علیه تیمی که به قلب من نزدیک‌تر است رخ دهد و موجب شود تصویر محبوب آنها در ذهن من خراب شود. مسی آن روز بر قله جهان ایستاده بود و حتی اگر کسی می‌گفت او بزرگ‌ترین بازیکن تمام دوران است می‌پذیرفتم.
رابین هکت
قهرمان 2 جام باشگاه‌های اروپا یک دهه اخیر را کاملا خارج از سطح اول فوتبال سپری کرده است. اما ناتینگهام فارست به نظر می‌رسید که دوباره به دوران بزرگی‌اش بازگردد اگر و فقط اگر می‌توانست روند شکست‌ناپذیری 19 مسابقه‌ای‌اش در فاصله سپتامبر تا ژانویه فصل قبل را حفظ كند. اوج این حرکت در روز هشتم ژانویه در ورزشگاه «هاوثورنز» بود. ناتینگهام که در جای سوم جدول لیگ قهرمانی (دسته دوم فوتبال انگلیس) ایستاده بود به خانه وست‌بروموویچ تیم دوم جدول سفر کرد و آنها را در زمین خودشان حبس کرد. وقتی با برتری یک هیچ، آنها پا به نیمه دوم گذاشتند با دو ضربه آتشین دیگر در دقایق 53 و 56 حریفشان را خاک کردند. رادوسلاو مایوسکی روی گل دوم کاملا حالت مارکو فان باستن را در آن گل سرضرب معروفش به رینات داسایف، دروازه‌بان شوروی (در یورو 88) داشت. با چنین بازیکنانی فارست تیمی مستعد با فوتبالی با اعتماد به نفس وحشتناک بود که کسی شک نداشت صعودشان به لیگ برتر مقدر شده است. اما 2 هفته بعد با شکست از حریف حیثیتی‌شان «داربی» انگار فصل برای آنها پایان گرفت و در نهایت در پلی‌آف صعود به بلکپول باختند و تمام!
تام آدامز
«غنا – اروگوئه» در یک چهارم نهایی جام جهانی. دنیا شاهد یک چرخش سرنوشت آن هم در آستانه یک رستگاری حتمی بود. نبردی که از لحظه‌های نفسگیر گرفته تا رقابت چشمگیر، چیزی برای تماشاگرانش در ژوهانسبورگ کم نگذاشت. لوئیس سوارس به شکلی ناجوانمردانه تبدیل به یک جنایتکار بین‌المللی شد چرا که با دست توپی را که در وقت‌های تلف شده وقت اضافه بازی می‌رفت درون دروازه‌شان جای بگیرد بیرون کشید تا در عوض آساموآ گیان هم آخرین ضربه مسابقه را به آسمان بفرستد. اما گیان وقتی مامور زدن نخستین پنالتی تیمش در ضیافت پنالتی‌ها شد و آن را گل کرد، روحیه فوق‌العاده‌ای از خود به نمایش گذاشت اما در نهایت اروگوئه بود که پنالتی‌ها را برد و سوارس روی شانه‌های هم‌تیمی‌هایش مثل یک قهرمان بلند شد. یک درام واژگونه!