هنوز برای برخی بسیار عجیب است که محمد خاتمی، رئیس‌جمهور اصلاحات! و میر‌حسین موسوی، نخست‌وزیر دوران 8 سال دفاع مقدس که اساسا افرادی محافظه‌کار و منفعت‌طلب هستند چرا و تحت چه شرایطی جسورانه پرده‌های نفاق را به راحتی کنار نهاده و در جریان فتنه 88 آشکارا در کسوت مدافع تام منافع آمریکا در خاورمیانه به ایفای نقش می‌پردازند و اصولا چگونه است که آنان به‌طور علنی خود را در صف مقابله با آرمان‌های انقلاب اسلامی و اندیشه‌های ناب حضرت روح‌‌الله (ره) قرار می‌دهند و حتی برخلاف روند حاکم بر افکار عمومی جهان به تطهیر رژیم اشغالگر قدس و تخریب روحیه مجاهدین حزب‌الله و دلاورمردان حماس رو می‌آورند.
مگر در چند سال گذشته چه اتفاق خاص سیاسی در کشور روی داده که منزویان و سودجویان مالی و سیاسی اینگونه عرصه را برای جولان و آشوب‌آفرینی مناسب می‌دیدند؟ یا خاتمی و موسوی چه منفعت شیرین و وعده سر خرمنی را از صهیونیست‌های آواره بدنام شنیده بودند که طی یک سال گذشته با وجود اعتراضات جدی مردمی، مغرضانه به اجرای سیاست‌های از پیش طراحی شده دشمنان همت گماشته و مدال خفت‌بار اجرای بی‌کم و کاست سیاست‌های آمریکا در منطقه را گردن‌آویز کرده و در میدان ننگین خیانت، گوی سبقت را از بدنام‌ترین عناصر ضدانقلاب آنچنان ربودند که باراک اوباما به وجد آمده و برخلاف عرف دیپلماسی، شخصا از این روسیاهان تاریخ پر‌شور انقلاب اسلامی اعلام حمایت و سپاس کرد. داستان ساده‌‌ای است که عبرت غریبی در دل خود دارد. انتخاباتی بود که با حضور حماسی 40 میلیون ایرانی آزاده و نظارت مستقیم نهادهای مردمی و دولتی برگزار و مراجع ذی‌صلاح نظارتی هم آن را تایید و رهبری نیز حکم ریاست‌جمهوری را تنفیذ می‌فرمایند اما در این میان قدرت‌طلبان بازنده تعمدا بر وجود تقلب دروغین در انتخابات اصرار باطل می‌ورزند. 10درصد آرا باز‌شماری مجدد شده و کمترین سندی مبنی بر تقلب پیدا نمی‌شود. اصولا غائله باید ختم به خیر شود چرا که شائبه ایجاد شده دروغ بوده و محلی از اعراب ندارد. اما یکباره مدعیان دروغین دموکراسی! دچار سادیسم و مالیخولیای سیاسی می‌شوند. در واقع با هدایت خاتمی، موسوی و ... و البته با همراهی بی‌غل و غش عناصر سازمان یافته منافقین و سازمان‌های ملحد کمونیستی، سلطنت‌طلبان عیاش، نهضتی های لیبرال، چریک‌های فراری! سران و سفرای کشورهای اروپایی و ضدانقلاب داخلی و خارجی، آشوب تهران را فرا‌می‌گیرد. همان هفته نخست موضوع اعتراض به نتیجه انتخابات و ماجرای خنده‌دار تقلب به بوته فراموشی سپرده می‌شود اما کشتن مردم بی گناه، قرآن‌سوزی، توهین به نهضت حسینی و تمسخر مفهوم شهادت طلبی، تخریب و آتش زدن اموال عمومی و شخصی، حمله به پایگاه‌های بسیج و دفاع علنی از فرقه ضاله بهائیت و تروریست‌های پژاک و نهایتا فحاشی به مردم مظلوم غزه و لبنان چارچوب فکری و شعاری آشوبگران را احاطه می‌کند. مردم بصیر ایران اسلامی خود‌جوش به مقابله با عناصر نفوذی و ضدانقلاب داخلی می‌پردازند و تدریجا ظرف 8 ماه عبرت‌آموز شعله‌های فتنه فروکش می‌کند اما در این میان پرسش‌های بی‌شماری در اذهان عمومی شکل می‌گیرد که سران فتنه باید با صداقت به آنها پاسخ دهند که هرگز اینگونه نمی‌شود. ظاهرا فصل شعار پرطمطراق «دانستن حق مردم است» فعلا سپری شده است. موسوی و خاتمی به عنوان سران آشوبگران در گوشه نکبت خزیده و گاه گاهی دستورالعمل‌های کاخ سفید را در دیگ سیاه بیانیه می‌ریزند و خوش‌رقصی می‌کنند اما این پرسش منطقی مردم ایران همچنان بی‌پاسخ می‌ماند که اعتراض به نتیجه انتخابات چه ارتباطی به رقاصی در عصر عاشورا و سوزاندن پرچم عزاداران حسینی و ضرب و شتم مردم عادی دارد؟ هنوز برای خیلی‌ها جای سوال دارد که دلیل عناد لجوجانه این بازندگان سیاسی کهنه‌کار با انقلاب اسلامی و نهضت حسینی چیست و چرا این جریان برانداز با نام و راه خمینی کبیر(ره) دشمنی دارند؟ و برمبنای کدامین تحلیل عقلی خاتمی و موسوی یکباره در آغوش سیاه استکبار جهانی درغلتیدند؟ بسیار عجیب می‌نماید اما حقیقتی تلخ است که خاتمی و موسوی نقاب نفاق را کنار زده‌اند. در حقیقت 30 سال زندگی نفاق‌آلود و دورویی با ملت ایران آنها را خسته و عصبی کرده بود. اینان که در تداوم مسیر فتنه‌انگیزشان با بی‌اعتنایی مطلق امت حسینی روبه‌رو می‌شوند ناچار به آنچنان ابتذال عقیدتی روی می‌آورند که رقاصان یزیدی عصر عاشورا را انسان‌های خداجو نامیده و یا بمب گذاران تروریست بهایی و پژاک و جندالشیطان را آزادیخواه نامیده از سوی دیگر ملت و نظام جمهوری اسلامی را با اراجیف مضحک سیاسی تهدید به براندازی! می‌کنند. آیا جز مشیت محتوم الهی، رهبری حکیمانه و صبر انقلابی می‌توان چیز دیگری را در رسواسازی مسؤولان دیروزی و منافقین بدطینت فتنه‌جو‌ی امروزی برشمرد.