یکی از خواص مبتلا به فتنه سال گذشته، اخیرا به دفاع از مرجعیت، موضع گرفته و از بی‌احترامی به شأن مرجعیت ابراز ناراحتی کرده است. پس از موضع‌گیری اخیر این شخص كه به تيتر يك برخي روزنامه‌هاي خاص تبديل شد، سوالاتی، ذهن نگارنده را مشغول کرده که امیدواریم این دلسوز مرجعیت، به آنها پاسخ دهد.
1-
این شخص مانند هر شهروند دیگری حق دارد مایل به یک مشرب سیاسی باشد؛ ولی قطعا باید در برابر افراط‌گری‌های تفکر سیاسی‌ای که به آن علاقه‌مند است، «به‌حق» موضع بگیرد. زمانی که در 8 سال حاکمیت تجدید‌نظرطلبان، به خداوند متعال؛ پیامبر اعظم(ص)؛ حضرت امیر(ع)؛ ائمه اطهار علیهم‌‌السلام و سایر مقدسات توهین می‌شد، وی چرا صدایی به اعتراض بلند نکرد؟ با تاکید مجدد به تقدس مرجعیت شیعه که امری بدیهی است، آیا مواردی که مورد اهانت جریان 2 خرداد قرار گرفت، به مراتب مقدس‌تر از مرجعیت نبودند؟
2-
چرا وقتی کاریکاتوری از حضرت امام در روزنامه یکی از رفقای دمخور کشیده شد و فریاد و اعتراض علاقه‌مندان حضرتش به هوا برخاست، ایشان سکوت کرد؟ مگر امام راحل، علاوه بر امامت امت، مرجع کل شیعیان نبودند؟
3-
وقتی هاشم آغاجری، عضو سازمان نامشروع مجاهدین انقلاب، مقلدان مراجع را ـ با عرض معذرت‌ـ میمون نامید و همزمان به تمام مراجع معظم تقلید نیز با این کلمه، توهین روا داشت، چرا ایشان احساس مسؤولیت نکرد؟!
4-
آیا وقتی اکبر گنجی، «مهدویت»؛ این شعار امید‌بخش و حیاتی شیعیان را زیر سوال برد و با تمسخر اعلام کرد، امکان ندارد یک نفر، بعد از حدود 1200 سال زنده باشد، ایشان ابراز نظری کرد؟!
5-
در فتنه 88، وقتی به تمثال مبارک نایب امام زمان(عج) حضرت امام خمینی(ره) جسارت شد، این شخص دلسوز مرجعیت کجا بود؟! وقتی در تهران به بزرگ‌ترین یادگار آن حضرت، «ولایت‌فقیه» در یوم النکبهًْ 6 دی اهانت شد و شعار مرگ بر آن از سوی چند‌صد خودفروخته سر داده شد، ایشان چه موضعی اتخاذ کرد؟
6-
چرا زمانی که دوستان این شخص، با نسبت دادن تهمت تقلب به نظام مظلوم، انتخابات 40 میلیونی را پای جاه‌طلبی و مقام‌پرستی خود ذبح کردند، ایشان نسبت به آن معترض نشد؟
7-
چرا به این جمله حضرت روح‌الله که می‌فرمایند: «نباید به خاطر رضایت چند لیبرال خودفروخته، به گونه‌ای اظهار نظر کرد که حزب‌الله عزیز، احساس کند جمهوری اسلامی از مواضعش عقب‌نشینی کرده است»، وقعی نمی‌نهد؟
8-
چرا موسسه تحت نظر این فرد، پاسخی به قلمفرسایی‌های مطبوعاتی که به امام ـ‌لااقل به عنوان یک مرجع‌ـ اهانت می‌کنند، نمی‌دهد؟ چرا همین شخص، دفتر در اختیار مریدان شیخ مطرود امام می‌گذارد؟
9-
آیا نباید هنگامی که حرامیان فتنه‌گر به منزل مرجع خبیر و بصیر؛ حضرت آیت‌الله‌العظمی نوری‌همدانی یورش بردند، ایشان احساس وظیفه می‌کرد و این اقدام ننگین را مورد شماتت قرار می‌داد؟ آیا هجوم به بيت این مرجع بزرگوار، اهانت به ساحت مقدس مرجعیت نبود؟
10-
شب عاشورای سال گذشته، (م.خ) رئیس دولت سابق در بیت یکی از مراجع بزرگ به خدا پیوسته، سخنرانی و مثلا ذکر مصیبت داشت اما پامنبری‌های وی در شب عزای آل‌الله به جای سینه‌زنی و ماتم‌زدگی، سوت و کف می‌زدند و هلهله و شادی می‌کردند. چرا این فرد، هتک حرمت همزمان به عاشورای حضرت اباعبدالله‌الحسین علیه‌السلام و بیت مرجعیت را با خونسردی برتابید؟
11-
هشت ماه تمام به مرجع بزرگوار شیعیان و ولی امر مسلمین جهان، اهانت‌های بی‌سابقه روا داشته شد؛ چرا ایشان در برابر این هجمه‌ها مانند دیگر خواص رفوزه، سکوت کرد؟
12-
شعار دوروبری‌های این فرد که همّی جز سوءاستفاده از وی ندارند، دموکراسی و مردم‌گرایی است، آیا کسی که آرای 24 میلیون نفر از این مردم را به دست آورد، شایسته یک تبریک نبود؟ آیا حمایت بی‌مبنا از یک عنصر فریب‌خورده مقام پرست متوهم، کار قابل دفاعی است؟
13-
آیا بازی در زمین دشمن که ان‌شاءالله از روی ناآگاهی از سوی این فرد «گروه‌گرا» انجام شد، پس از روشن شدن کارگردانی اتفاقات و حوادث فتنه عمیق از سوی صهیونیست‌ها، جای یک عذرخواهی از رهبر انقلاب و ملت ایران را باقی نگذاشت؟
14-
چرا در برابر حرکات ضداسلامی نیروهای مدعی خط امامی بودن، این شخص هرگز تابلوی ایست را به دست نگرفت؟
15-
واقعا جای سوال است که افشای دخالت‌های غرب در حوادث 88، موجب ابراز برائت این فرد از فتنه‌گران نشده است. آیا جا ندارد این شخص، خود را از کسانی که کمر به نابودی نظام بسته‌اند، جدا کند؟
16-
وقتی حرمت ماه مبارک رمضان از سوی هواداران «فرقه موسوی» شکسته شد و استراتژی دفاع از مظلوم حضرت امام با شعار اسرائیلی «نه غزه، نه لبنان» آنان زیر علامت سوال رفت، آیا اظهار نظری از این فرد شنیده شد؟
17-
چرا وقتی مجمع به اصطلاح روحانیون که یکی از بستگان سببی بسیار نزدیک ایشان، در مرکزیت آن عضویت دارد، در سالروز قیام مسلحانه منافقین، عَلَم مخالفت و راهپیمایی علیه نظام را برداشت، ایشان آن گروه را زنهار نداد؟
18-
آیا ایشان به هشدار حضرت امام، مبنی بر پرهیز از «واسطه‌هایی که کارشان، فقط القای بدبینی است»، عمل کرد؟
19-
چرا هیچ عکس‌العملی نسبت به بیانیه‌های ساختارشکنانه آقای میرحسین موسوی؛ بویژه «خداجو» نامیدن حرمت‌شکنان روز عاشورا، از سوی این شخص مشاهده نشد؟
20-
آیا دیدار با کودتاچیان (هنگام مرخصی آنان) و خانواده‌‌های بازداشت‌شدگان برانداز و اخلالگر، نوعی حمایت علنی از اقدام شورشگرانی که می‌خواستند جمهوری اسلامی را سرنگون کنند، محسوب نمی‌شود؟ کدام مرجعی، فتوای حمایت از کسانی را داده که قصد واژگون کردن تنها نظام دینی حاکم در دنیا را داشتند؟ آیا این نوع برخورد و دلجویی و سپاس از خودفروختگانی که قصد داشتند کشور را رایگان به آمریکا و اسرائیل واگذار کنند، احترام به مراجع است؟
خدا رحمت کند مرحوم آیت‌الله شیخ‌محمدرضا توسلی را. ایشان مشاور امور روحانیت فردی بودند که هجمه‌هایی بی‌سابقه به خدا،حضرت رسول الله(ص)، اهل بیت(ع) و امور مقدسی چون وحی و معصومیت و بویژه حضرت امام در دوران دولت آن شخص به وقوع پیوست. آیت‌الله توسلی به خاطر این اهانت‌ها – بویژه به ساحت مبارک حضرت امام- هیچ‌گاه دچار ناراحتی قلبی نشد اما به محض آنکه یک فرد نادان در سایتی که به اندازه یک وبلاگ هم بازدیدکننده نداشت، به نوه امام اهانت کوچکی کرد، از شدت غصه، دق کرد و درگذشت. آیا واقعا
«حجم هجمه» علیه امام و نوه امام، حتی قابل مقایسه بود؟ در اینجا نیز، فردی که در برابر اهانت‌های بی‌سابقه دوستان به تمام مقدسات، سکوت اختیار کرده بود، ناگهان احساس وظیفه کرد از در دفاع از مرجعیت در آید!! آیا سوال‌برانگیز نیست؟