در روزهای پایانی هفته گذشته برای چندمین‌بار فیلم تلویزیونی «قصه‌ها و واقعیت‌ها» روی آنتن تلویزیون رفت، فیلمی که در کنار حضور بازیگران سرشناس با بهره‌گیری از پتانسیل بالای داستان در مرحله نگارش فیلمنامه و کارگردانی، به اثری آبرومند و قابل دفاع در عرصه تولیدات تلویزیونی بدل شده است. داستان روان، شخصیت‌پردازی‌های درست و نیز روایت متفاوت و جذاب برای مخاطب از اصلی‌ترین ویژگی‌های این فیلم است که بیش از همه می‌توان کارگردان را در تحقق آنها موثر دانست. کارگردانی که معتقد است «مشکل سینمای ایران کارگردان‌هایی است که به ساختن هر فیلمنامه‌ای تن می‌دهند». حجت قاسم‌زاده‌اصل یکی از کارگردان‌هایی است که در عرصه فیلم‌های تلویزیونی سلیقه مخاطب را ارتقا داده است. تعداد دفعات پخش تله‌فیلم‌های او گاهی از انگشتان دست هم فراتر رفته اما همچنان پربیننده هستند. یکی از ویژگی کارهای قاسم‌زاده‌اصل پرداختن به جزئیات و روزمرگی‌های زندگی افرادی است که معمولا با بی‌تفاوتی از کنارشان عبور می‌کنیم. کارگردان تله‌فیلم‌هایی چون «تنهایی» و «قصه‌ها و واقعیت‌ها» در اکثر فیلم‌هایش از بازیگران و عوامل حرفهای استفاده می‌کند و این شیوه را احترام به مخاطب می‌داند. او روز گذشته در گفت‌وگویی خواندنی با خبرگزاری مهر بار دیگر تاکید کرد: «اگر فیلمی بد است تنها کارگردان مسؤول آن است». قاسم‌زاده‌اصل معتقد است: هر فیلمی در وهله اول باید فیلم خوب باشد. بیننده تلویزیون حق دارد از هر چیزی بهترین‌اش را ببیند. بهترین تصویر، بهترین صدا و بهترین کارگردانی. اگر ما به او محصول خوب نمی‌دهیم و گناه از ماست. وی تاکید می‌کند: البته که یکی از مشکلات بزرگ بر سر راه ساخت تله‌فیلم‌ها مسائل مالی است اما این دلیل نمی‌شود با فیلم‌هایی روبه‌رو باشیم که به سمت فاجعه می‌روند. من گاهی خودم از دیدن بعضی از فیلم‌ها شرم می‌کنم. بعضی از این فیلمنامه‌ها وقتی روی کاغذ می‌آمد معلوم بود نتیجه‌اش فیلم بدی می‌شود و اصلا نباید ساخته می‌شد. کارگردان «قصه‌ها و واقعیت‌ها» تصریح می‌کند: برای من جای سوال است که چرا بعضی از فیلم‌ها اساسا ساخته می‌شوند. معنای حرف من این نیست که هر فیلمنامه نامناسبی ساخته نشود اما در حقیقت از اینکه کارگردان اقدام به ساختن این فیلم‌ها می‌کند تعجب می‌کنم. من هم مثل مخاطب پای تلویزیون می‌نشینم و واقعا می‌بینم که خیلی از این فیلم‌ها بد هستند. قاسم‌زاده می‌گوید: من این صحبت را که فیلمنامه‌نویسی ضعف سینمای ایران است، به هیچ‌وجه نمی‌پذیرم. به نظرم این یک سنگر پوسیده‌ای است که همه پشت آن خودشان را پنهان می‌کنند. اگر یک فیلم خوب است همه عوامل آن از آبدارچی گرفته تا بازیگر و کارگردان خوب کار کرده‌اند اما وقتی فیلم بد می‌شود فقط فیلمنامه‌نویس‌ها مقصر هستند. من فکر می‌کنم مشکل سینمای ما فیلمنامه‌نویس‌ها نیستند بلکه کارگردان‌ها هستند. وی که فیلمنامه‌نویسی و کارگردانی را توامان تجربه می‌کند، می‌افزاید: کارگردان باید نگاه ویژه‌ای داشته باشد. کارگردان‌های ما این نگاه ویژه را ندارند و حاضر هستند هرگونه فیلمنامه‌ای را تجربه کنند و هر فیلمی را بسازند. اگر فیلمنامه خوب دستشان رسید فیلم خوب می‌سازند و اگر هم فیلمنامه بد بود فیلم بد می‌سازند؛ نمی‌دانند اگر فیلمنامه‌ای بد بود نباید آن را بسازند.