فینال فله‌ای و ذلیلانه

اگر پایان سال هنگامه‌ های و هوی باشد، لیگ اول فرانسه شایسته‌ترین پیشتاز برای جایزه «اریک جمبا جمبا» به خاطر «میان مایگی» خارق‌العاده‌اش خواهد بود. تنها 10 امتیاز فاصله (در پایان نیم‌فصل) تیم پنجم از آخر را از صدرنشینان جدا می‌سازد که برای دکترهای چرخش‌گری لیگ اول به معنای اوجگیری هیجان در نیم فصل دوم خواهد بود. اما برای آنهایی که چندان زودباور نیستند، بررسی آماری ملاکی است از آنکه نیم فصل نخست به طرز ذلیلانه‌ای در حال ذلیل شدن است. «لو اکیپ» روزنامه ورزشی اول فرانسوی‌ها، آخرین دور مسابقات پیش از تعطیلات زمستانی را تحت عنوان «فینال فله‌ای» معرفی کرد که به‌طور ضمنی به این اشاره دارد که هیچ یک از 12 تیم بالای جدول آن هفته نبردند و در 10 مسابقه تنها 17 گل رد و بدل شد، اگرچه اهدای چنین «دسته گلی» به یک عزیز می‌تواند آخرین دسته‌گلی باشد که به او پیشکش می‌کنید.

لیل، خوب اما نه آنقدرها

در این جمع «لیل» کمتر از سایرین مشمول این ضعف فراگیر می‌شود، چون آنها جایشان را در صدر جدول نسبتا محکم کرده‌اند، اگرچه کمترین میزان امتیازات را در چنین مقطعی از فصل، از هنگام دوباره 20 تیمی شدن دسته اول یعنی فصل 3-2002 کسب کرده‌اند. سرمربی لیل «رودی گارسیا» خود معترف است: «فکر نمی‌کنم تیم‌های بالانشین به اندازه کافی امتیاز آورده باشند. لیون و مارسی در نزدیکی ما هستند و هنوز آنها هستند که مدعی عنوان محسوب می‌شوند و نه ما. هر دوی آنها این فصل ما را شکست داده‌اند». این شکسته نفسی از آن رو است که گارسیا می‌بیند بخت تیمش در مجموع تنها اندکی بر شانس آخرین گروه موسیقی مولداویایی می‌چربد که به تازگی وارد رقابت سال موسیقی پاپ اروپایی «یورو ویژن» شده است. این حقیقت است و جدا از روانشناسی کودکانه «راستش ما واقعا آنقدرها هم خوب نیستیم»، گارسیا باید شک کند که لیل برای خیزشی نبوغ‌آسا، آنچنان که برای نخستین‌بار از 1954 عنوان را صاحب شود، به خوبی تجهیز شده باشد حتی اگر فصل پیش آنها تنها با یک امتیاز اختلاف نسبت به جایگاه سوم به مقام چهارم دست پیدا کرده باشند. «تجهیز یافتن سطح بالا» توصیفی درخور است چون آنها مثل فصل گذشته کماکان چه در قالب تیمی و چه انفرادی پیشتاز جداول گلزنی هستند که این به لطف پیکره عضلانی «موسی ساو» است. او از زمان انتقال تابستانی‌اش از رن به لیل به‌صورت غافلگیرکننده‌ای رشد کرده است. گارسیا همچنین به لطف گلسازی‌ها و الهام‌بخشی ژروینیوی ساحل‌عاجی، قدرت هماهنگی هافبک تازه ملی‌پوش شده «یوآن کابایه» و اضافه شدن سرعت و جهت بخشی امیدوارکننده «ادن هزارد» تین‌ایجر بلژیکی، توازن خوبی در تیمش برقرار
ساخته است. «ریو ماووبا» و همچنین «عادل رامی» که بازسازی مدل 2010 لورن بلان از مارسل دزایی محسوب می‌شود، قلب دفاع را پیشاپیش ‌صورت یک میکل لندروی احیا شده انسجام بخشیده‌اند.

پاری‌سن‌ژرمن، دور از بحران پاریسی

غیرمنتظره‌تر اینکه‌ پاری‌سن ‌ژرمن هم کم و بیش همان قدر تماشایی است و این تا حد زیادی به لطف یک استعداد برزیلی با نامی مختصر و مفید است؛ نه نه! هافبک اسبق اسپانیول در موناکو هم شاخص بود و حالا در جایی کامیاب شده است که پیش از او نام‌های بزرگی ناکام مانده‌اند، از جمله رونالدینیو در جوانی‌اش. نه‌نه در پایتخت مدام در کار تولید است و 13 گلی که تا پیش از تعطیلات زمستانی ساخته به «پی‌اس‌جی» کمک کرده در کمال شگفتی از جایگاه معمول تنها تیم پاریسی در اواسط جدول خودش را بالا کشیده و درست پشت سر لیل در مکان دوم جدول قرار بگیرد. همچنین از وقتی که مدیریت باشگاه تصمیم گرفته از شر حقوق ماهانه 250 هزار یورویی ماتیا کژمان خلاص شود، کریسمس در پارک‌دو‌پرنس آغازی زودهنگام داشته است. پاری‌سن‌ژرمن سال را با باخت 2 بر صفر در زمین نانسی به پایان برد ولی این تنها دومین شکست آنها در 23 بازی رقابتی این فصل بود و نخستین باختشان پس از مدتی نسبتا طولانی. پس می‌بینید که در پاریس هیچ صحبتی از بحران نیست مگر در سیاست. بویژه از وقتی که استفان سسینون (هافبک) و آنتوان کومبوآره (سرمربی) نشستند و برای صاف کردن آسمان مذاکره کردند ولی در عمل هر کاری کردند جز این. کومبوآره سر ذوق آمده، هافبکش را که در فهرست عجایب گم شده قرار می‌گیرد با عناوینی چون «پدر سوخته» و «پسمانده یک فوتبالیست» می‌خواند تا به نوبه خودش آب را گل‌آلود نکرده باشد! حالا می‌ماند که آیا سسینون که از وقتی سال گذشته به چلسی وصل شد دیگر هرگز مثل قبل موثر نبوده است، به راه خواهد آمد یا اینکه راهی برخلاف پافشاری کومبوآره مبنی بر اینکه «هیچ کس نخواهد رفت» درپیش خواهد گرفت و حجم تیمی را که حتی یک‌ضریب هوش فوتبالی متوسط هم آن را کوچک می‌داند، کوچک‌تر خواهد کرد.

مارسی، ثبات بی‌ثباتی

مارسی، ‌مدافع عنوان قهرمانی، دیگر باشگاه لیگ اولی است که حتی یک وضعیت بی‌ثباتی مستمر نیز در مقایسه با عادات پشت پرده آنان که گاهی به شکلی شرم‌آور در مرکز توجه قرار می‌گیرد، نوعی پیشرفت محسوب می‌شود. چیزی که از آن می‌توان به مزیت ثبات بی‌ثباتی درمقایسه با ثبات بی‌ثبات تعبیر کرد. تیم دیدیه دشان که پیش از تعطیلات در جای پنجم قرار گرفته بود تعطیلات کریسمس را در حالی جشن ‌گرفت که با 5 بازی متوالی بدون پیروزی هیچ بهانه‌ای برای جشن گرفتن وجود نداشت. البته در این دوره آنها فقط یک بار باختند و این واقعیت که تنها 3 امتیاز کمتر از همین مقطع خودشان در فصل گذشته دارند، افقشان را نسبت به قبل تنها کمی کوتاه‌تر می‌کند. گابریل هاینتزه آرژانتینی اخیرا برای روزنامه‌ها رجز خوانده است که: «فصل پیش که قهرمان شدیم هم گفتم که منتقدان باید دهانشان را ببندند و این فصل هم بر همین منوال است. چند مسابقه باقی مانده؟ پس باید متوقفشان کنیم». با این وجود تردیدی وجود ندارد که مارسی با تاثیرگذارترین بازیکنش لوچو گونسالس آرژانتینی مشکل دارد، چون او از اینکه مجبور است نقشی دفاعی‌تر بازی کند ناراضی است اما ادوارد سیسه، هافبک دفاعی‌شان که سابقا برای وستهم بازی می‌کرد مصدوم است و چاره‌ای جز عقب‌نشینی لوچو از پشت سر مهاجمان به مرکز زمین نمی‌ماند. اما مهاجم آرژانتینی بنای ناسازگاری را برای نیم‌فصل دوم گذاشته، یعنی همان مقطعی که پارسال «او.ام» (لقب المپیک مارسی) از آن برای یورش به نخستین عنوانش پس از 17 سال بهره برد. به همین خاطر دشان باید دنبال یک هافبک دفاعی دیگر بگردد تا لوچو آزادی عمل بیشتر بیابد و در همین حال دی‌دی، افسوس‌آلو دیارا هافبک دفاعی قابل خود را می‌خورد که تابستان گذشته بندر مارسی را به مقصد بوردو ترک کرد. آزادسازی لوچو یک مشکل دیگر را هم حل خواهد کرد و آن کمک به خلاقیت بیشتر آندره پیر ژینیاک است که از وقتی از تولوز راهی استادیوم ولودروم شده، چشمه گلزنی‌اش خشکیده است. او که جانشین مهاجمان نامی تیم ملی فرانسه شده این فصل در لوشامپیونا تنها یک گل زده است و اخیرا هواداران او را هو کرده‌اند که چرا ژینیاک به دنبال جبران 5/16 میلیون یورویی که به زحمت به‌دست‌آمده و به پایش ریخته شده، نیست. به این معضل مارسی ناکامی لوئیک رمی، خرید تابستانی 15 میلیون يورويي از نیس را هم بیفزایید. او نتوانسته خود را به سرعت با شرایط ولودروم تطبیق دهد و هواداران با خودشان فکر می‌کنند با ولخرجی بیش از 30‌میلیونی دشان می‌شد به جای رمی و ژینیاک مهاجمی کارآمد مثل لوئیس فابیانوی برزیلی را از نوک حمله سویا به استخدام درآورد و جایگزین محمدو نیانگ گلزن بزرگ سفرکرده کرد.

لیون، بازگشت اعتماد به نفس

مثل مارسی، لیون هم آغازی چشمگیر نداشته است ولی برخلاف قهرمان، مردان کلود پوئل در حال سرعت گرفتن هستند. انباشت 26 امتیاز از 36 امتیاز ممکن و روند 12 مسابقه بدون شکست‌ پیش از تعطیلات،‌ قهرمان افسانه‌ای 7 باره لوشامپیونا در دهه گذشته را از جایگاه هفدهم به مکان چهارم بالای جدول بازگرداند. پوئل می‌گوید: «چیزهایی بودند که سر جایشان درست چفت نشده بودند». او قصد دارد با این لحن از سبک خاص خود که اگرچه نه چشمگیر و نه مورد علاقه هواداران است ولی ناموفق هم نبوده است دفاع کند، سبکی که موجب شده لیون در میان تیم‌های 5 لیگ معتبر اروپایی تنها نسبت به بارسلونا، منچستریونایتد و رئال‌مادرید شکست‌های بیشتری متحمل شده باشد: «ما در جمع‌آوری امتیازها از خودمان شخصیت خاصی به نمایش گذاشتیم و اعتماد به نفس‌مان را دوباره استوار ساختیم و حالا در شرایطی بهتر از قبل بازیکنان احساس تعادل بیشتری می‌کنند که این به رشد بازی‌شان منجر شده است». یک دلیل مهم که تیم لیون توانست ناکامی را پشت سر بگذارد لیساندرو لوپس دیگر آرژانتینی سرشناس لوشامپیونا بود. رژیم خاص او کمک کرد تا با آب کردن کیلوهای اضافه انباشته شده در تابستان دوباره تند و تیزی‌اش را به دست آورد و در عوض کم‌اثر بودن خرید مولتی میلیونی اول فصل یعنی یوآن گورکوف را جبران کند، ستاره‌ای که مطلقا نتوانسته نقش اول داستانی باشد که همه انتظارش را داشتند. در ماه سپتامبر فشارها برای برکناری پوئل فزونی گرفته بود ولی ژان میشل آولاس، رئیس المپیک لیون مثل همیشه عملگرا بود:«فقط بیایید به این فکر کنیم که ما حالا چهارم هستیم، یک امتیاز پایین‌تر از صدرنشین ولی من امیدوارم بخش دوم فصل به آن دشواری بخش اولش نباشد چون در 6 ماه گذشته 20 سالی پیر شده‌ام».

رن، جاه‌طلبان بریتانی

رن تا پیش از تعطیلات خود را با تفاضل گل از لیون بالاتر و در جای سوم نگاه داشت اما جالب اینجاست که آنها در 19 مسابقه میانگینی کمتر از یک گل در هر بازی داشته‌اند که خیلی هم شگفت‌آور نیست، چون هنگام بستن تیم تنها یک مهاجم؛ ویکتور هوگو مونتانو، به‌جای 4 مهاجمی که تیم را ترک کردند خریداری شد، جیمی بریاند، آساموآ گیان، اسماعیل بانگورا و ساو. چندان معامله پیچیده‌ای به نظر نمی‌رسد. پس در پنجره نقل و انتقالات زمستانی باشگاه سابقا صدرنشین لوشامپیونا باید یک مهاجم به خط آتش خود بیافزاید تا توازن برقرار شود، چرا که خط دفاعی رن مثل گذشته همچنان قدرتمند باقی مانده است حتی با وجود رفتن پیتر هانسن و کارلوس بوکانگرای یانکی. این دفاع مستحکم موجب شده جاه‌طلبی در فوتبال منطقه بریتانی (شمال غرب) فرانسه افزایش یابد. رومن دانز، مدافع کناری رن پیش از آخرین بازی تیمش در سال 2010 مقابل کائن که برای حفظ صدرنشینی آنها حیاتی بود، گفت: «در ابتدای فصل ما باید پشت سر هم بازیکن می‌خریدیم تا به جایی برسیم که حالا هستیم. اما دست آخر از اینکه سوم (نیم فصل) شده‌ایم ناراحتیم. پس اگر قهرمان شویم بدین معناست که بیشترین سود ممکن را نصیب باشگاه کرده‌ایم».

بسیاری از بسیاری‌ها

در آخر انتظار نداشته باشید رقبای ملال‌آوری مثل سن اتین، بوردوی ژان تیگانا یا حتی مون پلیه درخششی از خود نشان دهند. در عین حال اوسر تیم سوم فصل پیش هم خیلی زود ثابت کرد مطالباتی مثل حضور در لیگ قهرمانان و صدرنشینی لوشامپیونا برایش بیش از اندازه زیاد است. 5 تیم بالایی جدول به وضوح بهتر از مابقی تیم‌ها هستند اما به قول آلیس در سرزمین عجایب، هنوز بسیاری از بسیاری‌ها برای مشاهده باقی مانده است که با فشرده‌تر شدن کورس قهرمانی خواهیم دید. فقط توقع نداشته باشید که لیگ اول فرانسه خیلی اوج بگیرد.

منبع: Soccernet.com