تارنمای «شاعران پارسی‌زبان در هند»، نامه‌ای از «قیصر امین‌پور» به استاد زبان فارسی هندی را منتشر کرده که در آن نظر خود را درباره حریم و حدود آشنایی‌ها و همچنین ترجمه بویژه ترجمه شعر بیان کرده است. «شاعران پارسی‌زبان در هند» نمونه‌ای از دست‌خط قیصر امین‌پور، شاعر نامی ایرانی را در تارنمای خود منتشر کرده‌اند که شامل نامه‌ای از قیصر به پروفسور یونس جعفری، استاد دانشگاه و مدرس زبان فارسی به خاورشناسان اروپایی است.
در توضیح عکس منتشر شده در این تارنما، آمده است: «در دهلی‌نو بزرگداشتی برای قیصر عزیز گرفتیم و خیلی‌ها آمدند؛ از جمله استادان هندی، پیرمردی به نام پروفسور «یونس جعفری» بود. ایشان از صائب‌پژوهان و استادان بازنشسته دانشگاه دهلی است. نامه‌ای آورد که به قیصر نوشته بود و یکی از شعرهایش را به انگلیسی ترجمه کرده بود. از آنجا که پروفسور جعفری به بسیاری از خاورشناسان اروپایی درس زبان فارسی می‌دهد، ترجمه شعر قیصر را برای یکی از خاورشناسان مقیم لندن فرستاده بود و ایشان هم علاقه‌مند شده بود که شعر را در یکی از مجلات انگلیس چاپ کند. جعفری در نامه‌ای که به قیصر می‌نویسد به نثر و شعر قیصر اشاره می‌کند و آن را بسیار پخته و زیبا می‌داند و او را دوست ندیده خطاب می‌کند و از آنجا که پروفسور جعفری هم در حوالی سال‌های دهه 40 در دانشگاه تهران درس خوانده و شاگرد بزرگانی چون فروزانفر و معین بوده، قیصر را همکار و دوست خطاب می‌کند». در ابتدای نامه قیصر امین‌پور به پروفسور یونس جعفری پس از عرض ارادت‌های معمول آمده است: «می‌خواستم مثل شما در عنوان نامه از تعبیر «دوست ناآشنا» استفاده کنم؛ بعد دیدم مگر همه دوستی‌ها و دوستان ابتدا ناآشنا نیستند؟ اصلا آشنایی یعنی چه؟ آیا اینکه کسی از فرسنگ‌ها دور، با زبان و فرهنگی دیگر و از قوم و قبیله‌ای دیگر درد دل کسی دیگر را بشنود، دریابد و بکوشد آن را به دل دیگری پیوند بزند، خود بهترین معنی آشنایی و حتی خویشاوندی روحی نیست؟ چه بسا خویشاوندان که با یکدیگر بیگانه و دشمنند!»