هستند افراد بسیاری که بخش عظیمی از کنش سیاسی خود را معطوف به ارائه آدرس‌های غلط از بنیان‌های مدیریتی محمود احمدی‌نژاد در دولت‌های نهم و دهم کرده و می‌کنند. مجال گسترده‌ای لازم است تا پشتوانه فکری جهت‌گیری‌های کلان و مهم دولت‌های نهم و دهم برای افکار عمومی واکاوی شود ولی آنچه می‌توان با قاطعیت درباره آن سخن گفت، اعتقاد اکثریت قریب به اتفاق مردم به وابستگی تعلقات ذهنی رئیس‌جمهور به اندیشه اسلامی انقلاب است. پس از سال‌ها محمود احمدی‌نژاد توانست- به‌رغم برخی کاستی‌ها- مدل مدیریتی وابسته به انقلاب را عرضه کند؛ مدلی که با درک مفاهیم انقلاب اسلامی- و نه شعارهای منتسب به انقلاب- معابر کارآمدی را یک به یک شناسایی و آنگاه برای اجرای امور در این معابر برخورد انقلابی با موانع را توصیه می‌کند. مصادیق عمل به این مدل بسیارند که در ادامه به اختصار به یکی از آنها اشاره می‌شود. در این مدل مدیریتی هیچ‌گاه مشاهده نمی‌شود یک جهت‌گیری کلان در تارهای مناسبات اسیر شود و با استناد به توزیع قدرت، سهامداران دیگری در عرصه اجرا بازتولید کند. البته در کنار ویژگی‌های فردی رئیس‌جمهور، این رفتار انقلابی در حذف موانع است که توانسته به پیشبرد اهداف مدد بسیار برساند. احمدی‌نژاد معتقد است پیشرفت در وهله نخست نیازمند ترمیم ذهنیت‌ها و در ادامه خواستار عدم توقف است. این اعتقاد وقتی در مسیر بی‌اعتنایی به مناسبات و منازعات سیاسی قرار گیرد، نتیجه همان می‌شود که سازمانی به قدرتمندی مدیریت و برنامه‌ریزی- چه به لحاظ کارکرد و چه به لحاظ تفکر- حذف می‌شود تا تصمیم‌گیری و تزریق اعتبار به تصمیمات، سرعتی فوق‌العاده گیرد. مدل مدیریت انقلابی، چون تفکر اسلامی را به عنوان پشتوانه دارد، از قدرت نرم فوق‌العاده‌ای برخوردار است که افکار عمومی را همزمان با کارکردهای مدیریتی متوجه ذهنیت‌های جهت‌گیری‌ها می‌کند. طبیعی است در این حالت که عمل تابع اندیشه می‌شود، تشخیص اهداف آسان می‌شود و نمی‌توان هر گامی را در مسیر بیراهه از انقلاب تعبیر کرد. اشتباه نشود که این مهم در اصول تردیدناپذیر است؛ اگرنه در شمایل اجرا می‌تواند از هر کج‌خلقی یا بدسلیقگی زخمی شود. همانگونه که گفته شد تشریح این مدل نیازمند مجال فراوانی است که همین فرصت اندک می‌تواند سرآغازی برای مباحث آینده باشد. دلیل این آغاز هم مشاهده برخی رفتارهاست که برآیند همه آنها در یک توافق نانوشته، القای انحراف احمدی‌نژاد از مدل مدیریتی انقلاب است. به عبارت ساده‌تر تلاش بر این است که کارآمدی دولت‌های احمدی‌نژاد به حساب مدیریت انقلابی نوشته نشود.