«این بازیکن در کفشش چه چیزی پنهان کرده؟ یک آهن‌ربا؟» این جمله‌ای است که الکس فرگوسن، فرناندو کارلوس ردوندو ستاره دهه 90 فوتبال آرژانتین و رئال‌مادرید را با آن وصف می‌کند و اگر قرار باشد بیشتر درباره این هافبک مقتدر آلبی سلسته بدانیم بد نیست به جمله فابیو کاپلو درباره‌اش اشاره کنیم: «کامل‌ترین بازیکنی که تاکتیک را درک می‌کند».
اگر قرار باشد از فرناندو ردوندو بگوییم باید به شبی اشاره کنیم که رئال مادرید در جریان لیگ قهرمانان اروپا (1999) به اولدترافورد سفر کرد. در آن زمان «من‌یو» به فکر تکرار افتخار و فتح دوباره جام اروپایی بود. آنها شرایط خوبی در لیگ برتر نداشتند و رئال نیز با ترس و هیجان خاصی در آن فصل به رقابت‌ها نگاه می‌کرد ولی باز در آن شرایط آنها پول زیادی برای قرارداد با نیکولاس آنکلا پرداخت کرده بودند. البته همه اینها می‌تواند موضوع جالبی باشد که آن شب رویایی را جذاب جلوه دهد! اما تنها چیزی که باید به آن اشاره کرد نمایش خیره‌کننده فرناندو بود، پسر آرژانتینی که بازوبند کاپیتانی رئال را به بازو بسته بود نبردی رویایی برابر کاپیتان «من‌یو» روی‌کین به نمایش گذاشت. آن شب، شب ردوندو بود، درست مثل یک «غزال» از میان شیاطین سرخ از گوشه زمین حرکت کرد، بله ما درباره آن «پشت پای» حیرت‌انگیز فرناندو که بعدها به «پشت پای اولدترافورد» معروف شد، حرف می‌زنیم. او طوری با پشت پا هنین برگ را مقهور کرد که تا سال‌ها درباره نحوه دریبل خوردن شماره 21 من‌یو حرف می‌زدند. فرناندو به طرز وحشتناکی با پشت پا و از میان پاهای «برگ» یک تونل درست کرد و توپ را به رائول رساند تا پسر محبوب رئال شصت و هشتمین گل خود در لیگ قهرمانان اروپا و گل پیروزی‌بخش تیمش برابر من‌یو را به ثمر برساند که بعدها فرگوسن درباره این صحنه و در وصف ردوندو از این جمله استفاده کرد: «او در کفش‌هایش آهن‌ربا گذاشته!»
حالا از آن زمان تا امروز بیش از یک دهه می‌گذرد و شاید خیلی‌ها آن استعداد ناب آرژانتینی را «یک فراموش‌شده» بزرگ می‌نامند! ولی اینگونه نیست، هنوز هم وقتی درباره ستاره‌ای مانند ردوندو حرف می‌زنیم باید آن را با احترام ادا کنیم. البته یکی از دلایلی که باعث شد ستاره آرژانتینی رئال تا حدودی محو شود کوچ کردن از مادرید و پیوستن به میلان بود و بعد هم آن مصدومیت‌های لعنتی که زندگی حرفه‌ای او را سیاه کرد. حتی اگر فرناندو کمی خوش‌شانس بود می‌توانست با آلبی سلسته در جام جهانی 94 و در کنار دیه‌گوي افسانه‌ای یکی از رویایی‌ترین تورنمنت‌های زندگی‌اش را تجربه کند ولی آن بدبیاری‌ها که گریبان آرژانتین را گرفت هیچ‌کسی را مستثنا نگذاشت. در حال حاضر خیلی‌ها وقتی می‌خواهند درباره یک هافبک دفاعی مقتدر حرف بزنند نام ماکه‌له‌له را می‌آورند ولی در واقع باید گفت در یک دهه اخیر این پست در فوتبال را باید با نام «پست ردوندو» نامگذاری کرد.
پاس‌های او «موج‌دار» [مورب] بود، با سرعت و قدرتی خاص، تکل‌های وحشتناک و... . او کلاسیک‌ترین «شماره 5» آرژانتین بود و شاید هم تا به امروز نمونه آن تکرار نشده است و نکته قابل توجه درباره فرناندو این است که نمایش او با توپ را چگونه می‌توان توصیف کرد: «سر بالا... بدون اینکه توجهی به توپ کند حرکت می‌کرد و در عین حال همه حواسش به اطراف بود...» و نکته جالب توجه درباره او این است که بارها از پوشیدن پیراهن تیم ملی سر باز زد، به طور مثال در سال 1990 می‌توانست پیراهن آلبی سلسته را بپوشد ولی به دلیل اینکه جام جهانی مصادف با زمان امتحان‌های دانشگاهی‌اش بود از رفتن امتناع کرد و از سوی دیگر به هیچ عنوان دوست نداشت تا زیر نظر کارلوس بیلاردو کار کند! و جالب اینجاست که در جام جهانی 1998 به دلیل دیسیپلین خاص دانیل پاسارلا و نظم و انضباط تیم مبنی بر کوتاه کردن موهای بازیکنان هرگر حاضر نشد به دستور مربی وقت آرژانتین گوش دهد. فرناندو حاضر بود موهایش بلند باشد تا اینکه به اجبار در تیم ملی بازی کند. اما باید اضافه کنیم در همان زمان گابریل باتیستوتا با موهای بلند [پاسارلا مربی آن زمان آرژانتین قانونی را قرار داده بود تا براساس آن بازیکنان حق نداشتند با موهای بلند به جام جهانی بروند] با تیم ملی به جام جهانی رفت و این موضوع سبب دلخوری ردوندو شد. همان زمان بود که هافبک مقتدر آبی‌آسمانی‌ها با دلخوری از تیم ملی کناره‌گیری کرد».