حسین قدیانی: این روزها مهدی هاشمی را «م. ه» می‌نویسم تا «ق. ق» که مخفف همان «قیمه و قورمه» است، خیال کند منظورم از مهدی هاشمی، همان «محمد هادوی» است که در «ک. پنج» در کانال پرورش ماهی به شهادت رسید. نمی‌دانم 24 سال بعد از کربلای 5 نوشتن درباره کربلای 5 از نظر قانون بلامانع است یا نه و الا کربلای 5 را «ک. پنج» نمی‌نوشتم و الا دستم نمی‌لرزید. «م. ه» از ایران فرار کرده اما فراری اصلی «ف. ه» است که بیخ گوش فرشته عدالت، از دست «ق. ق» فرار کرده است. «م. ه» را اینترپل در خارج از ایران نمی‌گیرد و «ف. ه» را «ق. ق» در داخل ایران. فاطمه هاشمی‌نژاد نامزد شهید قاسم قربانی بود که در کربلای چهار به شهادت رسید و هرگز عروس نشد. فاطمه ماه عسل با تابوت قاسم به «معراج» رفت. هفته گذشته نه، هفته پیشش 25 مین سالگرد شهادت قاسم بود و روزی از این روزها چندمین سالگرد فرمان 8 ماده‌ای رهبر است. این روزها سالگرد شهادت خیلی چیزهاست. سالگرد شهادت خیلی آدم‌ها و دستمال بعضی‌ها زیر درخت آلبالو گم شده. سواد دارند اما بصیرت ندارند و چون دستمال‌شان کثیف است، نمی‌توانند شیشه آلوده به بی‌عدالتی را تمیز کنند. کلاغ پر، گنجشک پر اما عدالت پرپر!... آری، این روزها سالگرد شهادت خیلی چیزها و خیلی آدم‌هاست؛ از جمله سالگرد شهادت محمد هادوی. پنجشنبه رفتم بهشت زهرا و در راه دیدم دخترکان گل‌فروش کنار اتوبان داشتند فرار می‌کردند از دست ماموران نمی‌دانم کجا! شاید شهرداری، شاید نیروی انتظامی، شاید فرشته عدالت. دخترکان گل‌فروش باعث تصادف می‌شوند. دخترکان گل‌فروش چهره شهر را از حیث بصری آلوده می‌کنند. دخترکان گل‌فروش مفسد فی‌العرض و طول اتوبان هستند. دخترکان گل‌فروش محاربند. دخترکان گل‌فروش «آقازاده» هستند و نیستند. دخترکان گل‌فروش دم‌پایی جلو بسته پلاستیکی می‌پوشند که جلویش عکس «پسر شجاع» و «خانم کوچولو» و «خرس مهربون» دارد. دخترکان گل‌فروش هرگز به سن آرایش نمی‌رسند. دخترکان گل‌فروش بلد نیستند با رژ لب، نگاه را با گناه عوض کنند. دخترکان گل‌فروش آنچنان بابایی ندارند که تو اگر نام‌شان را «د. گ. ف.» ننویسی، به کسی بربخورد. دخترکان گل‌فروش اگر هنگام فرار از دست ماموران به وسط اتوبان بروند و هنگام رد شدن از عرض اتوبان، ماشین زیرشان کند، «بی‌بی‌سی» هیاهو راه نمی‌اندازد. دخترکان گل‌فروش، جان‌شان ارزش تشخیص هیچ مصلحتی را ندارد. دخترکان گل‌فروش، «ف. ه» نیستند، ندا آقاسلطان نیستند، زن یهودی نیستند، فقط گاهی «علی» برای‌شان شیر می‌آورد و برای‌شان عین شیر، 4 دست و پا حرکت می‌کرد که آنها از گرسنگی نمیرند، دمی بخندند. علی، علی، علی... علی فقط مولای متقیان نیست، فقط امیرالمومنین نیست؛ علی بابای همه دخترکان گل‌فروش است و دخترکان گل‌فروش از همان محله‌ای هستند که «سیدعلی» به خانواده شهدای‌شان سر می‌زند. دخترکان گل‌فروش بوی ادوکلن نمی‌دهند. بوی رز، بوی مریم، بوی نرگس، بوی یاس می‌دهند. بدون عدالت اما گل یاس هم بوی ناامیدی، بوی یأس می‌دهد. دخترکان گل‌فروش، گل می‌فروشند و من مانده‌ام از نظر قانون، خرس‌گنده‌های وطن‌فروش مجرمند یا دخترکان گل‌فروش. این خرس‌گنده‌های وطن‌فروش از دستم دررفت. آدم بشو نیستم. خرس‌گنده‌های وطن‌فروش هم توهین بود و هم فحش و هم اهانت و هم دروغ و هم جرم و هم خیانت و هم قتل. من به جرم خود اعتراف می‌کنم و اعتراف می‌کنم سران فتنه، همین دخترکان گل‌فروشند. بگذار فرشته عدالت بر تن ما زخم بیندازد، ما اما از کلمات خود بر تن سران فتنه تازیانه می‌سازیم. ما محجوب‌ترین زخم‌خوردگان تاریخیم. «ف. ه» دارد با مصلحت، چهره عدالت را به گند می‌کشد. اشکالی ندارد؛ کارگران شهرداری پاکش می‌کنند. آنچه پاک نمی‌شود، لکه ننگی است که دخترکان گل‌فروش به چهره بصری شهر می‌زنند. «فائزه» نام هیچ دخترک گل‌فروشی نیست. «فاطمه» نام تمام دخترکان گل‌فروش است... فاطمه، فاطمه! با تو حرف بزنم بهتره! روی سخنم تو باشی، من آروم‌ترم!... راستی! هنگامی که داری از دست ماموران فرار می‌کنی و قلبت دارد تندتند می‌زند و دم‌پایی ات دارد از پایت درمی‌آید، لحظه‌ای که داری از عرض اتوبان رد می‌شوی، مراقب باش زیر ماشین ضدگلوله‌ای نروی که با سرعت نور دارد حرکت می‌کند. تو بمیری، در هیچ روزنامه‌ای، جایی برای هیچ خبری از مرگ تو نیست. تو اندازه ببر، حق نداری. ببر، «همشهری» آدم باکلاس‌هاست و گرگ، زبان تگرگ را به‌خوبی می‌فهمد. نسل تو در حال انقراض نیست که اشکی جاری کند در چشمی...و من می‌ترسم که روزی مصلحت، منقرض کند نسل عدالت را. آهای دخترک گل‌فروش! به دختر وطن‌فروش، گل نفروش. پول خود را به مال حرام آلوده نکن. «خمس» را آن مادری داده که از 5 فرزندش، یکی به شهادت رسید و «زکات» را آن یکی پیرزن که از 5 فرزندش، فقط یکی مانده. آهای دخترک گل‌فروش! به دختر وطن‌فروش، گل نفروش. تو که نمی‌خواهی گل‌های کوچکت در قطعه منافقین پرپر شود؟! آهای دخترک گل‌فروش! به دختر وطن‌فروش بگو؛ گل ندارم... مزاحمت بیجا مانع کسب است. بگو؛ اصلا گل دارم اما فروشی نیست. بگو؛ به تو نمی‌فروشم. بگو؛ اینجا گل‌فروشی است، نه ساندویچ فروشی. بگو؛ از گرسنگی بمیرم، به تو گل نمی‌فروشم. بگو؛ پدر و مادر دوستم نرگس به احمدی‌نژاد رای دادند، تو چرا گفتی تقلب شده؟! بگو؛ مصلحت بیجا مانع عدالت است. بگو؛ برای من رفسنجان هیچ برتری به سیرجان ندارد الا به تقوا. بگو؛ من طلبه سیرجانی را می‌شناسم. بگو؛ روزی گذشت پادشهی از گذرگهی، فریاد شوق بر سر هر کوی و بام خاست/ پرسید زان میانه یکی کودکی یتیم، کین تابناک چیست که بر تاج پادشاست/ آن یک جواب داد چه دانیم ما که چیست، پیداست آنقدر که متاعی گرانبهاست/ نزدیک رفت پیرزنی گوژپشت و گفت، این اشک دیده من و خون دل شماست/ ما را به رخت و چوب شبانی فریفته است، این گرگ سال هاست که با گله آشناست/ آن پارسا که ده خرد و ملک رهزن است، آن پادشاه که مال رعیت خورد گداست/ بر قطره سرشک یتیمان نظاره کن، تا بنگری که روشنی گوهر از کجاست/ پروین به کج روان سخن از راستی چه سود، کو آن چنان کسی که نرنجد ز حرف راست... بگو؛ روز شکار پیرزنی با قباد گفت، کز آتش فساد تو جز دود و آه نیست/ روزی بیا به کلبه ما از ره شکار، تحقیق حال گوشه‌نشینان گناه نیست/ هنگام چاشت سفره بی‌نان ما ببین، تا بنگری که نام و نشان از رفاه نیست... بگو؛ من زینبی‌ام، اهل رقیه، اهل درد، اهل خرابه، اهل سیلی، اهل داغ. بگو؛ زینبی باغ نداره، داغ داره. بگو؛ الا و لایحمل هذاالعلم الا اهل البصر و الصبر.