دوشنبه‌ای که می‌آید، تردید ما را فراخواهد گرفت؛ مسی، ژاوی یا اینیستا؟ یکی از این سه توپ طلای 2010 را خواهد ربود و اینکه هر سه‌شان از یک تیم هستند، به خوبی به ما می‌گوید در کنار هم چه پتانسیلی (برای تیم) به وجود می‌آورند.
فوتبال با 11 بازیکن بازی می‌شود به علاوه یک توپ و مابقی، حرکات هستند و بس. آنها در زمینی 60 در 100 متر بازی می‌کنند و همه چیز بستگی دارد به 2 پایشان نه چیزی دیگر. حالا چگونه تشخیص دهیم در یک ورزش تیمی بهترین فرد کدام است؟
- به خاطر نهایت کیفیت فردی: لئو مسی
- به خاطر کنترل توپ و شتاب در راستای ایجاد وزن در بازی از منطقه بازی خود و به‌عنوان خالق نه یک بلکه 2 گل که می‌تواند زندگی هر فوتبالیستی را متمایز کند: آندرس اینیستا.
- به خاطر ثبات عملکرد و حضور به‌عنوان برنامه‌ریز که هر کسی در هر لحظه‌ای کجا باشد: ژاوی ارناندس.
مسی هم‌اکنون بهتر از آن چیزی است که 2 سال پیش بود یعنی نسبت به زمانی که توپ طلا را با برجا گذاشتن رکورد آرا تصاحب کرد.
او را حوالی محوطه 18 قدم بگذارید و اجازه دهید توپ به او برسد، آنوقت بهترین کارآیی را از او خواهید گرفت. به این اضافه کنید نقشی که کمابیش در نیم سال اخیر برعهده گرفته که اگر گل نزند پاس گل می‌دهد و زمینه‌چینی‌های دیگری می‌کند.
همه چیز در 15 متر
این خلاف آن به نظر می‌آید ولی در اصل همان است یا احتمال دارد بهتر هم باشد. تفاوت در بازه‌ای 15 متری است: 5 متر جلوتر یا 10 متر عقب‌تر. اما برای اینکه حرکت مثمرثمر واقع شود به منظور شکل‌گیری یک و دوی مسی- مسی که در آن هم نقش سازنده دارد و هم گلزن، دیگرانی باید باشند تا عمق بدهند.
یک گام کوچک به عقب از سوی نابغه آرژانتینی خوب است اگر یکی دیگر گامی کوچک به جلو بردارد. سپس نوبت پاسی است در کمال مطلوب،این باید با انتخاب لحظه درست، سرعت و جهت مناسب باشد. در مجموع، اتحادیه‌ای از مهارت‌های فردی!
پاداش نهایی، گل است. اما از نظر من ژست پاداش که همان گل باشد، از جلوتر آغاز می‌شود؛ از والدس، چون او نخستین بازیکن درون زمین است که توپ زیر پایش قرار می‌گیرد. در دفاع ساخت بازی پیگیری می‌شود و در خلال فضاهای اشغال شده یا اشغال نشده، جاگیری همه هافبک‌ها و مهاجمان آغاز می‌شود. برای انجام این کار از بالا تا پایین و از چپ به راست زمین ما به یک هدایت‌کننده نیاز داریم: کنترل، سرعت و مکث. همه برعهده یک نفر است تا همیشه توپ داشته باشید. «مکث؟ تصمیم می‌گیری کجا و چه موقع استراحت کنی. ولی از سوی دیگر نه، هیچ وقفه‌ای در کارت نیست. چگونه؟ توپ را به حرکت درمی‌آوری و هم‌تیمی‌هایت فضاها را اشغال می‌کنند. شتاب؟ همان کار را انجام می‌دهی ولی سریع‌تر تا آتش شعله‌ور شود!»
بر این اساس تصمیم می‌گیرم که چه کسی را برگزینم و کدام‌ها را نادیده بگیرم. خب، من روی ژاوی دست می‌گذارم؛ به خاطر قابلیت قائم به ذاتش در ساخت بازی و تعیین مقاطع (گوناگون) بازی. حالا با معیار تداوم عملکرد و حضور، سوال این است که چه کسی سال گذشته بیش از ژاوی بازی کرده است و چند مسابقه با حضور او به باخت انجامیده است (چه بارسا و چه اسپانیا)؟
از جایی که مسی کم آورد یعنی از یک جام‌جهانی با جمیع موانع و رقبا، ژاوی فاتحانه بیرون می‌آید و قهرمان می‌شود. هر چند جایی که اینیستا با گل طلایی‌اش همه را به خیابان‌ها می‌کشاند، ژاوی در زمین حضور ندارد اما تفاوت این 2 از نظر من نه به جام‌جهانی که به ماه‌های پیش از آن مربوط می‌شود. اینیستا بسیاری از بازی‌های بارسا را از دست می‌دهد و در عوض ژاوی به رکورد حضور خود می‌افزاید و حضور این پسر اهل تراسا، آنگونه نیست که امروز نمره 4 بگیرد و فردا نمره 10. او همیشه نمره میانگین 8 می‌گیرد و همین نمره میانگین 8 را هم برای کل تیم به ارمغان می‌آورد. طبیعتا مسابقات طولانی به 2 معنا هستند: یا مصدومیت‌ها یا انواعی ویژه از خستگی. امروز ژاوی حتی بدون استراحت و در شرایط دشوار، قادر است همان سطح تضمین شده بازی‌اش را به نمایش بگذارد که این او را تعیین‌کننده‌تر می‌کند.
رکوردشکنی‌ها
اگر امسال مسی نتواند توپ طلا را ببرد ولی مطمئن مطمئن مطمئن هستم که او خواهد توانست نه فقط 2 که 4، 3 توپ طلایی را در عمرش ببرد. همانطور که می‌توانستید بر اساس سن، تداوم و کیفیت 3 داستان متفاوت از توپ طلایی را درباره پلاتینی، فان‌باستن و من روایت کنید. مسی به نوبه خودش اگر در سال جام‌جهانی نبودیم، هیچ رقیبی نداشت. این واضح است. در این دوران هیچ‌کس نمی‌تواند از پس آنچه مهاجم آرژانتینی انجام دهد، برآید؛ چیزی که حتی هم‌تیمی‌های او در بارسا و لاسلکسیون (آرژانتین) نیز به آن معترفند.
نمونه‌ای برای همه
اگر اینیستا امسال نتواند برنده شود ولی با یا بدون این جایزه هم او پا به تالار افتخارات تاریخی خواهد گذاشت؛ چه در باشگاه و چه تیم ملی. اینها بسیار بیش از عناوین انفرادی ارزش دارند. در عوض برای ژاوی در این سن مساله حالا یا هیچ‌وقت مطرح است. در این مورد نوعی همدلی مشهود هم بین این سه وجود دارد که از مرزهای شخصي‌شان به بیرون درز کرده چون آنها مثل دیگر بچه‌های عادی احساسات و عقایدشان را به هم‌تیمی‌ها، دوستان و خانواده‌شان می‌گویند. این 3 پسر متواضع نمونه‌ای برای جوانان این دوره و زمانه هستند.
منبع: ال‌پريوديكو