وقتی تیم مطالعات تکنیکی فیفا گزارشی منتشر کرد که به موجب آن، تیم ملی اسپانیا کامل‌ترین و بهترین تیم قرن معرفی شد، خیلی‌ها از شدت تعجب انگشت به دهان ماندند. در حقیقت ملامت کردن آنها کار درستی هم نیست. برای خیلی‌ها اسپانیا هنوز همان تیمی است که در دهه‌های اخیر موفق به دستیابی به هیچ جامی نشده بود و هضم اینکه به یکباره ظرف 2 سال اینچنین درخشیده و 2 جام بزرگ رقابت‌های جهانی و اروپایی را دریافت کرده است، برای عده‌ای همچنان ثقیل است.با این حال به خانه بردن 2 جام یا پاسکاری‌های تماشایی ماتادورها دلیل اصلی انتخاب آنها از سوی فیفا نیست. توانایی فوق‌العاده آنها در شکست دادن تک تک حریفان با انواع و اقسام تاکتیک‌ها و رویارویی‌های حرفه‌ای‌شان است که نظر تیم مطالعاتی فیفا را به خود جلب کرده است. البته تیم‌های دیگری چون برزیل، آلمان، ایتالیا و آرژانتین نیز قهرمان جام جهانی شده‌اند با این حال آنچه که این تیم‌ها را از اسپانیا متمایز می‌کند این نکته است که پیروزی‌های دیگر تیم‌ها در رقابت‌ها در بیشتر مواقع مدیون برتری تکنیکی یا تاکتیکی نبوده بلکه گل‌های دیرهنگام، نتیجه گرفتن در مسابقات به هر شکل ممکن و گاه تکیه تیم بر درخشش یک یا چند بازیکن علت اصلی دستیابی آنها به قهرمانی بوده است. بدون شک خیلی‌ها به این گزارش فیفا خواهند خندید با این حال آنها فاقد فاکتورهایی چون آگاهی تاریخی، دید تکنیکی و اعتبار هستند. در میان تیم‌های قهرمان جام جهانی قرن حاضر تنها فرانسه، آلمان و برزیل بوده‌اند که استانداردهایی مشابه تیم کنونی اسپانیا داشته و به همراه قهرمانی‌شان یکسری رکورد‌ها را نیز جابه‌جا کرده‌اند. با این حال ماتادور‌های سرخپوش حتی پیش از اینکه تحت هدایت آراگونز و دل‌بوسکه به قهرمانی اروپا و جهان برسند نیز در یکسری زمینه‌ها صاحب رکورد هستند. رکوردهایی که هنوز تیم دیگری نتوانسته آنها را بشکند. آنها یک رکورد دارند که ۱۵ بازی پشت سر هم را با پیروزی به اتمام رسانده‌اند، رکورد دیگر آنها ۳۵ بازی ملی بدون شکست است که سلسائو نیز در این زمینه مانند آنها صاحب رکورد است. آنها در ۳ سال و نیم گذشته تنها در ۲ بازی ملی‌شان شکست خورده‌اند و این یعنی ۵۷ بازی دیگر را با پیروزی یا تساوی به پایان رسانده‌اند و در همین مدت و در جریان همین رقابت‌ها ۱۲۶ گل به ثمر رسانده‌اند در حالی که تنها ۲۷ گل وارد دروازه آنها شده است. آنها نخستین تیم اروپایی هستند که جام جهانی را در قاره دیگری به دست آورده‌اند. آنها نخستین تیمی هستند که پس از شکست در نخستین مسابقه رقابت‌های جام‌جهانی‌شان قهرمان آن جام شدند. آنها در طول رقابت‌های نهایی‌شان تنها 2 گل دریافت کرده‌اند که این رکورد را تنها تیم ملی فرانسه سال ۱۹۹۸ و ایتالیای سال ۲۰۰۶ در کارنامه خود دارند. این نشان‌دهنده این نکته است که ماتادورها قهرمانی‌شان را تنها مدیون خط حمله فوق‌العاده‌شان نیستند بلکه خط دفاع آنها نیز چنان خوب و تحسین‌برانگیز عمل می‌کرد که دیگر اعضای تیم نگرانی از بابت دریافت گل نداشتند. در 2 سال گذشته اسپانیا در رقابت‌های دوستانه‌اش موفق به شکست تیم ملی انگلستان، آرژانتین و فرانسه شده بود. این در حالی است که در همین دوران آنها ۲ بار آلمان را در 2 تورنمنت حساس شکست داده‌اند. به خوبی از پس ایتالیا، هلند، پرتغال و دیگر تیم‌های مدعی رقابت‌ها برآمده‌اند و گرچه هنوز سرنوشت به آنها این فرصت را نداده که با برزیل روبه‌رو شوند اما به هر حال آنچه مشخص است این است که اسپانیا در کنار این نکته که بازی زیبایی ارائه می‌دهد از آن تیم‌هایی است که به آسانی و بدون نیاز آنچنانی به بخت و اقبال می‌تواند به پیروزی مقابل حریفان دست یابد. فوتبال در نهایت به نتیجه‌ای بستگی دارد که در آخر بازی روی تابلوی امتیازات نقش می‌بندد. موفقیت یک تیم بیش از هرچیزی به جام‌هایی که در ویترین افتخاراتش قرار می‌دهد، بستگی دارد. بنابراین آنهایی که معتقد بودند اسپانیا باید قهرمان جام جهانی شود تا بتوان آن را به عنوان یک تیم کامل در نظر آورد، اکنون دیگر بهانه‌ای برای زیر سوال بردن توانایی‌های ماتادورها در مستطیل سبز نخواهند داشت. شاید ایتالیا برنده 4 جام جهانی شده باشد یا آلمان 3 بار آن را به خانه برده باشد اما این دو نمی‌توانند در یک کفه میزان با اسپانیا قرار بگیرند چرا که هر کدام از این جام‌ها را با بازیکنانی مختلف و در سالیان متفاوت به دست آورده‌اند. تنها ایتالیای دهه ۳۰ و برزیل دهه ۵۰ و اوایل ۶۰ بودند که توانستند از عنوان خود به خوبی دفاع کنند. تیم جادویی دهه ۵۰ که فوتبال را به سطح جدیدی رساند نتوانست جامی را از آن خود کند. تیم هلندی دهه ۷۰ نیز که در شیوه فوق‌العاده فوتبالش پیشرو بود نیز از این شانس محروم ماند. تیمی که مارکو فان‌باستن با آن قهرمان یورو ۸۸ شد 4 سال قبل اصلا به رقابت‌ها راه پیدا نکرده بود. در جام جهانی ۹۰ ایتالیا هم در دور یک‌هشتم حذف شد و یورو ۹۲ را هم در نیمه‌نهایی از دست داد. اما اسپانیای یورو ۲۰۰۸ با آن سیستم فوتبال زیبایش نه تنها رقابت‌های آن سال را با قهرمانی پشت سر گذاشت بلکه جام جهانی را هم از آن خود کرد. به همین خاطر است که مربیان و بازیکنان سراسر جهان فوتبال بدون هیچ تعصبی و با تکیه بر دانش‌های فوتبالی‌شان ماتادورها را تحسین و تشویق می‌کنند. در حقیقت تنها هدفی که ممکن است بتواند اسپانیا را مشغول کند قهرمانی در جام بین‌قاره‌ای درست پس از این روند پیروزی‌های اروپایی و جهانی است. حتی برزیل هم نتوانسته پس از قهرمانی جام جهانی بلافاصله قهرمان جام بین‌قاره‌ای شود.