این نخستین مصاحبه تقریبا طولانی مسعود عنایت پس از برکناریاش از سمت رئیس کمیته داوران است. عنایت در این گفتوگو درباره دلایل استعفایش و انتقاداتی که به وی وارد شد، صحبتهای زیر را انجام داد. اما چه شد که او به صورت ناگهانی استعفا داد؟ خودش در این باره میگوید: «قبل از شروع فصل من از کفاشیان خواستم استعفا بدهم و به او گفتم که اکنون موقع رفتن من است که قبول نکرد و گفت که باید به کارم ادامه دهم اما اکنون بار دیگر شرایط را طوری دیدم که بهتر است بروم و نفر بعدی بیاید». رئیس سابق کمیته داوران سپس در جواب این سوال که قبول دارید داوریهای چند فصل اخیر مشکلاتی را داشت، با زیرکی پاسخ داد:«نمیگویم داوریها هیچ وقت مشکل نداشته است اما داوری کمترین مشکل را نسبت به دیگر اجزای فوتبال دارد. داوران با کمترین پاداش و حقالزحمه کار میکنند منتها اشتباهات دیگر اجزای فوتبال پذیرفته میشود اما اشتباهات داوری همیشه مقابل چشم است. هیچ مربی و بازیکنی نیست که وقتی بد بازی میکند یا بد نتیجه میگیرد از تیم عذرخواهی کند». عنایت سپس دلایل این موضوع که اعتراضات به داوریها در این اواخر بیش از حد طبیعی شده بود، اینچنین برشمرد: «صدای همه تیمها درآمده چون همه مشکلات خود را به گردن داور میاندازند. جنجالهایی که برای داوری شد منصفانه نبود. طرف مدیر است، تیمش را نمیتواند اداره کند، بازیکنان در تمرین شرکت نمیکنند و به همین دلیل سر مسابقه تمرکز لازم را ندارند اما به داوری ایراد میگیرند. همین آقای کنگانی از روی سکوها به داخل زمین میرود، مشکلات مدیریتی خود را حل نمیکند اما به داوری ایراد میگیرد. در همه رقابتها اشتباهات وحشتناک داوری رخ میدهد اما در کشورهای اروپایی این همه به داور ایراد نمیگیرند. یوونتوس 4 گل از پارما خورد، آیا مربی این تیم از داور ایراد گرفت؟ در بازی سپاهان و پرسپولیس که داور به نفع پرسپولیس سوت زده بود، پرسپولیسیها به داور ایراد میگرفتند. من اعتقادی به اینکه معضل و بحران داوری داریم، ندارم. این اشتباهات که پیش میآید طبیعی است. چرا کسی نمیگوید در هفته بیستم که 9 بازی انجام شد، 5-4 بازی اصلا صحنه داوری نداشت. حتی در برنامه نود فردوسیپور از چند بازی نتوانسته بود ایراد داوری پیدا کند. وقتی سالانه 170 بازی برگزار میشود، چرا فکر میکنید نباید اشتباه داوری رخ دهد؟» او سپس در جواب این شایعه که گفته میشد دلیل برکناریاش قضاوت تاسفبار بخشیزاده در مصاف ذوبآهن و مس بود، گفت: «اصلا چنین چیزی نیست. مگر شماها نمیگفتید که داوری مشکل دارد. اکنون من رفتم این گوی و این میدان. حالا هر کسی را که میخواهید بیاورید تا مشکلات را برطرف کند». آیا سفرهای مکرر عنایت برای کلاسهای داوری مانع تمرکز او از کنترل کمیته داوران شد؟ زمانی که این سوال را از عنایت پرسیدیم بدون فوت وقت جواب داد: «مگر عهد فتحعلیشاه است که سفر موجب عدم تمرکز شود. وقتی بازی برگزار میشود همه صحنههای آن بازی ضبط میشود. ما در فدراسیون گروه آنالیز و نظارت داشتیم و بررسی بازیها ربطی به حضور فیزیکی من ندارد.» عنایت در ادامه صحبتهایش اشارهای هم به استقلال کمیته داوران کرد و گفت: «در مدت زمانی که من در کمیته بودم کسی جرات نمیکرد به من چنین پیشنهاداتی بدهد. یک زمانی بود که رئیس کمیته داوران هر ابلاغی که انجام میداد توسط رئیس کمیته فدراسیون وقت جابهجا میشد اما وقتی من رئیس کمیته داوران شدم همان رئیس فدراسیون سمتش دبیر موقت فدراسیون شد و هیچ یک از ابلاغهای من را جابهجا نکرد.» و سرانجام حرف پایانی مردی که همواره ادبیات پرخاشگرانهای نسبت به انتقادات داشت: «همیشه در خدمت داوری هستم و هر کسی که مسؤول کمیته داوری شود من برای همکاری مشکلی ندارم و مثل بعضیها نیستم که برای گرفتن پول سرپرست باشگاه شوم. کسی که عاشق کار داوری است نباید سراغ کار دیگری برود».