مرتضي رضايي:
تختی! در وصف او دیگر چه چیزی می‌توان نوشت؟ شاید گناه از ما است که خیلی دیر روزنامه نگار شده‌ایم. همه آن چیزهایی را که باید مردم درباره او بدانند می‌دانند.از زندگی‌اش، قهرمانی‌هایش و مرگ غم‌انگیزش. چیز جدیدی نیست که رو شود اما آنچه هست می‌توان از او یاد کرد و آرزو کرد که اگر بود شاید حال خیلی چیزها فرق می‌کرد. او غلامرضا تختی بود، مردی که وقتی شاه معدوم ایران می‌خواست مدال را بر گردنش بیندازد گردنش را خم نکرد و محمد رضا شاه برای اینکه به گردن تختی برسد روی پنجه‌هایش بلند شد. او غلامرضا تختی بود، کسی که به جرات می‌توان گفت مرگ را هم به زانو درآورد و کاری کرد تا روی تشک زندگی، مرگ مقابل او سر تعظیم فرود بیاورد! روز گذشته 17 دی‌ماه بود و چهل و سومین سالگرد جهان پهلوان ایران. انگار که تازه مرده باشد. زودتر از همه رسیده‌ایم آنجا اما یک نفر سر قبر گریه می‌کند. مثل اینکه برایش عادت شده که هر سال چند ساعت زودتر از مراسم در ابن باویه باشد. او بهرام افشارزاده است. بغض گلویش را گرفته و حرفی در این باره نمی‌زند فقط می‌گوید:«خدا بیامرزدش». هوا نسبتا سرد است اما نه به سردی 43 سال پیش، رفته‌رفته مردم عادی قبر را احاطه می‌کنند، ساعتی که می‌گذرد چهره‌های ورزشی و سیاسی کشور در ابن باویه آفتابی و روی صندلی‌های مخصوصی که تدارک دیده شده است مستقر می‌شوند. خدا را شکر امسال یک حرکتی کرده‌اند این مسؤولان. قبر جهان پهلوان شکل آبرومندانه تری نسبت به سال‌های گذشته گرفته است.ساختن یک جایگاه مسقف خودش جای شکر دارد. هر چند كه اين امكانات پاسخگوي سيل عظيم مردم نبود، اما به هر حال اقدامات شايسته‌اي بود كه از سوي تربيت‌بدني و فرمانداري شهر ري و فدراسيون كشتي صورت گرفته بود. سر خاک حسابی شلوغ است و همه گریه می‌کنند. حتی گذشت 43 سال هم نتوانسته تازگی این غم را از بین ببرد. چهره‌ها اکثرا جوان هستند و سن خیلی‌ها حتی به زمان فوت تختی هم قد نمی‌دهد اما اشک می‌ریزند، چنان‌که او را دیده‌اند و کشتی‌هایش را در باشگاه پولاد دیده‌اند. مسؤولان، قهرمانان و هم‌دوره‌هاي تختي هم در مراسم هستند. غلامعلي حدادعادل رئيس كميسيون فرهنگي مجلس، سيد شمس‌الدين حسيني وزير اقتصاد و دارايي، محمدرضا يزداني‌خرم رئيس فدراسيون كشتي، حجت‌الاسلام سيدجلال يحيي‌زاده رئيس كميسيون تربيت‌بدني مجلس، حسن غفوري‌فرد نماينده مجلس و رئیس اسبق سازمان تربيت‌بدني و شمار ديگري از مسؤولان در اين سالگرد شركت كردند.حضور مردم علاقه‌مند به پهلوان ايران زمين با حركت هاي خود جوش همراه شده بود. نكته قابل توجه اين مراسم حضور نداشتن علي سعيدلو، رئیس سازمان تربيت‌بدني و محمد علي‌آبادي، رئیس كميته ملي المپيك بود.از صبح 17 دي عده‌اي به مردم صبحانه عدسي مي‌دادند، در گوشه ديگر كتابچه‌هايي درباره تختي بين مردم پخش مي‌شد و عده‌اي هم پوسترهاي تختي را پخش مي‌كردند كه در دست همه ديده مي‌شد. روضه خوان آمد روضه‌خوانی کرد، مردم کمی اشک ریختند و یک بار دیگر داغ دل‌هایشان تازه شد. هرچه بود زیاد نمی‌شد آنجا معطل کرد. بالاخره باید بر می‌گشت و تختی را به همان ابن‌باویه می‌سپرد، همان جایی که خانه ابدی‌اش است و به‌راحتی آرمیده است. يك بار ديگر یک 17 دي هم گذشت تا یک سال دیگر به مرگ غلامرضا تختی اضافه شود، اما تختي همچنان در قلب‌هاي مردم زنده است و سال‌ها و گذر زمان نمی‌تواند او را از مردم جدا کند.او غلامرضا است و برای ایران همیشه جهان پهلوان باقی خواهد ماند.