ماشاء‌الله ماشاء‌الله! بزنم به تخته، به‌سر همین باراک اوباما که این روزها همه، چه بچه‌های خوبی شده‌اند. پسر اقدس‌خانم بعد از طرح هدفمندی برای مادرش صف نان می‌ایستد؛ سنگک و از اسی سگ‌دست، بهتر حکما خاتمی است. از قرار هدفمندی یارانه‌ها روی رایانه‌های سران نفاق هم اثر گذاشته. مردی با عبای شکلاتی شده یک پارچه آقا و کامپیوترش از قرار موقع چت با جورج سوروس، هنگ می‌کند و دیگر عزم جنگ نرم نمی‌کند. ماشاء‌الله هزار ماشاء‌الله اسم کوچک چیزالوازلین بود اما خاتمی این روزها چه بچه خوبی شده. نه فقط اذعانش به رای بیشتر احمدی‌نژاد را تکذیب نمی‌کند، بلکه پیغام می‌فرستد که ولو با شرط و شروطی می‌خواهد به نظام برگردد! برگشتن به نظام، آری اما به‌شرطها و شروطها و گفتن 2 نقطه: غلط کردم، من شروطها. این روزها همه بچه‌های خوبی شده‌اند. خاتمی پیام می‌دهد که با برخی کارهای موسوی از همان اول موافق نبوده! یعنی از همان اول منافق نبوده! بعدا قرار شد که عاشقان را بکشند! چه بچه خوبی. اقدس‌خانم هم با برخی کارهای دولت اصلاحات از همان اول موافق نبود. اقدس‌خانم دوم خرداد به خاتمی رای داد اما بعضی‌ها خیال کردند اقدس‌خانم به ایشان چک سفید داده است. سران فتنه خیال کردند اقدس‌خانم به ایشان به جز رای، جان هم می‌دهد. هیهات که اقدس‌خانم زرنگ‌تر از این حرف‌هاست. دیروز در تاکسی اقدس‌خانم را دیدم. به من گفت: «به جان اسی، من حتی اگر جمهوری اسلامی را هم قبول نداشته باشم، به قول اسی، کسر لاتی است زیر علم سران فتنه سینه بزنم. آن زمان حتی اگر برای آزادی به خاتمی رای داده باشم اما این روزها حاضر نیستم به دعوت امثال خاتمی بروم زیر چکمه یانکی‌ها. تو به حجابم نگاه نکن، به آزاده بودنم نگاه کن. نگاه کن که 9 دی من هم آمدم به خیابان تا محکوم کنم هتک حرمت عاشورا را. من خودم ماهی یک بار سفره اباالفضل می‌اندازم و «شمس مغربین» می‌خوانم. به قول اسی، کسر لاتی است نمک عباس را بخورم و نمکدان ام‌البنین را بشکنم»... آه که این روزها همه، چه بچه‌های خوبی شده‌اند؛ از زن و مرد. رهنورد را ولش کن! گفتم؛ زن یعنی شیرزن، پیرزن را که نگفتم!... و بنازم که دیگر حتی این پیرزن حتی آن عجوزه؛ شیرین شیرینا دیگر جرات نمی‌کند از جمهوری اسلامی کاریکاتور بکشد. این ما هستیم که داریم از براندازان از براندازی از زراندوزان از تزویراندوزان از سران کفر از جورج سوروس از خواص بی‌بصیرت و از سران نفاق، کاریکاتور می‌کشیم. سران فتنه را اما خودشان را می‌کشیم. نیازی به کشیدن کاریکاتور نیست. مهندس کاریکاتوری خنده‌دار از انقلاب مخملی است. خاتمی کاریکاتوری قابل ترحم از انقلاب رنگی است. موسوی‌خوئینی‌ها کاریکاتوری از مردان پستونشین است. شیخ بی‌سواد اما کاریکاتور نیست. اندیشمند فارین‌پالیسی اکسپرسیونیسم انتزاعی است. تو هم ای خواننده عزیز! خیالت راحت، سران فتنه و نفاق و کفر واجب‌الغیبت‌اند! به‌سران فتنه رو بدهی، تهمت زده‌ای به خون شهدا. گفتم که این روزها همه بچه‌های خوبی شده‌اند. فقط کم مانده جورج سوروس ادعا کند با برخی مواضع خاتمی در فتنه 88 موافق نبوده! این روزها همه می‌خواهند به نظام ما برگردند. همه می‌خواهند با جمهوری اسلامی آشتی کنند. بنازم اقتدار جمهوری اسلامی را که چه زود دشمنانش را به غلط کردم می‌اندازد. جمهوری اسلامی نظام مظلومی است اما صفت برجسته‌تر این نظام الهی به شکرانه نعمتی به نام خامنه‌ای، اقتدار است. بی‌‌ولی‌فقیه، نخستین کسی که به نشانه اعتراض به جمهوری اسلامی به خیابان انقلاب اسلامی می‌آید ما بسیجیان خامنه‌ای هستیم. جمهوری اسلامی، نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد اما فقط به شرط ولایت‌فقیه. خامنه‌ای را از جمهوری اسلامی بگیری، عینا برای ما نظام شاهنشاهی است. ضامن آزادی، تضمین‌کننده دموکراسی و مدافع نستوه رای «نه» ما به طبقه اشرافیت جدید، «نه» ما به این دیکتاتورهای مخملی، ولایت‌فقیه است. ما از خامنه‌ای، صریح، بلند، رسا و درست مثل شهدا دفاع می‌کنیم و با این دفاع ناچیز، آبرو پیدا می‌کنیم و معتقدیم مظلومیت ولایت‌فقیه در برابر اقتدار ولی‌فقیه هیچ است. حضرت روح‌الله از اقتدار حضرت ماه، آگاه بود که با دلی آرام، قلبی مطمئن، روحی شاد و ضمیری امیدوار به سوی خدا پرکشید. خامنه‌ای مثل تمام «علی»های بعد از «محمد» مظلوم هست اما چون ما اهل کوفه نیستیم، جانشین خمینی مقتدرترین هارون برای موسی است. از اقتدار مولای ماست، اینکه این روزها همه بچه‌های خوبی شده‌اند. خواص بی‌بصیرت علیه سران فتنه موضع می‌گیرند و سران فتنه علیه همدیگر. این روزها همه می‌گویند؛ ما با آن یکی نیستیم! و با فتنه همراه نبودیم! گفت: «من نبودم دستم بود، تقصیر آستینم بود»... آستینم اما مال این لامذهب لعنتی پست‌فطرت بی‌تربیت جورج سوروس بود! پدرسگ، گولم زد!... به‌به، چه بچه‌های خوبی! ما گفته بودیم؛ با آل‌علی با سیدعلی هر که درافتد، ورمی‌افتد. ما باخبر بودیم از اقتدار جمهوری اسلامی. ما از همان اول بچه خوبی بودیم اما خاتمی کمی طول کشید بچه خوبی شود. صکاکی هم از 40 سالگی شروع کرد! و من اصلا به این کاری ندارم تغییر موضع برخی حضرات از روی دورویی ایشان است یا از روی هر چیز دیگری. من به این کار دارم که تغییر موضع بعضی‌ها از چیزهایی ناشی می‌شود و مهم‌ترین این چیزها اقتدار جمهوری اسلامی است. من به اقتدار جمهوری اسلامی کار دارم. من به اقتدار انقلاب اسلامی روح‌الله می‌نازم. نظام من، حکومت من، ناموس من، شرف من، ضربان قلب من، عشق من، رهبر من، ولی‌فقیه من، سپاه من، بسیج من، شورای نگهبان من، رئیس‌جمهور من، مقتدر است. قوه‌قضائیه هم می‌تواند از اینی که الان هست، مقتدرتر باشد. قوای نظام مگر نه این است که از جمهوری اسلامی، یکی هم باید اقتدارش را به ارث ببرند؟! نظام جمهوری اسلامی برخاسته از خون 300 هزار شهید است. مهم‌ترین صفت شجره طیبه‌ای که با خون شهدا آبیاری شده اقتدار است. خاتمی این اقتدار را دیده که می‌خواهد برگردد. فکر نمی‌کنیم که حالا آشوبگران عاشورا را دیده و از دار ترسیده! فکر می‌کنیم اقتدار را دیده. حمل بر صحت می‌کنیم. حالا بعضی‌ها کمی تا قسمتی هم ترسیده‌اند، اندکی هم دورویی دارند، عیبی ندارد. سران فتنه و خواص بی‌بصیرت بر اقتدار نظام جمهوری اسلامی صحه بگذارند؛ عیبی ندارد، حتی اگر از روی نفاق هم باشد، ما قبول می‌کنیم. این نمونه نادر از نفاق را استثنائا ما مخلصیم. هر کسی دست جمهوری اسلامی را، آن دست را که نتوانست ببرد، بوس کند، حتی اگر از روی ریا هم باشد، ما مخلصیم. دست جمهوری اسلامی مثل گریه برای اباعبدالله می‌ماند، این دست ریشه در کف العباس دارد. بوسیدنش با ریا هم قبول است. اینکه خاتمی است، ما حتی مخلص آمریکا هم هستیم. آمریکا مهم‌ترین نظامی است که باعث شد جهانیان بیشتر پی به اقتدار جمهوری اسلامی ببرند. آمریکا بی‌آنکه خود بخواهد به تمام دنیا نشان داد که جمهوری اسلامی، نه با 8 سال جنگ تحمیلی و نه با 8 ماه جنگ تحلیلی، نه با 30 سال تهدید سیاسی و نه با 30 سال تحریم اقتصادی، زنگاری بر زلالی آینه‌اش وارد نمی‌آید. لال از دنیا نروی، برای سلامتی دولتمردان آمریکا، همجنس‌بازان‌شان باید آزمایش ایدز بدهند! آمریکا سال‌هاست که در زمین اقتدار جمهوری اسلامی و دقیقا به نفع ما بازی می‌کند. خنده‌دار است؛ دولتمردان آمریکا بودجه اداره ملت‌شان را بر اساس کاریکاتور کشیدن از جمهوری اسلامی می‌بندند. از جمهوری اسلامی ولو در عالم رویاهای بی‌تعبیر هم بخواهی کاریکاتور بکشی، خرج دارد. زیاد خرج دارد. با این پول‌ها نمی‌شود! با این پول‌ها برعکس 9 دی می‌شود اما جمهوری اسلامی قلابی تاسیس نمی‌شود. بودجه آمریکا که آنقدرها پولی نیست، گنج قارون هم به این پول اضافه شود، باز از پس کاریکاتور کشیدن از جمهوری اسلامی برنمی‌آید. ما اما در یوم‌الله 9 دی با کمترین هزینه از اوباما و هیلاری کلینتون کاریکاتور کشیدیم. بگذریم که آذری‌زبان‌های عزیز و اهالی چند شهر شهیدپرور دیگر یک روز زودتر از 9 دی، 9 دی‌شان بود که در ایران مسابقه بر سر غیرت و تعصب آحاد ملت است نسبت به جمهوری اسلامی. دنیا کاریکاتور ما از سران کفر را دید اما کاریکاتور آمریکا از جمهوری اسلامی را ندید، چون ما همه مان حکومتی هستیم. اگر «من مستاجر نیستم، خانه‌ام بیت رهبری است»، پس دنیا حق دارد که مثل ما «مرگ بر آمریکا» بگوید. هر جا در جهان ظلمی هست، به برکت اقتدار جمهوری اسلامی، مرگ بر آمریکا هم هست. اصلا چرا آمریکا به جای براندازی عریان نظام جمهوری اسلامی، به مدل انقلاب رنگی و جنگ نرم و کاریکاتور کشیدن روی آورده است؟! چرا آمریکا به ما حمله نظامی نمی‌کند؟! آمریکا در عراق و افغانستان و پاکستان و لبنان و... بله! لبنان و فلسطین و بوسنی و کشورهای آفریقایی و خیلی جاهای دیگر دنیا نشان داده که وحشی‌تر از این حرف‌هاست اما چرا به ما که رسیده، به جای جنگ سخت، رو آورده به جنگ نرم؟! آن شیر در پرچم شیر و خورشید چرا پاکتی شد، چرا کوه، موش زایید؟! آمریکا از پس هزینه جنگ سخت با ما برنمی‌آید، چون مزه اقتدار جمهوری اسلامی را در کربلای 5 شلمچه که امروز سالگردش است، به‌خوبی چشیده. من گاهی برای دشمن رجز می‌خوانم اما این جنگ که 8 ماه بود، من و شما 80 ماه هم با دشمن بجنگیم، یک روز کربلای 5 نمی‌شود. ما به سنگ مزار شهدا به قصد تبرک دست می‌زنیم. ما کجا و شهدا کجا؟ اینکه امروز آمریکا مثل سگ از ما حساب می‌برد، به خاطر ایستادگی و مقاومت شهدا بود در موانع نونی‌شکل؛ در جزیره بوارین، در سه‌راهی شهادت، در شرق ابوالخصیب... یادش بخیر! همین روزهای سال بود که آهنگران بعد از امر امام به مقاومت، این سرود حماسی را خواند: «فاستقم کما امرت، پیروان سوی حسین». اگر آمریکا با ما به مشکل خورده است، به خاطر شهید حاج‌حسین خرازی است. آمریکا اما امروز مشکلش با ما این است؛ از پس هزینه جنگ نرم هم با نظام ما برنمی‌آید. هزینه می‌کند اما با کدام سود؟! هزینه می‌کند اما سراسر ضرر. فتنه 88 برای جمهوری اسلامی اگر ختم به یوم‌الله 9 دی شد، ختم بخیر شد اما همین فتنه برای دشمن چه سودی و چه ضرری داشت؟! سود آمریکا در فتنه 88 همین مختصر ضرری بود که ما کردیم. چندتایی و به هر دلیل و از جبهه‌های مختلف کشته دادیم. چندتایی سطل آشغال آتش گرفت و از رده خارج شد. چند روزی هم کار و بار کشور معطل ماند. این کل سود آمریکا از فتنه 88 بود که آمده بود براندازی کند ارواح عمه هیلاری کلینتون! آمریکا بودجه‌اش را بر اساس جنگ نرم در ایران نبسته بود که به این سود قلیل برسد. آمریکا آمده بود که بماند. خودش هم البته نیامده بود. کاریکاتوریست تربیت کرده بود. خودش جگر آمدن به ایران را نداشت، چون از بچه‌های کانال پرورش ماهی از شهید امیر حاج‌امینی هنوز هم حساب می‌برد. کربلای 5 بچه‌های ما مستقیم با آمریکا جنگیدند، صدام خر کی بود؟!
آمریکا خود به‌خوبی شلاق اقتدار جمهوری اسلامی را بر تن کاخ سفید دیده و چشیده. بیچاره، کولی گرفت از کاریکاتوریست‌ها. کولی گرفت و البته کولی داد و گونی گونی پول داد که اینجا برخی به قول ظریف رهبر در فتنه 18 تیر، صرف اتینای خودشان کردند! و اما ضرری که ما کردیم و سودی که آمریکا کرد. از آن چند نفری که کشته شدند، چندتایی بچه‌های بسیج بودند که از این دسته عده‌ای‌شان حتی کارت بسیج نداشتند اما عِرق بسیج داشتند. ما به بسیجی‌های کشته شده در فتنه سال هشتاد و اشک می‌گوییم «شهید» و شهید، سود است نه ضرر. الان شهید عزیز حسین غلام‌کبیری در بهشت برین دارد افسوس می‌خورد که چرا فقط یک جان داشته که تقدیم راه حضرت ماه کند. الان مادر شهید امیرحسام ذوالعلی دارد افسوس می‌خورد که چرا جگرگوشه‌اش یک جان بیشتر نداشت برای تقدیم به تقویم مستمر عاشورا. مادران شهدای 8 ماه جنگ تحلیلی، عینا همان مادران شهدای 8 سال جنگ تحمیلی‌اند. مادر مکرمه آن شهیده و دختر خردسالش، مادران محترمه دیگر شهدای بسیج، در مضاعف بودن ایثار و مرام‌شان، هیچ کم از مادر حاج‌همت شهید ندارند. بسیجی دلباخته ولایت‌فقیه است. تپش قلب ما بسته به تبسم خامنه‌ای است. شهادت در رکاب خامنه‌ای، آبروی ما و سود هر 2 دنیای ماست. اینجا تنها ضرر ما این است؛ یک جان بیشتر نداریم. آمریکا با راه‌اندازی فتنه 88 به‌خوبی نشان داد، پشت این شعارهای ما، شور و شعور نهفته است. آمریکا بی‌آنکه خود بخواهد، فرصتی فراهم آورد تا ما به مولای خود در مقام عمل، ثابت کنیم که اگر حاج‌احمد نیست، ما اما متوسلیم به ولایت تا شهادت. این بخش از ضرر که سراسر سود بود برای ما. دود عود بود برای ما. اما در فتنه، برخی بی‌گناه و عده‌ای باگناه کشته شدند. امثال ندا آقاسلطان باگناه کشته شدند و در فتنه از آنجا که گاه خشک و تر با هم می‌سوزد، بودند کسانی هم که بی‌گناه کشته شدند.
اینجا حرف من این است؛ چه خون پاک شهدای بسیج و چه خون افراد بی‌گناه و باگناه، همه و همه می‌چکد از چنگ آمریکا. طراحی این فتنه با سران کفر و فتنه بود، پس مسؤولیت خون هر کشته‌ای در فتنه 88 با سران کفر و فتنه است. اگر در این فتنه، بی‌گناهی هم جایی کشته شده، سران فتنه باید در دادگاه از خود دفاع کنند و اگر جوابی ندارند ـ که ندارند ـ باید قصاص شوند. آن کسانی که بر طبل تقلب کوفتند، باید جواب این خون‌ها را بدهند.
به مادر ندا آقاسلطان، در درجه اول دولت صهیونیستی انگلیس باید جواب بدهد و در درجه دوم موسوی. به مادر آن بی‌گناه هم سران کفر و نفاق باید جواب بدهند و الا جمهوری اسلامی آنقدر مقتدر و مظلوم و مهربان هست که با شکایت یک محارب فراری، بچه حزب‌اللهی‌های روزنامه‌نگار هر روز پایشان به دادگاه کشیده شود. القصه! بر گردن سران فتنه، چیزی که زیاد است، خون است و اما خون شهدای بسیج بر گردن کیست؟ این خون بر گردن هیچکس نیست. سران کفر و نفاق، شأن و منزلت این خون سرخ و مطهر را ندارند. این خون بر گردن کسی نیست، چرا که «خونی که در رگ ماست، هدیه به رهبر ماست». خون سرخ هر بسیجی هدیه ناقابلی است به رهبر انقلاب اسلامی. ما در زمان زنده بودن‌مان این شعار را سرمی‌دهیم که کسی، خسی پس فردا حرف مفت نزند. خون ما نه جواب می‌خواهد نه سوال. خون دیگران مسؤولیتش یعنی ضررش با سران کفر و فتنه است و خون شهدای بسیج، بسیجی‌ها خود خواسته‌اند و بارها به دوست و دشمن، علنا گفته‌اند که ارزانی یک لبخند خامنه‌ای است. در قسمت خون هم به نظر می‌رسد ضرر ما بیشتر از جنس سود بوده است و اما آن چند سطل زباله که آتش گرفت. ما شهرداری داریم که بشدت اهل تنوع است. فتنه‌گران هم کاری با سطل زباله شهرداری نداشتند، تا الان شهردار محترم، این سطل زباله‌ها را تغییر داده بود! می‌ماند آن چند صباحی که کشور درگیر فتنه بود و نتوانست چرخ خود را بویژه در امور اقتصادی و تولید، مثل قبل بچرخاند. این مساله اگرچه در ظاهر بوی خسران می‌دهد اما اگر هر انقلابی نیاز مبرم به پوست‌اندازی داشته باشد، اینجا هم سود با ما بوده است. فتنه 88 بهار انقلاب بود و بهار فصل حجامت است. فتنه 88 واکسینه شد، انقلاب و میکروب‌های سیاسی از بدن جمهوری اسلامی خارج شدند. گاهی آدمی در لباس ضرر، سود می‌کند. این همان شکست کوچکی است که عقلا می‌گویند مقدمه پیروزی‌های بزرگ است. در فتنه 88 انقلاب اسلامی، از همه جهات به قول ورزشکاران ریکاوری کرد. مدتی کار و بار کشور خوابید اما گاه هست که برای بیداری، اتفاقا باید خوب خوابید. در فتنه 88 جرات و شهامت نظام را در زمینه مسائل اقتصادی بالاتر برد. شاید بسیاری دولتمردان عزیز حتی شاید رئیس‌جمهور خدوم و مردمی، با خود زمزمه می‌کردند؛ جمهوری اسلامی که از پس فتنه سران کفر سربلند و پیروز بیرون آمده، نظامی با چنین توانایی‌اي، چرا نباید مثلا از پس طرح عظیم هدفمندی یارانه‌ها بربیاید و چرا این طرح، زودتر اجرا نشود؟! تجربه موفق نظام جمهوری اسلامی در فتنه 88 مسؤولان را در اجرای طرح هدفمندی مصمم‌تر از قبل کرد و من یکی که معتقدم اگر فتنه 88 نبود، اگر پوست‌اندازی انقلاب اسلامی نبود، اگر آن حجامت نبود، دولت در اجرای طرح هدفمندی یارانه‌ها عزم فعلی را نداشت و حداقل به موفقیت امروز نرسیده بود.
آنچه در سطور بالا آمد، سود دشمن از فتنه 88 بود که ترجمه شد به سود خودمان. جمهوری اسلامی در فتنه 88 به 2 شکل سود کرد؛ یکی سود در ظاهر ضرر و دیگری سود در لباس سود. فواید فتنه 88 اما برای جمهوری اسلامی چه بود؟ نخستین فایده فتنه سال گذشته این بود که در میزان و ترازوی بین‌المللی، وزن جمهوری اسلامی در برابر دشمنانش به طرفهًْ‌العینی افزایش پیدا کرد. الان آمریکا چه جایگاهی میان ملت‌ها دارد و جمهوری اسلامی چه پایگاهی در قلب دنیا دارد؟ آمریکا در فتنه 88 ذات زشت و خوی پلشت خود را برای دنیا لو داد. تا قبل از فتنه 88 چه بسیار که پی به بدذاتی آمریکا برده بودند اما فتنه 88 پرده‌برداری کامل از چهره شیطانی آمریکا بود برای کل دنیا. دودی که آمریکا در فتنه 88 در خیابان‌های تهران راه انداخت، مستقیم به چشم خودش رفت. تا پیش از فتنه 88 برخی از جهانیان تصور نادرستی از انقلاب رنگی یا انقلاب مخملی داشتند و جنگ نرم را دلسوزی آمریکا برای آزادی برخی ملت‌ها می‌پنداشتند اما فتنه 88 و سر و صدایی که آمریکا به راه انداخت و حمایتی که از عمال داخلی‌اش کرد، برای جهانیان با اما و اگرهای بسیار همراه بود. جهانیان از خود می‌پرسیدند؛ آمریکا پیش از برگزاری انتخابات مدعی بود در انتخابات ایران تقلب می‌شود. اگر مردم ایران گوش‌شان بدهکار رسانه‌های غرب است، پس چرا در انتخاباتی که می‌دانستند قرار به تقلب در آن است، مشارکت باشکوه و بی‌مثال 40 میلیونی داشتند؟! جهانیان از خود می‌پرسیدند؛ چرا ملت ایران انتخاباتی که آمریکا مدعی بود در آن تقلب می‌شود، اصولا تحریم نکردند و دقیقا عکس خواسته کاخ سفید، بیشترین مشارکت را در انتخابات کردند؟! آمریکا مدعی بود بعد از انتخابات در ایران درگیری می‌شود اما اگر مردم ایران اهل دعوای با همدیگر بودند، چرا قبل از انتخابات، آن همه شور و هیجان، آن همه کارناوال خیابانی به درگیری کشیده نشد؟! جهانیان از خود می‌پرسیدند؛ آیا با دخالت آمریکاست که قرار است در ایران درگیری شود؟! جهانیان از خود می‌پرسیدند؛ مستندات آمریکا برای ادعای تقلب در انتخابات ایران چیست؟! آخر جهانیان چیزهایی درباره میزان محبوبیت احمدی‌نژاد در سراسر ایران و نه فقط شمال شهر تهران شنیده بودند و چیزهایی از سفرهای استانی رئیس‌جمهور ایران به گوش‌شان خورده بود و به چشم‌شان آمده بود و حتی خود با 2 دیده خود شاهد بودند که احمدی‌نژاد میان ملت‌ها به سبب برخی خصائل، محبوبیتی به هم زده. عرب نیست اما میان اعراب منطقه به سبب روحیه ضدصهیونیستی محبوبیت دارد. سنی نیست اما میان امت اسلامی با هر شعبه و شاخه‌ای که البته مثل طالبان منشعب از کاخ سفید نباشد، به سبب ایستادگی در برابر آمریکا و نترسیدن از شیطان بزرگ، فردی دوست‌داشتنی است. ایرانی است اما در سازمان ملل، به نفع همه ملل سخنرانی می‌کند و حرف‌های نو و بدیع و در عین حال ریشه‌دار و قدیمی می‌زند و از آموزه‌های پیامبران الهی سخن می‌گوید و به سبب همین میان سایر ملت‌ها هم چهره‌ای متین و موقر پیدا کرده است. جهانیان از خود می‌پرسیدند؛ با کدام دلیل عقلانی، احمدی‌نژاد نباید با رای ملت ایران و با برتری محسوس نسبت به سایر رقبا رئیس‌جمهور ایران می‌شد؟! این بود که جهانیان ادعای تقلب را باور نکردند و باورشان آمد این وسط اگر متقلبی هست، شواهد و قرائن نشان می‌دهد این آمریکاست که متقلب است. جهانیان اما چیزهایی هم قبلا از خاتمی شنیده بودند. جهانیان می‌دیدند خاتمی هم از جمله کسانی است که با سبزها پالوده می‌خورد و از سوی آمریکا پشتیبانی می‌شود. جهانیان از خود می‌پرسیدند؛ اگر جمهوری اسلامی اهل تقلب در آرای مردم ایران بود، پس آیا خاتمی هم با تقلب، 2 دوره 4 ساله رئیس‌جمهور ایران شده بود؟! این خاتمی که تا دیروز سنگ جمهوری اسلامی انقلابی را به سینه می‌زد، چه شد که یک‌شبه تا ویلای جورج سوروس، ره صد ساله طی کرد، طی‌الارض کرد و مدافع جمهوری اسلامی قلابی شد؟! جهانیان با خود می‌گفتند؛ یعنی جورج سوروس برای خاتمی چه وردی خوانده بود؟! خاتمی که تا دیروز رئیس‌جمهور همین نظام بود؟! اگر جمهوری اسلامی از موسوی و خاتمی و کروبی خوشش نمی‌آمد، چرا هر کدام این اسامی، سال‌های سال سکاندار صندلی‌های حساس همین جمهوری اسلامی بودند؟! چرا جمهوری اسلامی در دوم خرداد تقلب نکرد؟! واقعیت این است که آمریکا در فتنه 88 سر و صدایی به راه انداخت که دنیا را بیش از پیش به ذات شیطانی خود ملتفت کرد و نه به تقلب در انتخابات ایران. همین امروز جهانیان از خود می‌پرسند؛ آیا ما ادعای تقلب را باور کنیم یا اینکه در ایران، انقلاب اقتصادی، طرح هدفمندی یارانه‌ها اجرا می‌شود؟! مگر ممکن است دولتی بدون پشتوانه حمایت جانانه ملت و نه فقط اتکا به رای ملت، دست به چنین جراحی اقتصادی بزرگی بزند؟! آمریکا خودش گاو است، دنیا را هم خر گیر آورده! فتنه 88 درست یا نادرست روزگاری بحث روز دنیا بود و تیتر یک رسانه‌ها اما خدا اینگونه اراده کرده بود تا این فتنه بر اقتدار جمهوری اسلامی اضافه کند و آمریکا را از گذشته ضعیف‌تر کند. بعد از فتنه 88 دیگر آمریکا به همان راحتی اوکراین و گرجستان و قبل از آن شوروی، نمی‌تواند در کشورهای دیگر به صورت نرم یا رنگی و مخملی انقلاب کند. فتنه 88 دست پست آمریکا را برای ملت‌ها و دولت‌ها به‌خوبی رو کرد. فتنه 88 به جهانیان نشان داد آمریکا دنبال دموکراسی نیست. دنبال برده می‌گردد. فتنه 88 به جهانیان نشان داد جمهوری اسلامی با حکومت‌های دیگر تفاوت ماهوی دارد. دنیا فهمید مهم‌ترین فرق جمهوری اسلامی با سایر حکومت‌ها در این است که در نظام جمهوری اسلامی، ولایت‌فقیه حاکم است. این ولایت‌فقیه است که می‌تواند پیچیده‌ترین فتنه‌های دشمن را نقش بر آب کند. لحظه‌ای تصور کنید که جمهوری اسلامی بود و فتنه 88 بود و ولایت‌فقیه در این کشور حاکم نبود. من اتفاقا اینجا می‌خواهم بحث مصداق ولایت‌فقیه را مطرح کنم. این خامنه‌ای بود که پای آرای 40 میلیونی ما ملت ایستاد. این خامنه‌ای بود که اجازه نداد سایه دیکتاتوری اشراف بر صورت رای توده‌های ملت سیلی بزند. این خامنه‌ای بود که در برابر دشمن مجهز به 2500 ماهواره جاسوسی و آن همه فتنه ریز و درشت و آن هزینه سنگین مادی و معنوی و رسانه‌ای ایستاد و سینه خود را سپر کرد تا تیر مرئی و نامرئی دشمن به رای ما، به راه ما، به روح‌الله ما، به دین ما و به عاشورای ما اصابت نکند و به تن جانباز خودش بگیرد. جمهوري اسلامي البته بعد از خدا، یکی هم به خاطر ما و به خاطر حضرات مسؤولان بود که در فتنه 88 زخم «مرگ بر اصل ولایت‌فقیه» خورد. خامنه‌ای در فتنه 88 سردار باوفایی بود چون علمدار کربلا که جلوتر از سربازان تحت امرش جنگید. انصافا دست همچین امامی، بوسیدنی نیست؟! خامنه‌ای فرمانده کل قوایی بود که خود یک‌تنه به میدان رفت، آن زمان‌که خواص، بی‌بصیرت بودند. آن زمان‌که عمار نبود. آن زمان‌که ناطقان، سکوت کرده بودند و آن زمان‌که رهزنان بصیرت، یکی به نعل و یکی به میخ می‌زدند و درمانده بودند که «الله اکبر، خامنه‌ای رهبر» ملت را باور کنند یا «الله اکبر» مسجد ضرار شمال تهران را. جمهوری اسلامی پیشکش، ما نمازی را که می‌خوانیم مدیون این مَردیم. خامنه‌ای نبود، اینجا بودند جماعتی که اگر نه به پشتوانه ملت، بلکه به پشتوانه بوق‌های سراسر دروغ، به پشتگرمی دلار، حتی به نماز ظهر عاشورای من و تو هم رحم نکنند. جمهوری اسلامی، پیشکش! ما حیات‌مان را هم مدیون این بزرگمردیم. عاشورای 88 یادتان رفته؟! گاهی با خود می‌اندیشم خامنه‌ای چگونه سربازی بود برای خمینی و خواص جامعه ما چگونه سربازی می‌کنند «آقا» را... و گاه از دست خواص آلوده به چرب و شیرین دنیا، حتی در خانه خدا به خدای خانه شکایت می‌کنم. حرف ما را که نمی‌خوانند، ما را که متهم به تندروی می‌کنند، مدعی هستند ما بد از ولایت‌فقیه دفاع می‌کنیم، ادعای‌شان این است که ما مصلحت نظام را نمی‌فهمیم. تشخیص نمی‌دهیم مصلحت را. ما اتفاقا عاشق مصلحتی هستیم که خامنه‌ای تعیین می‌کند. عین عدالت است این مصلحت اما بیزاریم از مصلحتی که فقط به ضرر عمار و به سود اغیار تشخیص داده می‌شود. ما با مصلحت کاری نداریم؛ میان «تشخیص مصلحت» و «تعیین مصلحت» فرق می‌بینیم. مصلحتی که تعیین می‌کند سران فتنه، زندانی مطالبات عدالت‌محورانه و برحق افکار عمومی باشند کجا و مصلحتی که بعضی‌ها تشخیص می‌دهند تا درباره «یوم‌الله 9 دی» لام تا کام حرف نزنند، کجا؟! دعوای ما سر مصلحت نیست؛ بر سر «تعیین» و «تشخیص» است. دعوای ما سر ولایت‌پذیری برخی حضرات است.
دعوای ما سر نوشتن مصلحت دستگاه خود به پای عمود خیمه نظام است. دعوای ما سر این است که ما مردم، درست و بعضی‌ها نادرست از رهبر هزینه می‌کنند. ما درست می‌گوییم «بابای ما است خامنه‌ای» اما شما درشت، همه چیز را به پای عمود خیمه نظام می‌نویسید. من یک حرف دارم با خواص جامعه. سربازی کردن برای ولایت را از خود «آقا» بیاموزید، زمان امام؛ آن زمان که ایشان هنوز پیرجوان زخم چشیده نشده بود و رئیس‌جمهور بود و به جبهه می‌رفت، آن زمان که اجازه می‌داد تیرها به خودشان بخورد و به امام نخورد، آن زمان که گوش به فرمان امام بود ولی در خط مقدم، جلوتر از فرمانده خود می‌جنگید، آن زمان که عده‌ای به امام قصد تحمیل مصلحت خود را داشتند، خامنه‌ای هم مثل خمینی مثل توده ملت به جای اینکه به «جنگ جنگ تا یک پیروزی» فکر کند، در اندیشه «جنگ جنگ تا پیروزی» بود؛ همان‌که امام بالاترش را گفت: «جنگ جنگ تا رفع فتنه از عالم» و همان‌که خدا از روح خدا هم بالاتر گفت: «و قاتلوهم حتی لاتکون فتنه». حضرات خواص! شما ولایت‌پذیری ما را که قبول ندارید؛ لطفا از خود «آقا» زمان امام، ولایت‌پذیری یاد بگیرید. من از بعضی خواص جامعه یک سوال دارم؛ در همین فتنه 88 بفرمایید چند بار و دقیقا کجا سینه خود را سپر کردید تا مولای مقتدر و البته مظلوم ما مجبور نباشد که «این عمار» بگوید؟! چند بار تیر دشمن به سینه شما خورد تا به ما و امام ما اصابت نکند؟!... جواب بدهید؟! لطفا آقایان پرسه در مه، ولایت مترو، ساکت، راس فتنه، پایین فتنه، بالای فتنه، سمت چپ فتنه، سمت راست فتنه، وسط فتنه، حاشیه فتنه، نصف‌النهار فتنه و شيخ ديپلمات به سوال من پاسخ بدهند. چند بار شما بلند، رسا، دشمن‌شکن و محکم حرف زدید و توی دهان دشمن زدید که «آقا» مجبور نباشند خودشان موضع‌گیری کنند؟! می‌شود این را به من بگویید؟! اصلا ولایت‌پذیری را بگذاریم کنار. راست و حسینی برخی خواص جامعه بگویند؛ اندازه یک‌صدم حقوقی که هر ماه از جمهوری اسلامی می‌گیرند، باید در وقت خطر پای کار انقلاب اسلامی باشند یا نه؟! فتنه 88 هجمه علیه اصل حاکمیت جمهوری اسلامی بود. چطور وقتی فلان قوه علیه بهمان قوه انتقادی کوچک می‌کند، با تمام وجود به میدان می‌آیید؟!
چطور شما نقد من به دستگاه خودتان را می‌بینيد اما بیانیه موسوی علیه کلیت نظام را نمی‌بینید؟! محاکمه سران فتنه به مصلحت نیست، درباره موضع‌گیری علیه ایشان هم از بزرگان پندی شنیده‌اید؟! چطور وقتی یک بچه مسلمان که در خانه خدا در مقابل رکن یمانی، آنجا هم به فکر جمهوری اسلامی است و از زاویه بغض نسبت به‌سران کفر و فتنه 88 علیه بخشی از مدیریت شما نقد می‌کند، اینچنین یعنی آنچنان به میدان می‌آیید؟! آیا نقد من به شما سنگین‌تر بود یا هجمه دشمن به اصل ولایت‌فقیه؟! شما بیشتر علیه افسران جنگ نرم، این منصوبان مستقیم رهبر سخن رانده‌اید یا علیه سران فتنه؟! سخن گفتن- محاکمه کردن را نمی‌گویم!- که به مصلحت فکر می‌کنم باشد اما نمی‌دانم چرا بعد از هر سخن شما علیه سران فتنه، پای یک عمار به دادگاه باز می‌شود؟! این مصلحت‌سنجی کمی عجیب نیست؟! این مصلحت «تعیین» می‌شود یا «تشخیص» داده می‌شود؟! اینجا راستش را بگویید؛ پای چه کسی در میان است؟! ولایت‌پذیری یا مصلحت‌پذیری؟! انصاف دهید که شما بیشتر پای چه کسانی را به دادگاه بازکرده‌اید؟! امثال ما را یا ناکثین را که در جمل 88 داشتند دولا دولا شترسواری مي‌کردند؟! من کاری به فلان دستگاه و بهمان ارگان ندارم. خواص را می‌گویم. شما را چه شده است که معنای جمله «قانون برای من وصیتنامه شهداست» را نمی‌فهمید؟! من همه خواص را می‌گویم. شخص خاصی مدنظرم نیست. من بابت 2 تا عبارت ناصحیح که هنوز هم اعتقاد دارم ناصحیح بود، در نامه‌ای که هنوز هم روح آن را قبول دارم، از شما عذرخواهی کردم اما بعضی‌ها چرا بابت سکوت‌شان در فتنه 88 از ولایت از ملت عذرخواهی نمی‌کنند؟!
من آنجایی که باید پنبه دشمن را می‌زدم، زدم اما راستش دل ما از دست بعضی خواص جامعه خون است. من از همان کودکی فکر می‌کردم اگر کسی در این کشور، در این کشور که صاحبش امام زمان است ولی به دست نایبش می‌چرخد، صاحب سمتی باشد مثلا برای تشخیص مصلحت و در عین حال رئیس مجلس خبرگان رهبری هم باشد؛ من از همان کودکی فکر می‌کردم اگر آشوبگرانی پیدا بشوند که در خیابان علیه اصل ولایت‌فقیه شعار مرگ سر دهند، این شخص محترم کفن می‌پوشد و به قیمت جانش می‌ایستد علیه آشوبگران، آخر من بهشتی و رجایی و باهنر را شهید دیده بودم. آخر من خامنه‌ای را در 8 سال جنگ تحمیلی زیاد با لباس رزم دیده بودم اما در 8 ماه جنگ تحلیلی، باز هم بر تن خامنه‌ای که این بار خود فرمانده کل قوا بود، لباس رزم دیدم، «من هم مثل امام به دشمن باج نمی‌دهم» دیدم اما بر تن بسیاری که باید لباس رزم می‌دیدم، ندیدم. لباس رزم ندیدم، یک موضع‌گیری خشک و خالی هم ندیدم اما نامه سرگشاده دیدم، پیشنهاد حکمیت زیاد شنیدم؛ چرا؟! مگر امام نگفت «پشتیبان ولایت‌فقیه باشید تا به مملكت‌تان آسیبی نرسد»؟! پشتیبانی از ولایت‌فقیه یعنی رهبر را سپر خود کردن یا خود سپر تیرهای دشمن شدن؟! عمار شدن یا «این عمار» شنیدن؟! و تازه کاش یکی از این دو بود! آیا پشتیبانی از ولایت‌فقیه، یعنی همراهی کردن با دشمن؟!... من از همان کودکی فکر می‌کردم که اگر روزی بر فرض محال(!) فرزند یکی از مسؤولان نظام، بچه بدی از آب درآمد و مثلا در فتنه 88 به آشوبگران عاشورا پول داد تا بهتر خیمه عزای حسین بن علی را، بیرق علمدار کربلا را آتش بزنند، آن مسؤول، خودش قبل از دست به کار شدن قوه‌قضائیه، بچه‌اش را محاکمه به عدالت می‌کند؛ آخر من آیت‌الله محمدی‌گیلانی را دیده بودم. من مثلا فکر می‌کردم در فتنه 88 آن نامزد محترمی که با علی در خیبر و بدر بود و خود از عمق میزان محبوبیت خود در جامعه اطلاع داشت، به جای آنکه خواهان بازشماری آرا باشد، به جای آنکه پیشنهاد صلح دهد میان تیشه و ریشه، «ای برادر، نهروان در پیش روست» را برای خود معیار می‌گرفت و لااقل اگر لباس رزم نمی‌پوشید، جوری هم موضع نمی‌گرفت که «بی‌بی‌سی» بگوید؛ فلانی هم بعله! اینهاست حرف ما با خواص جامعه و دقیقا اینجاست که «محمد» کمتر از «علی» مجبور بود خطبه بخواند و خامنه‌ای بیشتر از خمینی ناچار است خطبه بخواند. نهج‌البلاغه. نهج‌البلاغه. نهج‌البلاغه... از سویی علی باید با معاویه می‌جنگید و از سویی با قرآن بر سر نيزه. از سویی با خوارج و از سویی با همرزمان سابق خودش جنابین طلحه و زبیر. از سویی باید به جبهه جنگ می‌رسید و از سویی نامه می‌نوشت به منصوب خودش که این چه وضع ریخت و پاش است؟! نهج‌البلاغه. نهج‌البلاغه. نهج‌البلاغه... چه کشیدی مولای فاطمه، نه از دست دوست و دشمن که از دست منصوبان خودت!... از سویی علی باید با دشمن می‌جنگید و از سویی با دوست و از سویی آه خود را گره می‌زد به زلف چاه، نه از دست دشمن و دوست که بعضا از دست منصوبان خويش. از سویی باید این همه مولای مظلوم ما غصه می‌خورد و از دیگر سو می‌رفت سرکی به خانواده شهدا می‌زد و با آنکه فاتح خیبر بود، دلیل آفرینش بود، امیرالمومنین بود، نایب پیامبر بود، شوی زهرا بود، فخر خدا بود، اسدالله الغالب بود، با این همه، آری! با این همه، باید چهاردست و پا برای آن کودک یتیم راه می‌رفت و قیافه عوض می‌کرد تا بلکه خنده با لب ایتام شهدا آشتی کند. نهج‌البلاغه. نهج‌البلاغه. نهج‌البلاغه... قرآن را با ترتیل باید خواند و نهج‌البلاغه را با بغض. قرآن وحی خدا بود بر محمد و نهج‌البلاغه درد علی بود از دست دوستان محمد. قرآن سخن خداست با آدمی و نهج‌البلاغه سخن علی است با خدا از دست آدمی؛ از دست بیعت‌شکن آدمی. گلایه از مردانی که مرد نیستند و اتفاقا نه در سپاه صفین هستند و نه در لشکر خوارج و نه در گروه جمل. بعضا گلایه از دست کسانی است که گاه همین اطرافت هستند اما عمار نیستند، مالک نیستند، میثم نیستند و اگر هم عمار هستند، عمار با «الف» هستند؛ «امار» هستند. عاشق نفس اماره خود هستند. مالک اَشتر نیستند، مالک اُشتر و صاحب امارت و عمارت خود هستند. علی را برای خود می‌خواهند و نه خود را برای علی. «امار» با «الف» برای علی، عمار نشد، برای سیدعلی هم نمی‌شود. نهج‌البلاغه. نهج‌البلاغه. نهج‌البلاغه... گاهی با خود می‌اندیشم که چرا خطبه‌های مولای 2 عالم، اینقدر دور و دراز و تحلیلی بود؟!... و گاه که گوش جان می‌دهم به خطبه‌های خامنه‌ای، به خطبه‌های دور و دراز نماز جمعه‌های دوست داشتنی، می‌فهمم که جنگ ابوتراب هم مثل جنگ ما جنگ تحلیلی بود. در این جنگ، خط مقدم گاهی خیمه دشمن آدمی نیست؛ خانه دوست آدمی است. در این جنگ طرف حساب تو بعثی‌ها نیستند، بعضی‌ها هستند. این طلحه و زبیر بودند که با پیامبر عکس نداشتند. باورم هست عمار کمتر از ما سرکوفت می‌شنید. هر عکسی که بعضی‌ها با خمینی داشتند، کوفتند بر فرق سر ما. بعضی‌ها در جنگ تحلیلی، خمینی را فقط در قاب می‌خواستند، نه در انقلاب. خمینی در قاب، یعنی عکس اما خمینی در انقلاب، یعنی رهبر انقلاب حضرت آیت‌الله‌العظمی امام خامنه‌ای (خوانندگان برای شادی دل علمدار علوی‌تبار انقلاب، صلوات بفرستند). به شکرانه این صلوات می‌خواهم این نوشته را شیرین تمام کنم. من اصلا کاری به این ندارم که چرا و با کدام دلیل برخی خواص بی‌بصیرت، این روزها صاحب بصیرت شده‌اند و علیه سران فتنه حرف می‌زنند و به این هم کاری ندارم که خاتمی از کدام زاویه قصد برگشتن به نظام کرده است. مورد اول را که می‌خواهم خوب ببینم و بگذارم به حساب متنبه شدن حضرات اما مورد دوم را حتی اگر به حساب نفاق هم بنویسیم، اینجا زیاد فرقی نمی‌کند که حرف مردی با عبای شکلاتی از جنس وفاق است یا نفاق. جمهوری اسلامی نظام مقتدری است؛ دیر یا زود آنان‌که باید، به غلط کردم می‌افتند. همین که خاتمی تکذیب نمی‌کند که گفته؛ احمدی‌نژاد بیشتر از موسوی رای داشته، همین که می‌خواهد با شروطی به نظام برگردد، ما این را نه به حساب پررویی سران فتنه می‌نویسیم و نه به حساب دورویی‌شان. ما این را به حساب اقتدار بیرقی می‌گذاریم که دست حضرت سیدعلی است. با این بیرق هر که درافتد، چون جمهوری اسلامی مقتدر است، خودش ورمی‌افتد و به غلط کردن می‌افتد. خاتمی اینقدرش را از آن 2 تای دیگر عاقل‌تر است. خاتمی به شرط آنکه یک منافق خوب باشد و دیگر با جورج سوروس مذاکره نکند، می‌تواند برای برگشتنش به نظام مقدس جمهوری اسلامی برای ما شرط(!) بگذارد. حالا در این گیر و دار هدفمندی یارانه‌ها، کو گوش شنوا؟! آوینی گفت: «در جمهوری اسلامی آزادی برای همه هست الا حزب‌اللهی‌ها» و اگر امروز بود سیدشهیدان اهل قلم لابد می‌گفت: «در جمهوری اسلامی آزادی برای همه هست؛ حتی برای منافقینی که بچه خوبی باشند و قول بدهند دیگر شماره جورج سوروس نیفتد روی موبایل‌شان». وزارت چک می‌کند، ضایع بازی می‌شود! از ما گفتن بود!