بارسلونا قوی‌ترین تیم جهان است و اگر کسی نظری غیر از این داشته باشد یا دیوانه است یا یک رئالی دیوانه! قوی‌ترین تیم جهان بودن شاید کسالت‌آور باشد و در اوج ماندن و با انگیزه نگه داشتن بازیکنان آن کار سختی به نظر برسد اما پپ گوآردیولا توانسته از پس این کار سخت برآید. وقتی پپ می‌گوید: «بازیکنانم از غافلگیر کردن من دست برنمی‌دارند»، حساب کار دست خیلی‌ها می‌آید. برای از میان برداشتن این تیم فقط باید کوه‌های آتشفشان ایسلند طغیان کنند و دود غلیظ آن اجازه برخاستن هواپیمای تیم را ندهند تا بازیکنان از یک سفر زمینی از اسپانیا به ایتالیا خسته شده و در مقابل تیمی مسخره مثل اینترمیلان شکست بخورند. اگر کسی فقط به واسطه بازی‌های زیبای بارسا به فوتبال علاقه‌مند شده باشد شاید باورش نشود که حتی در تاریخ تیمی هم‌سطح بارسلونا وجود داشته باشد اما عشاق فوتبال با دیده تردید به این موضوع نگاه می‌کنند. میلان 90 یکی از تیم‌های رویایی تاریخ محسوب می‌شود که نام بازیکنان آن هنوز هم پرطمطراق است. نام کاستاکورتا، بارسی، مالدینی، رایکارد، دونادونی، آنچلوتی، فان‌باستن و رودگولیت با تریلی هم کشیده نمی‌شد تا جایی که در جشن قهرمانی اروپایی میلان در سال 1990 وقتی سلویو برلوسکنی رئیس باشگاه برای تبریک گفتن آمد بازیکنان هلندی این تیم به نخست‌وزیر آینده بی‌محلی کرده و به خوردن غذا و حرف زدن مشغول بودند و حتی با او دست هم ندادند. اگر آن میلان قهرمان و این بارسای در اوج مقابل یکدیگر به میدان بروند چه نتیجه‌ای رقم خواهد خورد؟ شاید سوال بی‌خودی به نظر برسد اما حداقل می‌توان به آن فکر کرد. آیا پویول و پیکه در دفاع بارسا می‌توانستند گولیت و باستن را مهار کنند؟ مسی، پدرو و داوید ویا در خط حمله می‌توانستند از پس کاستا کورتا، بارسی و حتی مالدینی برآیند؟ جنگ میانه زمین بین ژاوی و اینیستای بارسایی و رایکارد و آنچلوتی 1990 میلانی را چه کسی می‌برد؟ می‌بینید! کار ما به جایی رسیده که برای بارسلونا باید از 20 سال پیش حریفی دست و پا کنیم اما واقعا نتیجه بازی بین بازیکنان قهرمان دیروز و امروز چه می‌شود؟ یک بارسایی متعصب پاسخ خواهد داد: «مشخص است که میلان را تکه و پاره می‌کردیم» و یک رئالی با نیشخند جواب می‌دهد که «ابدا! مگر میلان 90 را می‌شد شکست داد؟ رئال مادرید هم نمی‌توانست این کار را بکند!» با نگاهی بیطرفانه می‌توان چنین تحلیل کرد که سبک فوتبال بارسای فعلی زمین تا آسمان با میلان 20 سال پیش فرق دارد. سرعت، تکنیک فردی و تاکتیک بارسلونای 2011 قابل مقایسه با میلان 1990 و صد البته ایتالیایی نیست. اگر رایکارد، فان‌باستن و رود گولیت در میلان نبودند و کمی از فوتبال هلندی را به این تیم تزریق نمی‌کردند می‌شد راحت نتیجه بازی را یک 5 بر صفر تکراری برای بارسلونا اعلام کرد اما با وجود این هلندی‌ها هم آیا نمی‌توان نتیجه را به نفع بارسا دانست؟
آیا سرعت بارسای حال حاضر به میلانی‌های رویایی اجازه هر حرکتی می‌داد؟ آیا دفاع بارسای فعلی مقهور حرکات باستن و گولیت نمی‌شد و اجازه هر حرکتی به خط آتش قهرمان 90 اروپا می‌داد؟ اگر در یک روز فیلم بازی‌های 2 تیم را ببینیم راحت‌تر به این سوال‌ها پاسخ می‌دهیم اما به نظر می‌رسد زور آبی و اناری‌های فعلی به قرمز و مشکی‌های 90 خواهد چربید و یک پیروزی دیگر برای شاگردان گوآردیولا رقم می‌خورد اما سوال دیگری در اینجا مطرح می‌شود که اگر کوه‌های ایسلند باز هم دودی شوند و بارسایی‌ها مجبور باشند تا 48ساعت آینده در سن‌سیرو با میلان 90 بازی کنند آیا باز هم می‌توانند از پس یاران رایکارد برآیند؟ ظاهرا پاسخ به این سوال دیگر دشوار نخواهد بود.