در حالی که برخی بازیکنان فوتبال با دریافت مبالغ چندصد میلیونی ساعات خارج از تمرین را صرف برخی امور حاشیه‌ای می‌کنند، هستند ملی‌پوشان رشته‌هایی که برای تامین زندگی‌شان با موتور مسافرکشی می‌کنند و البته موفقیت‌هایشان بیشتر از ناکامی‌های فوتبال است! قبل از این بارها مطالبی درباره ورزشکارانی که برای تامین زندگی به روش‌های مختلف متوسل می‌شوند مطالبی خوانده‌اید، ورزشکارانی که از کار کردن در تعویض روغنی، تا کار با تاکسی و... را خارج از ورزش برای تامین هزینه‌های زندگی‌شان انتخاب کرده‌اند و البته بیشتر از آنکه انتخاب باشد اجباری است که ناملایمتی‌های ورزش بر آنها تحمیل کرده است. این اتفاق بویژه درباره رشته‌های غیر فوتبالی رخ می‌دهد چرا که بازیکنان فوتبال با دریافت سالی چند صد میلیون تومان دیگر نیاز ندارند برای کار دیگری زحمت بکشند و ترجیح می‌دهند ساعات خارج از تمرین را به امور دیگری بپردازند که هرازچندگاهی خبرهای حاشیه‌ای‌اش به بیرون درز پیدا می‌کند. مهدی بیجاری بازیکن پرقدرت تیم ملی هندبال ایران که در گوانگجو نخستین مدال نقره تاریخ این رشته ورزشی را همراه با تیم هندبال ایران کسب کرد، از جمله ملی‌پوشانی است که برای تامین هزینه‌های زندگی‌اش کار کردن با پیک موتوری را انتخاب کرده است. بیجاری که از تبعیض بین ورزشکاران در رشته‌های مختلف با فوتبالی‌ها دل پردردی دارد، گفت: نیازی به توضیح نیست که چرا میان هزینه‌های فوتبال و سایر رشته‌ها تبعیض وجود دارد. تنها کافی است چند نمونه را بررسی کنیم. آقای سعیدلو رئیس سازمان تربیت بدنی به بازیکنان تیم ملی فوتبال برای قهرمانی در جام ملت‌های آسیا قول 150 سکه را داده‌اند اما بازیکنان تیم ملی هندبال ایران که نخستین مقام نایب قهرمانی تاریخ کشورمان در آسیا را کسب کردند پس از بازگشت به جای همان 50 سکه وعده داده شده، تنها 38 سکه دریافت کردند.
وی افزود: نباید خودمان را گول بزنیم، هیچ باشگاهی حاضر نیست در رشته‌‌ای غیر از فوتبال سرمایه‌گذاری زیادی کند. در این فصل از مسابقات لیگ برتر هندبال قرار بود باشگاه نفت تهران شرکت کند اما با این موضوع مخالفت شد آن هم در حالی که همین باشگاه در لیگ برتر فوتبال تیم دارد و در آنجا هیچ بحثی از هزینه وجود ندارد. چرا هیچ باشگاهی در تهران حاضر به حضور در هندبال نیست تا بازیکنان تهرانی آواره شهرهای دیگر نشوند. معتقدم سیاست موجود در باشگاه‌های ورزشی همیشه به نفع فوتبال است و به همین دلیل آنها میان رشته‌های مختلف با فوتبال فرق می‌گذارند. مهدی بیجاری ادامه داد: کدامیک از فوتبالیست‌های چند صد میلیون تومانی حتی یک بار نامه‌‌ای را به ارگانی برای حل مشکلات زندگی ارائه دادند اما خود من تاکنون حداقل 4 نامه برای پیگیری مشکلاتم نوشته‌ام که به هیچ نتیجه‌‌ای نیز نرسیده است. وی تصریح کرد: من به عنوان بازیکن تیم ملی هندبال که نایب قهرمان بازی‌های آسیایی گوانگجو شده است با موتور کار می‌کنم و با انتقال مسافران کسب درآمد می‌کنم. آیا این شایسته یک قهرمان ملی است؟ در آخرین مرحله اردوی پیش از اعزام به گوانگجو مسافرکش‌های چهارراه استانبول برای آنکه مسافرم را از من بگیرند با چاقو دنبالم کردند و من با چنین حالت روحی وارد اردو شدم، واقعا چه نقطه دیگری از جهان را می‌توان مثال زد که ورزشکارانش اینگونه وارد اردو شوند؟ ما اینگونه کسب درآمد حلال می‌کنیم و هرازگاهی هم می‌شنویم که فلان بازیکن فوتبال در فلان میهمانی دستگیر شده آیا واقعا این عدالت است؟ بازیکن خط زن تیم ملی هندبال درددل‌هایش را چنین ادامه می‌دهد: مربی تیم هندبال بحرین در گوانگجو به ما گفت که در این کشور بازیکنان ملی‌پوش زیر دیپلم به عضویت ارتش در‌می‌آیند چرا که ارتش بالاترین حقوق را دارد و البته این عضویت تنها ظاهری بوده و این بازیکنان همواره در خدمت تمرینات تیم ملی و باشگاه خود هستند. اما در حال حاضر من به عنوان یک ملی‌پوش برای اداره زندگی خود مشکل دارم. وی خاطرنشان کرد: چرا قانونی وضع نمی‌شود که باشگاه‌ها تمایل پیدا کنند در رشته‌‌ای غیر از فوتبال سرمایه‌گذاری کنند؟ چرا باشگاه فولاد مبارکه سپاهان در فصل 5 میلیارد تومان از بودجه همه رشته‌هایش کم کرده اما 3 میلیارد تومان به رشته فوتبال خود اضافه کرده است. این یعنی گرفتن حق سایر رشته‌ها و دادن آن به فوتبال. ما نمی‌گوییم حق فوتبال را به ما بدهند بلکه حق هر رشته‌‌ای را به خود آن رشته بدهند.