میثم پسرم بود

شمالم، کلاچای. بین راه راننده تاکسی تهران- لاهیجان برای ناهار نگه داشت در رستورانی نقلی، دنج و جمع و جور. آقاجمال می‌گفت: من همیشه اینجا برای غذا نگه می‌دارم. غذایش خانگی است و کار زن و شوهری است که بیشتر از 50 سال دارند با هم زیر سقف همین رستوران، هم کار می‌کنند و هم زندگی.

***

نخستین چیزی که در «رستوران میثم» توجه من و همسرم را به خود جلب کرد، وصیتنامه شهیدی بود روی دیوار «به نام خدای خون، خدای خون سرخ حسین، خدای شهدا. من میثم علی‌پور فرزند احمدرضا و اینجا سه‌راه شهادت است. فاصله‌ای با شهرک دوئیجی نداریم. کنارم هر چه هست شهدایی‌اند که آرام خوابیده‌اند الا رزمنده‌ای که دارد درد می‌کشد. تیر همین دقایقی پیش به پهلویش خورد... یا فاطمه زهرا... دیگر صدایی از «محمد» نمی‌آید. او هم به کاروان شهدا پیوست و من هنوز...».

***

از پیرمرد صاحب رستوران پرسیدم چرا مابقی وصیتنامه این شهید را نگذاشتی؟ گفت: این شهید در همین لحظه تیری به قلبش می‌خورد و به شهادت می‌رسد. دقت نکردی که بخشی از کاغذ هنوز هم به رنگ خون است؟! همسرم از پیرمرد پرسید: با این شهید نسبتی داشتید حاج‌آقا؟ پیرمرد گفت: پسرم بود. من گفتم: چرا حالا مشکی پوشیدی؟ گفت: امروز سالگرد شهادت میثم است. الان بیست و چند سال است که هر دوشنبه برای میثم مشکی می‌پوشم. فدای علی‌اکبر حسین!