این بار از دریچه یک هوادار رئال‌مادرید می‌‌خواهم بر خلاف جهت دیگر رسانه‌ها و روزنامه‌های روی کیوسک‌های داخلی و خارجی حرکت کنم! درست دوشنبه صبح، دهم ژانویه تا قبل از اعلام رسمی برنده توپ طلای اروپا که در ساعت‌های پایانی روز مشخص می‌‌شد تیتر اکثر روزنامه‌های اسپانیایی پیروزی 4 بر 2 مادريدي‌ها برابر ویارئال بود و مطلب‌های برجسته آنها بیشتر حول هت‌تریک رونالدو چرخ می‌‌زد. ولی بارزترین نکته‌ای که در اینجا باید به آن اشاره کرد رفتارهای نامتعارف ژوزه مورینیو است که باز هم سبب میشود تا بدون هیچ تعصبی، به کالبدشکافی عکس‌العمل‌های او پس از پیروزی و شکست بپردازیم. رفتارهایی که به هیچ عنوان مناسب حال مردی نیست که روی نیمکت پرافتخارترین باشگاه اروپا می‌نشیند. واقعا کمی بیاییم از شیرینی این 3 امتیاز در سانتیاگو برنابئو فاصله بگیریم. آیا واقعا پیروزی به هر قیمتی دلچسب خواهد بود؟ آیا اینگونه نیست وقتی مربی‌اي در بالاترین سطح فوتبال اروپا هدایت یکی از محبوب‌ترین تیم‌ها را بر عهده می‌گیرد باید با رفتاری کاریزماتیک، احترام همگان را برانگیزد و در اذهان عمومی ردپای مثبتی را بر جای گذارد.
این موضوع که یک مربی کلکسیون افتخارات شخصی‌اش را با جام‌های متعدد پر کند با اینکه از او به عنوان اسطوره‌ای فراموش نشدنی یاد کنند 2مبحث کاملا متفاوت است که پایه و اساس جاودانگی بر اساس محبوبیت و قرار گرفتن در رنکینگ بهترین‌ها از لحاظ آمار و ارقام را با خطی قرمز جدا میکند. ژوزه مورینیو از آن دست مربیانی است که راه را گم کرده و حاضر است برای به‌دست آوردن عنوان‌های متعدد دست به هر رفتار نامتعارفی بزند تا خاص بودنش را اثبات کند.
در اینجا قصد دارم از شما سوالی کنم تا متفق‌القول به مبحث ادامه دهیم؛ به نظر شما آیا واقعا فردی مانند مورینیو «خاص» است؟ خاص بودن از لحاظ شمایل یا نحوه پوشش ظاهری به هیچ عنوان مدنظر سوال‌کننده نیست، حتی برتری‌های فنی نیز نمی‌تواند ملاک باشد! البته تنها چیزی که ممکن است تا حدودی با آن موافق نباشید تعداد جام‌هایی است که او توانسته در مراحل مختلف با باشگاهای متفاوت کسب کند و از همه مهم‌تر رفتارها و نوع گویش او است که از نظر خیلی‌ها او را خاص میکند ولی باور کنید نوع روشی که ژوزه می‌خواهد در فوتبال اروپا حاکم کند تا چند دهه دیگر خاطرات خوشی را بر جا نخواهد گذاشت؛ همانطور که پس از قهرمانی‌اش با اینتر در اروپا خیلی‌ها اعتقاد داشتند مورینیو آنتی‌تزی را به فوتبال جهان تزریق کرد که زیبایی‌های فوتبال را نابود میکند. واقعا چرا کسی در باره الکس فرگوسن، مارچلو لیپی، آرسن ونگر، برایان کلاف و حتی استوان کواچ مربی افسانه‌ای آژاکس اینگونه اظهارنظر نمی‌کند؟ به هر صورت بهانه یورش به مورینیو به‌رغم پیروزی شاگردانش، حرکت زشت او در خلال بازی با ویارئال بود؛
رفتاری که درست روبه‌روی نیمکت حریف انجام داد سبب شد یکی از ذخیره‌های ویارئال با بطری آب او را مورد اهانت قرار دهد!
واقعا فکر می‌کنید این اتفاق که نمونه آن هفته گذشته در بازی با لوانته و درگیری با یکی از مدافعان این تیم با مورینیو رخ داد، زیبنده مربی رئال است؟ چرا یادمان رفته که این تیم همان مجموعه‌ای است که دل بوسکه افتخارات فراوانی را برایش به ارمغان آورد، چرا فراموش کردیم که تیم دهه 90 با جان توشاک، بوتراگوئنو، میشل و سانچز با اینکه نتوانست عنوانی در اروپا به‌دست آورد ولی هنوز با گذشت سال‌ها به نیکی از آن یاد می‌کنند.
مورینیو باید بداند شخصیت رئال‌مادرید به مراتب بالاتر از خودخواهی‌های او است. او با تحقیر حریفان، قبل و بعد از رقابت‌ها تنها هواداران را زیر سوال می‌برد و پیروز شدن به هر قیمتی آنقدر دلچسب نیست که به تملق او و شاگردانش بپردازیم. رئال‌مادرید یک تیم محلی نیست که با پیرزوی مقابل تیمی مانند ویارئال بخواهد مربی‌اش دست به چنین نمایش‌های مضحکی بزند. حتی قیاس رئال با چلسی و پورتو ،تیم‌هایی که ژوزه در آنها مربیگری کرده مصداق مقایسه تیم‌های روستایی است برابر یک قهرمان. شاید اگر آن حرکات تحریک‌آمیز او در نوکمپ، در فصل گذشته لیگ قهرمانان اروپا به خاطر پیروزی اینتر بر بارسا نبود هواداران کاتالان در شب ال‌کلاسیکو شعار نمی‌دادند «مترجم پا شو»! این زشت‌ترین رفتاری است که هواداران تیم حریف به خودشان اجازه می‌دهند با مربی‌ای در این سطح انجام دهند. مورینیو به هیچ عنوان شخصیتش بالاتر از شخصیت باشگاه نیست و درست اندیشید آبراموویچ متمول وقتی او را از چلسی بیرون انداخت.
با این رفتار حتی فتح لیگ قهرمانان و یا کمی فراتر از آن شکست بارسا در بازی برگشت به هیچ وجه دلچسب نیست. آقای ژوزه! تو نه «نیچه» فوتبالی و نه آقای خاص. البته تا زمانی که تصمیم بگیری رفتارت را متعارف کنی ولی در غیر این صورت باید از دریچه یک هوادار رئال بگویم «برو به جهنم!». آقای پرتغالی! به قول یک ضرب‌المثل محلی « نیم کيلو باش، ولی مرد باش».