اگر «روزگار سپری شده» را به کشوری دیگر تشبیه کنیم آنگاه باشگاه فوتبال لیورپول را مشتاق مهاجرت به آن کشور خواهیم یافت. آنها برای بازگشت به 1990 سر از پا نمی‌شناسند؛ سالی که آخرین عنوان لیگ را بردند و بعد به 1998 که لیورپول یکی از بهترین تيم‌‌های فوتبال جزیره را داشت و البته به سال 1986 وقتی که بازیکن- مربی اسطوره‌ای‌شان گلی زد که به فتح دوگانه تاریخی جام و لیگ انجامید. مرد دیروز یا همان بازیکن- مربی اسطوره‌ای، کسی نبود جز کینگ کنی (شاه‌کنی) که یکشنبه به اولدترافورد آمده بود تا ثابت کند آن دیروز درخشان، فردایی هم دارد اما او به محیط فوتبالی بازگشته که نسبت به گذشته کاملا متحول شده است. در اولدترافورد، جایی که «لذت از زجرکش کردن» (شادن فروید) خود یک ورزش محسوب می‌شود، تیم کنی دالگلیش این لذت را از آنها دریغ نکرد و غرق شد. او که در جام اتحادیه 1991 پس از تساوی 4-4 با رقیب همشهری لیورپول، اورتون، با شعارهای هواداران، سرخ‌ها را ترک کرده بود حالا پس از 2 دهه با شکست یک بر صفر مقابل دشمن همیشگی، منچستريونايتد، بازگشت و درست در همان مسابقات. دومین شروع مربیگری او با همان پندار تکفیرشدگی به جا مانده از دوران شکوه لیورپول همراه بود یعنی «باختن محترمانه»! این هم نشانه‌ای از افول است و هم می‌تواند عاملی برای تشجیع سرخ‌ها باشد. هیبت یافتن لیورپول 10 نفره بدون استیون جرارد در بلکبرن مصداق همین تعریف بود چه آنان تا یک ساعت پس از اخراج کاپیتان خود به تاریکی‌های حاشیه میدان، نیرویی عجیب گرفته بودند. آمدن دالگلیش هم می‌توانست چنین نیرویی را در وجودشان زنده کند. او می‌توانست حمایتی را که هواداران برای روی کار آمدن او به جای روی هاجسون انجام دادند، با چنان اثربخشی پاسخ گوید. بازگشت دالگلیش نوعی تمرین چاپلوسی هم برای لیورپولی‌ها بود. اما حتی نحوه ورود او به ورزشگاه برای تحت تاثیر قرار دادن هواداران لیورپول در اولدترافورد جواب نداد. وقتی دالگلیش قدم‌زنان، دوشادوش سرالکس فرگوسن وارد شد، مرد گلاسکویی جوان‌تر (که خود دالگلیش باشد) طوری با سینه سپر کرده هوا را می‌شکافت و به سمت نیمکت به پیش می‌تاخت كه موجب برخاستن سرود «تو هرگز تنها قدم نخواهی زد» از سوی هواداران اندک لیورپول می‌شد که حتی سوت‌های ممتد هواداران میزبان نیز این صدا را بی‌اثر نکرد. دالگلیش پس از بازی با همان روحیه شوخ‌طبعش به این واقعه اشاره کرد: «به فکرم خطور کرد که از خط کناری زمین بگذرم و به آن گوشه‌ای بدوم که هواداران (لیورپول) بودند.» که این اشاره‌ای بود به حرکت ژوزه مورینیو. به هر حال او مورد ستایش واقع می‌شود چنانکه در سرود آشنای «زمین‌های جاده آنفیلد» عبارتی هست که می‌گوید، «بازی کینگ کنی را تماشا می‌کنی... و می‌بینی که می‌تواند بازی کند». ولی امروز پس از 2 دهه سوال این جاست که آیا او می‌تواند مربیگری هم کند؟ در حالی که او یک بار به این سوال پاسخ مثبت داده است اما با گذشت زمان تردیدها درباره اینکه او هنوز بتواند، اوج می‌گیرد. یک دهه وقت‌گذرانی در زمین‌های گلف، در جایگاه‌ها، روی سکوها و در شرایط نیمه‌بازنشسته، تردیدهایی را درباره توانمندی‌های او به وجود آورده است.