به نظر مي‌رسد خونسردي افشين قطبي و همين طور خونسردي بازيکنان به ما هم سرايت کرده است. آنچه نمي‌دانم خوب است يا بد. بسته به اين است از چه زاويه‌اي به خونسردي نگاه کنيم. در عين حال نمي‌دانم اين خونسردي نشانه واقع بيني است يا نوميدي. بياييد اميدوار باشيم اين خونسردي مفرط به عرضه توانايي حداقل غريزي بازيکنان‌مان بينجامد.
رويارويي با دشمن عصر جنگ عراق، مرا ياد بازي با اين تيم در پاييز 1368 و کمي پس از پايان جنگ مي‌اندازد؛ پس از پذيرفتن قطعنامه 598. ياد تدابير امنيتي شديد آن بازي مي‌افتم. نيروهاي انتظامي پرشمار داخل و خارج ورزشگاه، غيرمنتظره‌ترين ديدار دوستانه، پر تب‌وتاب‌ترين بازي دوستانه. بازي دوستانه‌اي پس از 8 سال نبرد. 3-2 ماه پس از 8 سال جنگ. انگليس و آلمان تا 15 سال پس از پايان جنگ دوم جهاني حاضر نشدند با هم در ميادين فوتبال روبه‌رو شوند. فرانسه تا 13 سال پس از پايان جنگ دوم حاضر نشد برابر آلمان به ميدان رود. آن بازي که صفر بر صفر تمام شد. شخصا با عراقي‌ها براي آنچه سرشان آمده همدردي مي‌کنم. از پيروزي 4 سال پيش آنها در جام ملت‌ها خوشحال شدم. آنها براي حفظ اميد به زندگي به پيروزي در ورزش نياز دارند. شايد عجيب باشد ولي بين کشورهاي عربي همسايه طرفدار عراق هستم. بياييد اميدوار باشيم چرا كه فوتبال دل‌هاي مردم را به هم نزديک مي‌کند.
اما درباره میزبانی قطر باید بگویم؛وقتي کشوري چنين کوچک ميزبان جام جهاني مي‌شود، يعني کشوري با مساحت حدود 11 هزار کيلومترمربع و جمعيت کمتر از 2 ميليون، بايد مقوله ثروت و قدرت مديريت‌شان را زير ذره‌بين برد. اينکه قطر با تکيه بر ثروتش انگليس را در رقابت ميزباني جام‌جهاني کنار زد حيرت انگيز بود. عربستان و امارات هم مثل آنها ثروتمند هستند، ولي نتوانستند بسان قطري‌ها در لابي کردن با فيفا برنده شوند، مي‌دانم آنها را رقيب اصلي‌مان در فوتبال آسيا قلمداد مي‌کنيم، ولي تصور مي‌کنم برگزاري جام جهاني در قطر، با وجود ريخت و پاش‌هاي احتمالي فيفا و پيمانکارانش، قاعدتا بايد به فوتبال نزول کرده غرب آسيا چيزي بيش از يک تلنگر بزند.
اما تفاوت جام ملت‌هاي آسيا با جام جهاني در کجاست؟ در ترکيب کلي اکنون اين پرسش به صورت بسيار جدي مطرح است كه «فوتبال غرب آسيا» يعني ما و همسايه‌هاي عرب برابر فوتبال شرق آسيا «ژاپن، کره و چين» به کدام سو مي‌رود؟ اينکه 3 نماينده شرق راهي جام جهاني سال گذشته شدند، بسيار هشداردهنده بود. چين به سرعت در حال رسيدن به خط اول آسياست. استراليا در اين ميان نقش معيار سنجش را بازي مي‌کند. مبارزه اصلي بين شرق و غرب آسياست، ولو آنکه استراليا برنده شود يا ازبکستان بدرخشد. يعني عمدتا با فوتبال 2 منطقه روبه‌رو هستيم؛ اما تنوع جام جهاني چيز ديگري است. آميزه اروپايي‌ها، آفريقايي‌ها و آمريکايي‌ها با نمايندگان آسيا معجون ديگري است. قرار نيست کيفيت بازي‌هاي آسيايي را با جام جهاني مقايسه کنيم. مهم اين است به شاخصه‌هاي فوتبال آسيا دست يابيم.
با توجه به اطلاعاتي كه از رقيبان ما در جام ملت‌هاي آسيا موجود است و شرايط كلي تيم ملي و همچنين حواشي تيم پيش از اعزام به قطر، فضا را اینچنین ترسیم می کنم؛ تيمي متوسط با مربي متوسط و حتي با طرفداراني که رويکرد متوسط گرايانه‌اي يافته‌اند و از قهرماني حرف نمي‌زنند.
خيلي‌ها حتي به صعود از گروه هم نمي‌انديشند که بيش از حد بدبينانه به نظر مي‌رسد. به هر حال تيم‌هاي متوسط هم مي‌توانند در مرحله مقدماتي حذف شوند و هم پا به نيمه نهايي بگذارند. به هر حال در عصر متوسط‌هاي فوتبال ايران
به‌سر مي‌بريم.