حجاب خواسته‌ای است فردی و اجتماعی، خواسته‌ای که از درون فرد و جامعه بیرون می‌آید و از فطرت ناب بشری سرچشمه می‌گیرد. شاید هیچ خواسته دیگری اینچنین نباشد، اما حجاب یکی از موارد مهم و تاثیرگذار مذهبی ـ ملی است که از ابتدا تاکنون برای انسان‌ها و همچنین برای جامعه ما مهم و ارزشمند بوده است. حجاب برای مردم کشور ما فقط یک مهم مذهبی نیست، حجاب در ذات و فطرت مردم کشور ما قرار دارد. پذیرش حجاب در کشور ما علاوه بر یک درخواست مذهبی، یک مهم تاریخی است و از تاریخ‌های دور نشانه‌هایی موجود است که موضوع حجاب در کشور ما مطرح بوده است. حتی در ادبیات و اشعار کلاسیک ما حجاب بسیار مهم و باارزش مطرح شده است. این در حالی است که در 13 دی 1384 متن کامل قانون راهکارهای اجرایی«گسترش فرهنگ عفاف و حجاب» به تصویب شورایعالی انقلاب فرهنگی رسید اما تا به امروز آنطور که باید مورد توجه دولت‌ها نبوده است به صورتی که در یک‌سالی که از دولت یازدهم گذشته است، هیچ خبری از اجرایی شدن این قانون نبود، تا اینکه نمایندگان مجلس در نامه‌ای به رئیس‌جمهور، خواستار اجرایی‌شدن این قانون شدند. همین‌طور علما و خطیبان نماز جمعه هم دولت را موظف به اجرایی‌کردن این قانون دانستند، هر چند وزیرکشور به‌تازگی از ابلاغ این قانون به دستگاه‌های اجرایی خبر داده است اما با واکاوی چرایی اجرایی‌نشدن این قانون مهم در سال‌های گذشته و بر زمین ماندن آن فرضیاتی مطرح می‌شود. یک مورد اینکه شاید در قانون مشکلی وجود دارد و باید قانون اصلاح و بازنویسی شود که در این باره باید گفت اصل قانون حجاب و عفاف در پایان دولت هشتم تصویب شد اما وزیر ارشاد دولت نهم اشکالات این قانون را اصلاح کرد و دوباره به مجلس فرستاد اما باز هم اجرای آن چندان که باید مورد توجه قرار نگرفت. حال پرسش این است که اگر در قانون نقصی وجود دارد چرا مجلس که اصرار بر اجرایی شدن این قانون دارد، آستین بالا نزده و خود اصلاح قانون را در دستور کار قرار نداده است؟ درحال‌حاضر که دولت از تعهدات خود شانه خالی کرده است، به‌نظر می‌رسد مجلس باید در این باره وزارت کشور را که دستگاه اصلی اجرا کردن قانون حجاب است به مجلس فرابخواند و توضیح بخواهد که چرا قانون حجاب در کشور اجرایی نمی‌شود؟
اگر قانون اشکال دارد، بیایند برای اصلاح آن در کمیسیون فرهنگی‌ـ اجتماعی مجلس جلسه بگذارند و قانون را اصلاح کنند. اگر اشکال ندارد، چرایی اجرانشدن این قانون را از وزیر کشور بخواهند. بدون تعارف باید گفت که شاید دولت‌ها می‌پندارند که اجرای قانون حجاب فشار اجتماعی‌ـ روانی بر مردم است و برای اجراشدن آن تمایلی نشان نمی‌دهند و به‌نوعی احساس می‌کنند که با اجراشدن این قانون در برابر مردم قرار می‌گیرند. البته این موضوع زمانی می‌تواند درست باشد که اقلیت کشور را مهم و تاثیرگذار بدانیم، در صورتی‌که اکثریت کشور تمایل قلبی دارند که قانون حجاب در کشور به‌طور کامل اجرا شود. به‌علاوه مردم تابع قانون هستند، نه قانون تابع مردم. قانونی که وضع می‌شود به‌نوعی با عده‌ای سازگار است و با عده‌ای ناسازگار. این قانونگذاران هستند که باید تشخیص دهند چه نیازهای قانونی در کشور احساس می‌شود و چه قانون‌هایی را می‌توان به زمان‌های دیگر واگذاشت. از آنجایی‌که حجاب یکی از ضرورت‌های روزمره و مستمر مردم است، نیاز آن به‌نظر بیشتر و مهم‌تر می‌آید و از اینها گذشته مردم در بطن زندگی اجتماعی و فرهنگی نمی‌توانند همه نیازهای خود را تشخیص دهند و براین اساس است که نمایندگانی را انتخاب می‌کنند تا آنها بتوانند براساس نیازهای جاری کشور قوانینی را تدوین و تصویب کنند و دولت موظف به اجراکردن آنهاست. بنابراین قانون اتفاقی نوشته نمی‌شود که دولت براساس سلیقه آنها را اجرا کند. امید است که دولت یازدهم تکلیف قانون حجاب را مشخص کند؛ یا این قانون اجراشدنی است یا نه!
بخش دوم این مطلب فردا در همین صفحه منتشر می‌شود.