ظاهرا مسی باعث شد پس از 50 سال توپ طلا به یک اسپانیایی (ژاوی یا اینیستا) نرسد اما وقتی او این گوی‌زرین را برای دومین‌بار پیاپی از دستان پپ گوآردیولا دریافت می‌کرد، نگاه مهربان سرمربی کاتالان حاکی از رضایت همه اهالی خانواده بارسا از این اتفاق بود. او، ژاوی و اینیستا متفق‌القول بودند که توپ طلای 2010 تنها یک دستاورد فردی نیست بلکه پاداشی است برای دستاوردهای آکادمی بارسلونا طی 3 دهه فعالیت. اما سوال این بود که چرا به جای گوآردیولا، کارلس رکساچ، بنیانگذار کمپ لاماسیا این جایزه را تقدیم نکرد.
چهره رکساچ اگرچه هرگز نزد فوتبال‌دوستان به‌عنوان یک سرمربی بزرگ جا نیفتاد و او در تنها فصل حضورش به‌عنوان نفر اول بارسا نتوانست آنها را به مکانی بهتر از چهارم لالیگا برساند و در نیمه‌نهایی حیثیتی لیگ قهرمانان هم مقابل رئال‌مادرید کم آورد اما خدمات او به باشگاهی که فراتر از یک باشگاه تصور می‌شود بسیار فراتر از نتایج است. دوشنبه‌شب در «کنگرسی هاوس» هم آن کسی که توپ طلا را تقدیم می‌کرد و هم آن‌که جایزه بهترین بازیکن سال گذشته را می‌گرفت، گوآردیولا و مسی، هر 2 از سنین پایین توسط رکساچ کشف و حمایت شده بودند تا هر یک طی 5 سال آموزش در لاماسیا به فوتبالیست‌هایی جاودان در تاریخ باشگاه بارسلونا بدل شوند. پپ گوآردیولا یکی از نخستین محصولات
درخور مزرعه بود. او در همان سال‌های نخست راه‌اندازی لاماسیا توسط کارلس رکساچ کشف شد و بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی هم در 18 سالگی توسط مرد دماغ گنده مهربان (لقب رکساچ) به یوهان کرویف، سرمربی وقت بارسا معرفی شد و پپ به سرعت نقشی کلیدی به عنوان مغز کرویف در داخل زمین در بارسا به عهده گرفت که در این مرحله نیز حمایت‌ها و نصایح رکساچ که دستیار مرد هلندی در تیم رویایی محسوب می‌شد در رشد گوآردیولای جوان بی‌تاثیر نبود.
اما حدود 17 سال پس از کشف گوآردیولا، رکساچ در مزرعه به یک کشف بزرگ دیگر نائل آمد. او یک بچه بیمار و ضعیف‌الجثه خارجی را که تنها 13 سال داشت و حتی نمی‌توانست با اطرافیان ارتباط برقرار کند با وجود همه موانع و مشکلات پزشکی، خانوادگی، اداری و مالی به هر قیمت که بود در مزرعه نگاه داشت تا ماندگار شود. او لئومسی بود که وقتی مدیر فنی وقت بارسا و رئیس سابق لاماسیا، کارلس رکساچ، باخبر شد که می‌خواهد با مادرش به آرژانتین بازگردد، شخصا به اتاق رئیس باشگاه رفت تا تاییدیه بودجه‌ای نزدیک به 100 هزار دلار را در آن زمان برای رسیدگی پزشکی و هزینه اقامت خانواده یک نابغه 13 ساله بگیرد. اما مزرعه لاماسیا و محصولات جاودانش تنها افتخارات رکساچ محسوب نمی‌شوند. او در دوران بازی با پیراهن آبی و اناری گلی را به ثمر رساند که مهم‌ترین گل تاریخ سیاسی اسپانیا محسوب می‌شود. مهاجم دماغ‌گنده بارسا در 1976 کمی پس از مرگ فرانکو، دیکتاتور بزرگ اسپانیا با ضربه سر گل پیروزی‌بخش بارسلونا در ال‌کلاسیکوی موسوم به «نبرد آزادی» را به ثمر رساند که آن گل توسط اهالی کاتالونیا به عنوان سنگ بنای دورانی جدید تعبیر شد که آنها از زیر یوغ حکومت استبدادی مادرید بیرون آمدند.
با این سوابق باید اعتراف کرد که جای پیرمرد در مراسم توپ طلای دوشنبه شب واقعا خالی بود، اگرچه حتی وقتی دوربین شبکه اختصاصی بارسا به جشن همزمان اهالی لاماسیا سرک کشید باز هم خبری از رکساچ نبود!