اگرچه تصمیم فدراسیون والیبال برای بازگشت «زوران گائیچ» یا گماردن یک گزینه خارجی دیگر در راس تیم ملی در جهت از دست ندادن دوباره مدال طلای آسیا و سهمیه المپیک است اما باید بهگونهای عمل شود که بعدها موجب افسوس برای هزینهها و فرصتهای از دست رفته نشود. پس از فسخ قرارداد فدراسیون والیبال با زوران گائیچ، بی‌نتیجه ماندن رایزنی‌های انجام شده برای توافق با یک گزینه خارجی و به خدمت گرفتن او و در نهایت دائمی شدن حضور حسین معدنی و همکاران ایرانیاش در کادر فنی تیم ملی پرونده جذب و به کارگیری سرمربی خارجی را مختومه کرد. از سال 1387 که این پرونده در فدراسیون والیبال بایگانی شد تیم ملی والیبال ایران با سرمربی و مربیان وطنی در رویدادهای مختلف شرکت کرد که حاصل آن کسب 2 مدال طلا از مسابقات AVC کاپ آسیا (تایلند- ارومیه)، نایب‌قهرمانی رقابتهای قهرمانی مردان آسیا (فیلیپین) و عنوان پنجمی مسابقات جایزه بزرگ در نخستین حضور بود که با ارائه نمایشی قابل قبول مقابل بزرگان دیگر قاره‌ها به دست آمد. همه این عنوانها برای نخستینبار از آن والیبال ایران شد. دیگر اینکه تیم ملی والیبال کشورمان با کسب سهمیه مسابقات قهرمانی جهانی (ایتالیا) برای نخستینبار در طول تاریخ این مسابقات به پیروزی دست یافت. این پیروزی با شکست 3 بر یک ژاپن (قهرمان آسیا) به دست آمد. موفقیتهای کسب شده در این میادین، والیبال ایران را بی‌نیاز از همکاری با مربی خارجی نگه داشت. اما بازیهای آسیایی گوانگجو و نتایج به دست آمده در آن موجب شد پروسهای که 3 سال پیش در فدراسیون والیبال متوقف شد دوباره به گردش درآید. تیم ملی والیبال برای نخستینبار با یک مربی ایرانی به فینال بازیهای آسیایی راه یافت اما از دست دادن مدال طلای این بازیها و البته پایان مدت زمان همکاری حسین معدنی با این تیم بهانهای شد برای گرایش دوباره مسؤولان فدراسیون والیبال به سمت استخدام مربی خارجی. فدراسیون والیبال زمانی که حسین معدنی هیچ تجربهای از سرمربیگری نداشت و تمام داشته و نداشتهاش مربوط به یک سال حضورش در کنار گائیچ میشد، با اقدامی ریسکی او را در راس کادر فنی قرار داد و حالا که این مربی همراه با موفقیتهای نسبی تجربه‌های زیادی از حضور متوالی در مسابقات جهانی و آسیایی به دست آورده، قصد کنار گذاشتن او را دارد در حالی که امروز وقت بهرهبرداری از این مربی است و عملکرد غیراز این یعنی «هزینه‌سوزی». حسین معدنی 3 سال سرمربی تیم ملی والیبال بود و در این مدت موفق به کسب 2 مدال طلا و 2 مدال نقره آسیا شد. ناصر شهنازی که تجربه همکاری با فدراسیون والیبال را دارد، با تایید این موضوع می‌گوید:« فدراسیون والیبال باید خود قدر این تجربهها را بداند. چون برای شکل‌گیری آنها زمان و بودجه زیادی صرف کرده است. نباید تجربه‌های امثال معدنی که در میدانهای بزرگی به دست آمده، نادیده گرفته شود». البته شکی نیست حسین معدنی یکی از بهترین نسلهای والیبال را در اختیار داشت، نسلی که شاید هر مربی ایرانی دیگری هم هدایت آن را برعهده داشت نتایج بدتر از این را نمیگرفت. اما این مساله هم عاملی برای نادیده گرفتن واقعیتها و موفقیتها نمی‌شود. مصطفی کارخانه هم در این‌باره گفت:«تصمیم برای تغییر کادر فنی باید کاملا کارشناسی باشد. نمی‌‌توان موفقیتهای کادر فنی را هم نادیده گرفت. بنابراین باید تجزیه و تحلیل دقیق انجام شود. اگر اطمینان حاصل شد که ایراد کار از سوی سرمربی بوده امروز را به فردا نیندازند اما اگر به اندازه یک درصد شک و تردید وجود داشت باید تأمل بیشتری شود.» بنا به این گزارش رفتن حسین معدنی از راس کادر فنی تیم ملی والیبال وقتی قطعی شد که هیات‌رئیسه فدراسیون والیبال تصمیم به بازگرداندن زوران گائیچ گرفت، مربی صربستانی که 4 سال پیش با پروندهای مزین به مهر قهرمانی المپیک و دیگر موفقیتهای ریز و درشت اروپایی هدایت تیم ملی ایران را پذیرفت اما هنوز یک سال از قرارداد 2 سالهاش با فدراسیون والیبال باقی مانده بود که به خاطر ناکامی در مسابقات قهرمانی آسیا (اندونزی) و زیرگروه المپیک (ژاپن) آن را فسخ شده دید! البته در اینکه گائیچ مربی لایقی بوده، پیشینه موفقی را پشت سر خود دارد و دارای توانمندیهای فنی و علمی بالایی است، هیچ شکی نیست اما به هر حال او که به دلیل همکاری همزمان با تیم باشگاهی «ایس‌کرا»ی روسیه و نداشتن حضور همیشگی در ایران به «مربی پروازی» لقب گرفته بود با وجود حقوق ماهانه چند هزار دلاری نتوانست کار چندان بزرگی برای والیبال ایران انجام دهد. با این اوصاف بازگرداندن دوباره او به والیبال ایران درست است؟! حسن منصوری از مربیان والیبال کشورمان است که در این‌باره گفت: «گائیچ می‌تواند نتایج خوبی با تیم ملی کشورمان بگیرد البته در صورتی که حضور دائم در ایران داشته باشد. نتیجه خوب هم برای گائیچ یا هر مربی خارجی دیگر یعنی قهرمانی در آسیا و کسب سهمیه المپیک. نباید غیر از این نتیجهای حاصل شود که در این صورت صلاح بر ماندن همین مربیان است نه رفتن آنها؛ چون والیبال ایران همین حالا هم نایب‌قهرمان آسیاست و به دنبال جایگاهی بالاتر از آن در کنار کسب سهمیه المپیک است». فدراسیون والیبال در حالی گائیچ را به عنوان گزینه نخست مربیگری تیم ملی معرفی کرده است که حسین معدنی پیش از این بارها اعلام کرده بود که طبق برنامه‌های این مربی پیش رفته و برای کارش با وی مشاوره می‌کند. با این اوصاف گائیچ حتی اگر حضور تمام‌وقت در ایران را بپذیرد، می‌تواند تاثیری تازه بر والیبال داشته باشد؟ در هر صورت قهرمانی در آسیا و کسب سهمیه جهانی همراه با سهمیه المپیک فاکتورهایی است که فدراسیون والیبال به خاطر آنها تصمیم به بازگرداندن تمام‌وقت گائیچ یا همکاری با یک گزینه خارجی دیگر گرفته است. در حالی که اگر 4 سال پیش قرارداد زوران گائیچ با تامل بیشتر و بدون توافقی برای رفت و آمد منعقد میشد، نه زمانی برای موفقیت از دست میرفت و نه دلاری به باد. شاید هم امروز تصمیمی برای جابهجایی در راس تیم ملی گرفته نمیشد.