سیدبهزاد اخلاقی:
چه کسی می‌تواند حدس بزند کدامیک از سیاستمداران اروپا در سال 2012 بر مسند خود باقی خواهند ماند؟ کدامیک با سرافکندگی و کدام با سرفرازی از مسند قدرت کناره‌گیری می‌کنند؟ این سوالی است که احزاب سیاسی پاسخ به آن را در سال 2011 در دستور کار خود قرار داده‌اند. مساله‌ای که بسیاری از گروه‌های سیاسی حاضر در قدرت درباره آن صحبت می‌کنند، «ماندن» است. این گروه‌های سیاسی در سراسر اروپا بر این باورند که مقدمات کار را درست پیش رفته‌اند و توانسته‌اند موفق باشند. احزاب سوسیال - دموکرات تا گروه‌های کوچک راستگرا در پارلمان‌های کشورهای بزرگ اروپایی همگی بر این ایده استوار هستند که توانسته‌اند خواسته هواداران خود را برآورده کنند اما تنها انتخابات نشان می‌دهد که این گروه‌ها تا چه اندازه‌ای موفق بوده‌اند. سال 2011 در اسپانیا و آلمان سال انتخابات‌های محلی نامیده می‌شود. به صورت همیشگی این انتخابات‌ها نمای کلی از انتخابات‌های بزرگ‌تر در سطح ملی را مشخص می‌کنند و احزاب به این وسیله می‌توانند میزان مقبولیت خود را در سطح منطقه‌ای و ملی بسنجند. سال تازه میلادی که امروز دوازدهمین روز خود را به پایان می‌رساند روز‌های سختی را برای دولت‌ها اروپایی و جهان سرمایه‌داری با خود به همراه داشته است. مردم از دولت‌ها و سیاستمداران خود انتظار دارند اقتصاد را از حالت تشنج خارج کنند. اقتصاد و سیاست به صورت متنابهی با یکدیگر در ارتباط هستند.
بسیاری از سیاستمداران غربی فاصله اندکی با مبتلا شدن به بیماری اقتصادی دارند که بر اهمیت سال 2011 می‌افزاید. این یک واقعیت تلخ اما قابل مشاهده است که نارضایتی‌های عمومی در سطح اروپا با سرعت در حال پیشروی است و دولت‌ها را از آتن تا برلین تحت فشار قرار داده است.
ناآرامی‌های اجتماعی منجر به شورش‌های خیابانی در سال گذشته شد که نمونه بارز آن در یونان و فرانسه قابل رویت بود. نگرانی‌های دانشجویی در بریتانیا با خشونت پلیس همراه بود و این مساله در سال جدید می‌تواند در پرتغال، ایرلند، بریتانیا و اسپانیا رخ دهد. برخی از ورشکستگی کامل ایتالیا سخن به میان می‌آورند اما دولت پرحاشیه برلوسکنی با قاطعیت این موضوع را رد کرده است. نخستین سوالی که می‌توان درباره اروپا پرسید، چشم‌ها را به سوی دومین اقتصاد اروپا جلب می‌کند. آلمان در انتظار انتخابات زودهنگام است. درگیری در افغانستان و بیکاری جمعیت ترک مهاجر و چالش‌های اجتماعی خواب راحت را از سیاستمداران برلین‌نشین که دایه اروپای متحد به شمار می‌روند، گرفته است.
بیماری یورو نقش آلمانی‌ها را پررنگ‌تر از گذشته کرد. زمانی که در یونان بحران آغاز شد، همه از آلمان انتظار داشتند که مساله را حل و فصل کند اما سیاست‌های خاص مرکل در مواجهه با این بحران انتقادات زیادی را از موتور اصلی اقتصاد اروپا دربر داشت. مرکل نشان داد آلمانی‌ها علاقه‌ای به حمایت از بی‌لیاقتی‌های پرتغال، بازپرداخت بدهی‌های یونان و حمایت از دولت پرهرج و مرج ایرلند ندارند که این مساله از سوی برخی به عنوان یک ضربه کاری به بدنه اروپای متحد تفسیر شد. آلمانی‌ها برای حفظ یورو وارد عمل شدند که موجب شد مرکل در خارج از مرزهای آلمان به عنوان زنی با قلب بزرگ و مهربان نگریسته شود اما در داخل شرایط کاملا معكوس بود، دیگر کسی او را «مادر» صدا نمی‌کند که این موضوع به کاهش مقبولیت حزب
دموکرات - مسیحی منجر شد. واقعیت آن است که اپوزیسیون در ایالت‌های پرجمعیت مانند باواریا در حال رشد و نوسازی خود است که خبر بدی برای مرکل و همکارانشان به شمار می‌رود. روزنامه‌های محافظه‌کار آلمانی مانند فرانکفورتر آلگماینه در تیترهای تازه خود از «دوران پس از مرکل» سخن می‌گویند. مرکل در خارج از آلمان فردی مقبول است اما آلمانی‌ها امید چندانی به او ندارند. این سناریو درباره هلموت کهل، نخستین صدراعظم آلمان نیز رخ داد که منجر به خداحافظی وی از قدرت شد، کمی عقب‌تر میخائیل گورباچف با پروستاریکا در خارج از شوروی فردی قابل احترام بود اما جماهیری‌ها به او علاقه چندانی نداشتند.
مرکل یک مدل روسی دارد و آن ملکه کاترین بزرگ است. برخی سیاست‌های مرکل و کاترین را با یکدیگر مقایسه می‌کنند.
در آلمان به طبقه هفتم ساختمان صدراعظم «ماشین شست‌وشوی فدرال» گفته می‌شود. 2پنجره مربع شکل آن موجب این نامگذاری شده است. مرکل در ماشین شست‌وشوی فدرال عکسی از کاترین متعلق به قرن 17 دارد که علت این انتخاب هم می‌تواند قابل بررسی باشد.
شواهد نشان می‌دهد به‌رغم بحرانی که اکنون آلمان با آن روبه‌روست مرکل تا پایان دوره‌اش در سال 2013 بر مسند قدرت باقی خواهد ماند اما نتایج انتخابات سال 2011 قابل پیش‌بینی نیست و می‌تواند انتظار هر چیزی را از آن داشت.
منبع: ريا نووستي