جدیدترین اظهارات حجت‌الاسلام والمسلمین هاشمی‌رفسنجانی که با عنوان تبعیت او از رهبر معظم انقلاب منتشر شد، حاوی یک اظهارنظر خطرناک است که می‌توان این اظهارنظر را در راستای طراحی «نگاه به حوزه» هاشمی که از بیانیه 19 دی رسما کلید خورد، ارزیابی کرد. هاشمی در این اظهارات، یکی از علمای سرشناس حوزه را به باد انتقاد گرفت و در این راستا تلویحا این عالم برجسته را «منحرف و عافیت‌طلب» نامید. جالب آنکه یورش هاشمی به این عالم برجسته دینی، با ادعای «اعتقاد به رای مردم» صورت گرفت!
اما چند نکته درباره این موضوع:
1-
عالم برجسته‌ای که هاشمی به او تاخت، تنها شخصیت دینی است که طی 12 سال اخیر همه طیف‌های ضدانقلاب در اهانت به ایشان، اجماع داشته‌اند. این شخصیت بزرگوار، همان کسی است که تنها به کمک شاگردانش توانست جریان مدعی اصلاح‌طلبی را در یک تقابل ایدئولوژیک «ذلیل» کند. عبدالکریم سروش، پدر ایدئولوژیک اصلاح‌طلبان ایرانی را نه این علامه بزرگ که شاگردانش در مقابل دیدگان دانشجویان و اهالی حوزه تئوریک رسوا کردند. شخصیتی که هاشمی او را تغذیه‌کننده جریانات منحرف نامید، همان عالمی است که در سال‌های اولیه دولت رفرم در ایران، محل نماز جمعه را جایی برای آشنایی ملت با ایدئولوژی حکومت اسلامی و تبیین پلورالیسم دینی مورد نظر سروش و مهاجرانی کرد تا افکار عمومی از پشت پرده تساهل و تسامح باخبر شوند. این فیلسوف بزرگ، همان عالمی است که در دانشگاه‌ها حضور یافت و افق نظریات دولت دوم خرداد را برای اساتید و دانشجویان به تصویر کشید و گفت، جراید خاتمی‌چی از پس تشکیک در محکمات دینی به دنبال نهادینه کردن تسامح و تساهلند تا پلورالیسم دینی را در جامعه ایرانی بسط دهند و چندی دیگر سکه استقرار حکومت سکولار در ایران را به نام خود ضرب کنند.
هجوم وسیع نظریات ضددینی با پشتوانه وزیر فرهنگ و ارشاد خاتمی باعث شد، موسسه تحت مدیریت این علامه شیعه، نقد محترمانه این نظریات ضددینی را در قالب کتاب‌های بسیار ارزشمندی در دستور کار قرار دهد. دانشجویانی که در دوران جولان نظریات ضددینی، دغدغه دین و نظام داشتند، هیچگاه «طرح ولایت» را فراموش نخواهند کرد که چگونه دانشجویان را مجهز به ادله عقلی برای نقد لیبرال - دموکراسی می‌کرد. کوتاه اینکه هرگاه یادی از تهاجم رفرمیست‌ها به اصل دین می‌شود، مبارزات این روحانی ارزشمند در اذهان نقش می‌بندد. کینه ضدانقلاب از این شخصیت انقلابی نیز به همین واسطه است. در روزگاری که آنها، معتقدان به مرجعیت عزیز را – با عرض معذرت - «میمون» می‌نامیدند، این فرزند حوزه همه بنیان‌های عقیدتی آنها را نقد و نابود کرد.
2-
مبارزات انقلابی این فیلسوف بزرگ، سبب اهانت‌های بی‌سابقه به ایشان و روحانیت انقلابی شد. برای آنان که مرجعیت را مرادف « تحجر» ترویج می‌کردند، بسیار سخت بود که فرزند مرجعیت با استدلال و اقامه ادله عقلی روزآمد، به پیکار با آنان برخاسته بود.
اهانت‌ها به این روحانی مسلمان از همان زمان آغاز شد و همگان می‌دانند القابی که به ایشان نسبت داده و می‌دهند چه بود. «رشیدی‌مطلق» در کابینه خاتمی - که از قضا مرید حجت‌الاسلام والمسلمین هاشمی‌رفسنجانی هم بود و نظریه حذف محدودیت برای ریاست‌جمهوری هاشمی را نیز طرح کرده بود- دست به کار شد و اصحاب خود را توجیه کرد و نتیجه آن شد که برای نخستین‌بار پس از مشروطه، کاریکاتور یک روحانی بزرگ بر روزنامه «مناطق آزاد» نقش بست تا نگاه این جریان انحرافی به روحانیت و مرجعیت، بیش از پیش نمایان شود. اهانت جریان ضددین به روحانیت، سبب شد بهمن ماه 78 تحصنی در مسجد اعظم قم برگزار شود. حضرت آیت‌الله العظمی نوری‌همدانی، مرحوم آیت‌الله مشکینی، و آیت‌الله جوادی‌آملی در این تحصن حضور یافته و دین‌ستیزی مهاجرانی را محکوم کردند. حضرت آیت‌الله جوادی‌آملی از جمله افرادی بود که در این تحصن، به فراست رشیدی‌مطلق‌ها را شناخت و از جریان دین‌ستیز و ضدروحانیت تحت مدیریت مهاجرانی انتقاد کرد. مهاجرانی علاوه بر آنکه مرید هاشمی بود، نزدیک‌ترین دیدگاه‌ها را هم به اندیشه خاتمی داشت. این جمله را خود خاتمی گفته بود. ضدیت با دین در دستگاه خاتمی از آستین مهاجرانی بیرون آمد و درباره کسی نمود عینی یافت که هاشمی این روزها تلویحا او را تغذیه‌کننده جریان منحرف می‌داند.
3- همانگونه که گفته شد هاشمی‌رفسنجانی به بهانه اعتقاد به نقش مردم، به این اظهارنظرها درباره عالم مزبور پرداخت. درباره این موضوع 2 نکته کلیدی، وجود دارد:
الف: آنان که با نظریات فقهی و علمی این عالم دینی آشنا هستند، به خوبی می‌دانند عمده بحث ایشان در باب حکومت اسلامی بر این محور استوار است که جمهوریت و اسلامیت حکومت، هر کدام منبع مقبولیت و مشروعیت حکومتند. مقبولیت در جمهوریت و مشروعیت نیز در کنف اسلامیت حکومت، متجلی است. اتفاقا نگاه این عالم بزرگ به این وجه حکومت، اعتقاد ایشان به جمله پرمغز حضرت امام خمینی(ره) است که می‌فرمایند: «ولایت‌فقیه ادامه ولایت رسول‌الله است.» با این حال نظریه جایگاه جمهوریت و اسلامیت در حکومت اسلامی اگر هم منتقدانی داشته باشد، تاکنون هیچگاه یک نقد دینی و علمی درباره آن مطرح نشده است. اینک حجت‌الاسلام والمسلمین هاشمی‌رفسنجانی به چه استنادی این نظریه فقهی را مستمسکی برای برچسب زدن به این عالم اندیشمند قرار می‌دهند؟ آیا خدای ناکرده باید ارتباطی میان نگاه آن مرید و این مراد نسبت به این عالم ارزشمند جست‌وجو کرد؟
ب: با عرض پوزش از حجت‌الاسلام هاشمی، باید گفت، ایشان در شرایط فعلی هرچه درباره موضوعاتی مانند «نقش مردم» و «رای مردم» کمتر سخن بگویند، بهتر است. چرا؟ پاسخ روشن است. این قلم معتقد است و بسیاری از عناصر سیاسی بر این باورند که فتنه سال 88 شورش علیه جمهوریت بود تا به‌رغم دستیابی به اهداف کوتاه‌مدت، جمهوری اسلامی را ساختاری معرفی کند که فاقد اعتبار برای رای مردم است. ادعای تقلب آیا درست بود؟ پاسخ به همین سوال ساده روشنگر بسیاری از موضوعات است. چرا هاشمی‌رفسنجانی رای مردم به مخالف او را برنتافت؟ چرا او قبل از انتخابات شعله‌های آتش در خیابان‌های تهران را در نامه‌ای خطاب به رهبر انقلاب پیش‌بینی کرد؟ این موضوع البته در دوره پیشین نیز اعمال شد. در انتخابات نهم ریاست جمهوری که دولت مورد تایید هاشمی - یا به قول فائزه، ادامه دهنده راه هاشمی- مجری انتخابات بود، چرا هاشمی‌رفسنجانی عرف همیشگی سیاست‌ورزی را زیر پا نهاد و به منتخب «مردم» تبریک نگفت؟ آیا در آن دوره هم تقلبی صورت گرفته بود؟ به اعتقاد این قلم، رفتار هاشمی در قبال انتخابات نهم و دهم ریاست‌جمهوری که منتخب مردم چهره‌ای با دیدگاه‌های مخالف هاشمی بود؛ نشان می‌دهد، در اندیشه سیاسی هاشمی مردم از جایگاه والایی برخوردار نیستند! با استناد به رفتار هاشمی در مواجهه با انتخاب احمدی‌نژاد، می‌توان گفت، «الیگارشی نخبگانی» تنها مدلی است که شاید بتواند دیدگاه‌های هاشمی در سیاست‌ورزی را پوشش دهد.