طاق اتاق کفر و فتنه و نفاق را خوب شکستی. داغ تو را هنوز هم بر دل دارند. دمت گرم «نواب» که پهلوی‌ها این روزها پهلوی هم به خودکشی افتاده‌اند. هیچ‌کدام از پهلوی‌ها در ایران نمردند. خاک ایران مقدس به مکتب اسلام است. گور پهلوی‌ها همان به جایی دور از این سرزمین. گور پهلوی‌ها را اول بار تو کندی. زخم نشاندی ای جوانمرد بر صورت ابلیس. جای تو بالاتر از جوخه اعدام است. تیربارانت هم نتوانست اقتدارت را بشکند و غرورت لحظه شهادت آن همه زیبا بود که درجا دل از خمینی و خامنه‌ای ربودی. خامنه‌ای آن روزها طلبه‌ای بود که ندای تو را دوست داشت و از تو شور می‌گرفت. خبر شهادت تو دل بسیاری طلبه‌ها را شکست اما چه باک که در آن سو کسرای کسروی‌ها شکست با دست تو آن زمان که هنوز تبر نبود بر دستان ابراهیم و عده‌ای از طواغیت از آتش بت ساخته بودند. نمرود بود و آتش بود و بت بود و بتگر بود و بت‌شکن، هنوز دیو نرفته بود که فرشته‌سان درآید. هنوز شاه بود و روزگار تلخ‌تر از زهر بود و تو تنها بودی جناب نواب. «این عمار» نبود، تو اما عمار بودی جناب نواب. تو عمار بودی در روزگاری که حکومت دست علی نبود. حتی محمد نبود و انقلاب اسلامی توسط خمینی تا پیروزی راه دور و درازی داشت. تو عمار بودی اما علی نبود. «این حیدر» خلاصه حرف فداییان اسلام بود. تو عمار بودی و در جست‌وجوی حکومت علی، «این علی» می‌گفتی و سیدعلی از همان جوانی فریاد تو را دوست داشت. تو انقلابی بودی، سال‌ها قبل از بهمن 57 و خیبری بودی، سال‌ها قبل از طلائیه و عمار بودی، سال‌ها قبل از «این عمار» و بسیجی بودی، سال‌ها قبل از فتنه 88 و ستاره بودی در روزگاری که آسمان بود و شب بود و ماه نبود. نخستین عمار که به ندای «این عمار» سیدعلی لبیک گفت، تو بودی. من از پیش و پس تاریخ چیزی سر درنمی‌آورم. یکی هم از داغ فراق تو بود جناب نواب که رهبر گفت «این عمار». فتنه 88 کجا بودی جوانمرد؟ خواص خاصیت خود را از دست داده بودند و من انگار که «این عمار» رهبر را «این نواب» شنیدم؛ این نواب؟!... کاش بودی جناب نواب. رهبر به تو نیاز داشت. به تو و به خلیل طهماسبی و به دیگر فداییان اسلام. به شما که وقت فتنه سینه سپر می‌کردید تا تیری اگر هست، به جای امام عاشورا سینه شما را بشکافد. صد سینه سخن دارم با تو جناب نواب. یکی هم اینکه این روزها سالگرد شهادت عمار است در جنگ صفین و تو عمار بودی در روزگار جاهلیت. این روزها سالگرد شهادت تو جناب نواب مصادف شده است با سالگرد شهادت جناب عمار. این روزها سالروز خیلی از روزهای قمری با سالگرد خیلی از روزهای شمسی مصادف شده است. این روزها سالگرد عملیات کربلای 5 در سال 65 که هنوز هم ادامه دارد، مصادف شده با اربعین شهادت حسین در کربلای 61 و من از پس و پیش تاریخ چیزی سر درنمی‌آورم. 10/1/61 فقط روز شهادت سیدالشهدا نیست. 10/1/61 پیروان حسین در جبهه‌های ایران در فتح‌المبین هنوز داشتند به شهادت می‌رسیدند و هنوز داشت بر آن 72 تن شهید، شهید اضافه می‌شد. 10/2/61 سالروز آغاز عملیات الی بیت‌المقدس است که هنوز ادامه دارد. این روزها کاش به جای «خبر»، مردی که خود «نبأ عظیم» است در راه باشد و ماه و خورشید با هم مصادف شوند. غم یار دارد می‌کشد ما را و می‌سوزاند دل ماه را. هر چه فتنه هست، از غم یار است، جناب نواب. اغیار بیخود ما را زخم می‌زنند. با ظهور چند کوچه فاصله داریم؟ تو می‌دانی جناب نواب؟... با تو حرف‌ها دارم. گوش کن. تو یکی دیگر از شهدای انقلاب اسلامی ما هستی. تو سیدالشهدای قبل از انقلابی. پرچمدار اسلام ناب، سال‌ها قبل از انقلاب. قسم به اسم آزادی، به لحظه‌ای که جان دادی، تا آخرین نفس راهت را ادامه خواهیم داد ای شهید. تو بصیرت داشتی آن زمان که سیرت‌ها از صورت‌ها آلوده‌تر بود. به لاله در خون خفته ما با احتساب خون تو به رقم بی‌شمار 300 هزار شهید رسیده‌ایم. تو السابقونی و خاک آنقدرها هم سرد نیست که این زمستان نشان می‌دهد و «دی» یکی دیگر از ماه‌های فصل زیبای بهار است؛ درست مثل «بهمن». مگر نه این است که در زمستان، بهاران آمد، آدم از قعر دوران آمد؟ ما نسل 9 دی مفتخریم که تو ای جناب نواب، در ماه رویایی ما به شهادت رسیده‌ای و 9 دی، ما در خیابان انقلاب اسلامی داشتیم همان درسی را پس می‌دادیم که تو به ما داده بودی و هنوز سیمای آسمانی‌ات در کتاب تاریخ از یادمان نرفته است. تو و شیخ محمد خیابانی و میرزا کوچک و شیخ فضل‌الله که این آخری این روزها عکسش در حاشیه بزرگراه، قربانی توسعه شهر ما شد. توسعه شهر ما، ما را زیرزمینی کرده است و ما تونل‌نشینان این خراب‌آباد، دیگر کمتر چشم‌مان به جمال عکس نواب در تقاطع نام تو با آزادی روشن می‌شود. بعضی‌ها می‌خواهند حتی اندیشه تو را ای جناب نواب در همین جمهوری اسلامی زیرزمینی کنند تا دیگر کسی جرات نکند برای تو محبوب خامنه‌ای سالگرد بگیرد. مثل تو باشیم یعنی شلاق عدالت، مثل آقازاده‌ها باشیم یعنی داغ مصلحت. جناب نواب، درس تو فریاد بود. داد بود. ما داد ستاندیم روز 9 دی، یکی هم از بیداد بعضی‌ها که قرار بود داد ستانی کنند و به داد ما برسند از بیداد آشوب عاشورا. ای داد بیداد. خودمان محکوم شدیم! تو از بیداد طاغوت چه کشیدی و ما در فتنه 88 خدا می‌داند چه کشیدیم از بیداد همین جالوت که برادر طالوت بود اما مشق شب خود را از روی دست طاغوت می‌نوشت. خیلی‌ها با ما برادر بودند در فتنه 88 اما برای برادران یوسف در شب عاشورا گرگ سوروس دیکته نوشت تا آه ماه را گره بزند به سینه چاه و برای جمهوری اسلامی انقلابی، فاتحه بخواند. یعنی جمهوری اسلامی باشد، علی نباشد. یعنی سیدعلی نباشد؛ جمهوری اسلامی بود، بود و نبود، نبود. همه حرف فتنه 88 همین بود؛ علی نباشد. نفهمید قصه چیست و نامه نوشت: «یوسف بخشی از زیبایی خود را به گرگ بدهد، یک ذره هم یعقوب حالا کوتاه بیاید». دیگری نوشت: «یوسف باید در قعر چاه، جام زهر می‌نوشید». آن یکی گفت: «گرگ، یوسف را نخورده، یوسف، گرگ را خورده». آخری اظهار فضل کرد: «به گرگ‌ها هم باید اجازه بدهیم تا به صورت مسالمت‌آمیز خیمه حسین را به آتش بزنند» اما ما جناب نواب، روز 9 دی گفتیم: «ما یوسف خود نمی‌فروشیم، تو سیم سیاه خود نگه‌دار» و صدا و سیما این شعار ما را سانسور کرد، چون مطمئن بود در فتنه پیچیده بعدی، ما باز هم می‌آییم و از ساختمان صدا و سیما نگهبانی می‌کنیم و باز به خاطر نداشتن کارت بسیج بازداشت هم نشویم، بازخواست می‌شویم و باز... آری، باز... کبوتر با کبوتر، باز با باز؛ کند نواب با عمار پرواز... و باز روز از نو و روزی از نو. خیال عده‌ای از پای رکاب بودن ما جمع است. ما عادت کرده‌ایم جناب نواب به مظلومیت. ما گوشت دم توپ فتنه هستیم. گوشت قربانی فتنه هستیم و چون بعضی‌ها برخلاف رهبر معتقدند فتنه، دیگر تمام شده، ما باید میان خفقان گرفتن و شلاق خوردن، یکی را انتخاب کنیم. راه سومی هم هست. چون منی به جای «سمفونی مورچه‌ها» رمان عاشقانه بنویسد. اینکه حالا با «ف.ه» و دامادش، برادرش، آن یکی، همسایه روبه‌رویی‌شان برخورد می‌شود یا نه، این فضولی‌ها به تو نیامده. بگیر بخواب، فتنه بعدی خودمان صدایت می‌کنیم، سرت را باز می‌توانی بگذاری جلوی سنگ این فلان فلان شده‌های بی‌تربیت!... نه جناب نواب، من سیاهنمایی نمی‌کنم. این شرح درد ماست. شرح درد ما فاصله بعضی از مدیران جمهوری اسلامی با تمام آرمان انقلاب اسلامی است و از دست همین فاصله‌ها بود که «این عمار» بلند شد. فاصله، فاصله، فاصله... فاصله‌ای که بعضی‌ها خودشان با آرمان امام دارند، نمی‌بینند، آن وقت فاصله‌ها می‌بینند میان قانون اساسی و وصیتنامه شهدا. آرمان امام این بود؛ «مزار شهدا زیارتگه عشاق اهل یقین است». عده‌ای خدا را هم در چارچوب قانون اساسی قبول دارند اما ما قانون اساسی را حتی جمهوری اسلامی را فقط در چارچوب ولایت فقیه قبول داریم. برای ما الله‌اکبر مسجد ضرار آن محله بالاشهر تهران عینا صدای لهو است اما بعضی‌ها تا خیمه عباس آتش نگرفت، می‌گفتند انشاءالله که گربه است. گربه دیدند، آن گرگ وحشی پرچم گرگ سوروس و خورشید خانم را. نفهمیدند براندازی را. برایشان صرف نداشت که بفهمند. دردسر داشت. شر داشت. «شر» هم به هر حال مخالف یکی از اصول قانون اساسی، هست دیگر! کلا شر خوب نیست. خیر خوب است. آدم باید خیرش به همه برسد حتی به شمشیر شمر روی سینه حسین. حتی به خنجر بر حنجره. می‌گردیم یک حدیث هم در همین باب پیدا می‌کنیم، نشد ضرب‌المثلش هست؛ «دوست، هزار تا هم کم است، دشمن یکی هم زیاد» و بگذار یکی هم من بسازم جناب نواب: «شلاقی که بر تن عمار رواست، بر بدن مهدی هاشمی حرام است». این هم یکی دیگر. خدا به صاحب این قلم دهان‌سرویس، برکت دهد که مفت و مجانی به بعضی‌ها سرویس ارائه می‌دهد: «آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرف است؛ با آقازاده‌ها مروت، با همان آقازاده‌ها مدارا». یکی دیگر: «ترحم بر عمار پدرصلواتی، ستمکاری بود بر گرگ سوروس». یکی دیگر: «مصلحت دُرّ گرانی است، به اقدس ندهند»... خوب گوش کن جناب نواب، با تو هستم. طالوت از نیای هر دوی ماست. عمار هم. نسل جالوتیان اشرافی به جمل برمی‌گردد و نسل طالوتیان پابرهنه به عمار. دادستان انقلاب اسلامی همان دادی بود که ملت در یوم‌الله 9 دی از بیداد سران فتنه و خواص بی‌بصیرت سرداد. داد را ما باید بکشیم. فریاد را هم و هنوز هم. داد را تو کشیدی جناب نواب. حلقوم ما از خود فریادی نداشت. تو به ما داد را یاد دادی و «بابا خون داد» را یاد دادی و جهاد را یاد دادی و این روزها و همه روزهای بعد از حسین، رقیه فهمید که بابا دست بر قضا 2 بخش ندارد؛ بابا صد بخش دارد. سری به نیزه بلند است در برابر زینب و قطعه قطعه‌های دیگر پیکر مطهر بابا در کربلا هنوز هم دارد آفتاب می‌خورد. هنوز می‌شناسم دختری را که 31 سال است پدرش از جنوب بازنگشته. اصلا پدرش را ندید و چه می‌گویم من؟ دختر باشی و 2 ماه بعد از شهادت پدرت به دنیا آمده باشی و بی‌هیچ دست نوازشی، هر سال، سال نو را در خاک فکه تحویل کنی و در لحظه حلول، دست خود را فروکنی در رمل‌های فکه و خاک فکه را در مشت بگیری و مشت را جلوی صورت و آرام آرام اجازه دهی که خاک از دستت، روی چادرت بریزد و بعد خیال کنی که این خاک، بخشی از گوشت و خون و استخوان پدر تو است و به پدر بگویی؛ تو که مرا نوازش نکردی، بیا سرت را بگذار روی چادرم، من می‌خواهم نازت کنم بابا جان... و هر بار که تفحص، تعدادی شهید برمی‌گرداند، هروله‌کنان بیفتی دنبال تابوت‌ها که «آقا! آیا این بار پدر من در میان این شهدا هست یا نه؟ اسمش شهید سیدمحسن تقوی بود.»... و اگر نه جواب سربالا که جواب «نه» بشنوی و باز هم برگردی خانه و در راه خانه، دخترک همسایه به جای دست نوازش پدر، اینگونه تو را بنوازد: «به شما که این جمهوری اسلامی خوب می‌رسد. کاش این بابای ما هم شهید شده بود، دوزار هم گیر ما می‌آمد». و بعد در اخبار رادیو، نه از قول فلان عضو دوم خردادی شورای شهر، نه از قول فلان نماینده اقلیت، نه از قول فلان نماینده اکثریت، بلکه از قول مقام مسؤول در مشروح این اخبار مجروح بشنوی؛ اینکه کسی بگوید، قانون اساسی برای من وصیتنامه شهداست، این چه حرفی است؟ امام به بنی‌صدر می‌گفت: تو غلط می‌کنی قانون را قبول نداری و بعد رادیو را خاموش کنی و سی‌دی حاج سعید را بگذاری که یاد امام و شهدا دل رو می‌بره کرب و بلا... و بعد طعنه بزنی بعضی‌ها را تا کمی عقده‌هایت خالی شود؛ اینکه یاد امام و شهدا دل آدم را به کربلا می‌برد، آیا بدون پاسپورت و ویزا غیرقانونی نیست؟!... آری جناب نواب، عاشورا حلقه اتصال داد ما به داد شماست و ما همه از حلقوم بریده حسین علیه بیداد، داد می‌کشیم. شمر حلقوم حسین را برید اما هنوز لبیک‌گویان به فریاد حسین، حی و حاضرند. تو به حسین لبیک گفتی و ما هم اما جناب نواب، این روزها بعضی‌ها می‌خواهند زیر نام بلند شما تونل عافیت بکشند. بهانه‌ها می‌آورند برای سکوت خود. از همان بهانه‌های سرمای زمستان و گرمای تابستان. زمستان چون سرد است، می‌شود علی را به گرمای بخاری خانه خود فروخت و تابستان چون گرم است، می‌توان علی را فدای زمهریر کانال کولر کرد. این روزها هر کسی از کانال خود از ولایت دفاع می‌کند. بهتر است بگویم این روزها هر کسی از کانال خود برای دفاع نکردن از علی بهانه می‌تراشد. من اما از کانال خودم از سیدعلی دفاع می‌کنم. من از «کانال کمیل» از «کانال حنظله» از همان کانال پدر زینب از ولایت فقیه دفاع می‌کنم. من مثل نواب داد می‌زنم و این مخالف هیچ‌یک از اصول قانون اساسی ما نیست؛ حتی اگر برای بعضی‌ها قانون اساسی، وصیتنامه شهدا نباشد. جناب نواب، قانون اساسی من وصیتنامه تو است. وصیتنامه شهداست. امنیت ملی مرا فریاد تو تعیین می‌کند.
جناب نواب، این روزها بعضی‌ها چه خوب از علت سکوت خود در فتنه 88 پرده‌برداری می‌کنند. همان خواصی که هنگام تیرباران شدن تو ساکت بودند و ناطق نبودند، این روزها از سرمای 9 دی حرف می‌زنند. منتها روی‌شان نمی‌شود سرما و گرما را به تصریح بگویند، حرف مفت می‌زنند. هزار توجیه بدتر از گناه می‌آورند. از جمله این خواص بی‌بصیرت یکی همین شیخی است که ما به او می‌گوییم «شیخ دیپلمات» و همه هم می‌دانند چه کسی را دارم می‌گویم. اسم نمی‌برم تا احضار نشوم! من هم یاد گرفته‌ام! و اصلا چه لزومی دارد که اسم ببرم؟ من وقتی می‌نویسم «پرسه در مه»، چه کسی است که نداند منظور من کیست؟! من وقتی می‌نویسم «ولایت مترو» همه می‌دانند چه کسی را می‌گویم اما وقتی می‌نویسم «امار با الف» این نیاز به کمی شرح دارد. در همین دل‌نوشت شرح می‌دهم. «امار با الف» اشاره به یک نفر نیست. اشاره به یک جریان است؛ جریانی که می‌خواهد نام مقدس عمار را بدزدد و با آن، این سو و آن سو پز بدهد که «ما بودیم عمار» و «من از همه به عمار نزدیک ترم». بعضی‌ها به الف امار از همه نزدیک ترند و به حضرت عمار از همه دورتر. بعضی‌ها به الف امارهای با الف به آلاف و الوف آقازاده‌ها مثل کنه چسبیده‌اند. بعضی‌ها سر حسین را به گندم فروختند. بی‌بصیرت باشی، امار با الف باشی، به پر کاهی، ماهی آسمانی را که نایب خورشید است می‌فروشی به عافیت آقازاده‌ها و بعد از نماز جمعه رهبر که «آقا» گفت: «اگر قرار بر اردوکشی خیابانی است، اصلا چرا در این کشور انتخابات برگزار می‌شود؟» تو به جای ولایت‌پذیری، به دشمن گرا می‌دهی و ادعا می‌کنی «باید به معترضان هم برای برگزاری تجمعات‌شان مجوز داد»! برای این دل‌نوشت، همین یک کد کفایت می‌کند که حق داشته باشم عده‌ای را امار با الف بخوانم. عده‌ای البته زمان فتنه از این جملات خوش‌شان می‌آمد اما جدیدا بدشان می‌آید! فتنه که همچنان هست، من هم که همان چیزها را دارم می‌نویسم، حالا «غلط کردید بی‌شمارید» شد بی‌ادبی؟ آن موقع خوب بود و حالا شد بی‌بصیرتی؟ من که یک بار اعلام کردم نسبتی با جریان ضدروحانیت ندارم اما آیا عده‌ای با بعضی از امار با الف‌ها با جریان مخالف ولایت‌پذیری عاشورایی ما به تازگی صاحب نسبت شده‌اند؟! شیخ اهل چیزلماسی که نزدیک بود در مذاکرات هسته‌ای، در غلتان بدهد و آب نبات بگیرد -این جمله از آن علی لاریجانی است؛ این یکی را من بی‌گناهم!- از جمهوری اسلامی فقط حقوق سر برج را و برج عاج‌نشینی را دوست دارد که وقت فتنه آنچنان خموش است و وقت خوابیدن فتنه، اینچنین به خروش آمده؟! شیخ دیپلمات اخیرا پرده برداشت از سکوت زشت خواص بی‌بصیرتی مثل خودش و ما را خنداند. شیخ دیپلمات گفته: «چون فضای جامعه آلوده به تهمت‌زنی است، عده‌ای از بزرگان سکوت کرده بودند»! نمی‌دانم جلوی این جمله حکیمانه و قصار چند علامت تعجب باید بگذارم! تو را جناب نواب، وقت تیرباران، اسلاف همین جماعت تنها گذاشتند و پیشینیان همین جماعت، در صدر اسلام، علی را. برای ولایت‌پذیران در حرف و ولایت‌گریزان در عمل، در طول تاریخ چیزی که زیاد بوده بهانه بوده. برای امار با الف‌ها هوا هیچ وقت بهاری نیست؛ یا آنقدر سرد است که سینه‌پهلو می‌کنند یا آنقدر خرماپزان که علی را به پنکه می‌فروشند! جناب نواب، ما اما از تو داد آموخته‌ایم. بیداد کنند، داد می‌کشیم. داد می‌ستانیم. داد ستانی می‌کنیم. داد می‌زنیم. مگر با منطق داد با دلیل فریاد آشفته کنیم این خود به خواب‌زدگان را. نرود میخ آهنین بر سنگ، محکم باید کوفت!... نه آقای شیخ دیپلمات، حرف مفت زدید. اجازه هست تا وقتی رهبر از فتنه 88 سخن می‌گوید، ما سکوت امثال شما در فتنه 88 را که دشمن به همراهی با خودش تعبیر کرد و دل دوست شکست، لااقل فراموش نکنیم؟! من باب تواضع ببخشیم و از روی غرور فراموش نکنیم؟! هنوز مگر چقدر از خون سرخ شهدای بسیج در فتنه 88 گذشته است؟ شما شهید حسین غلام‌کبیری را می‌شناسید؟ شهید امیرحسام ذوالعلی را چطور؟ آیا چیزی درباره «این عمار» به گوش شما رسیده؟ عده‌ای از شما مثلا بزرگان، در فتنه 88 برای این سکوت را بر داد و بیداد را بر فریاد ترجیح دادید که امنیت ملی را برای شما قطر کلفت گردن آقازاده‌ها تعیین می‌کند، نه خون سرخ و مطهر شهدا. شما ولایت فقیه را به فضای جامعه آلوده به تهمت نفروختید، به عافیت خودتان فروختید. بعد از آن همه سکوت، چرا نطق‌تان به خطا باز شد؟ شما در کوران آن فتنه سخت، به فکر امروز علی نبودید، به فکر فردای خود بودید. شما منتظر بودید ببینید نتیجه فتنه 88 چه می‌شود، بعد اظهار فضل کنید. شما به چندچند شدن نتیجه مسابقه، به سرانجام پایان جنگ، در اندیشه بودید. سکوت شما فضای جامعه را آلوده به تهمت کوفه کرد و شما هم راستش نگران صندلی‌تان در جمهوری اسلامی قلابی بودید. شما دغدغه جمهوری اسلامی انقلابی را ندارید، اگر داشتید در فتنه مردود نمی‌شدید. شما آبروی خود را از نظامی که پایش خون نواب صفوی‌ها ریخته شده، بیشتر دوست دارید. سکوت خود را از ترس آبروی‌تان به بدترین شکل توجیه می‌کنید اما آن زمان که شیخ بی‌سواد به آبروی نظام لطمه زد و تهمت‌های ناجور به نظام زد، چرا نطق شما باز نشد؟ آبروی شما مهم‌تر است یا آبروی نظام؟ نه، شما دغدغه خون نواب را ندارید. شما هم دغدغه تونل عافیت دارید. همین دغدغه، زبان شما را در فتنه‌ای که گرگ سوروس علیه جمهوری اسلامی زوزه‌ها می‌کشید، لال کرده بود. لطفا با ملت صریح سخن بگویید و حرف درست و راست بزنید. ما روز 9 دی فضا را پاک کردیم از تهمت کوفه. شیشه‌های خانه شما دو جداره بود؛ شعارهای ما به گوش‌تان نرسید. ما بلند فریاد کشیدیم. مشکل از خانه شما بود که با خیابان انقلاب اسلامی، با آرمان انقلاب اسلامی فاصله دوری دارد. فریاد ما در یوم‌الله 9 دی حق بود. گوش شما پنبه عافیت داشت. آقازاده‌ها در برابر پرده گوش شما پنبه مصلحت گذاشته بودند. شما به ما، به ملت، به ولایت فقیه، به خون شهدا، به ندای نواب وقت تیرباران، به این همه اقتدار به حیدر کرار، به عباس علمدار، به حضرت عمار، به مالک اشتر علی، به حضرت سیدعلی، یک عذرخواهی بزرگ بدهکارید. حرف اگر می‌خواهید بزنید، همان بهتر که از عذرخواهی حرف بزنید و الا شما هم برای بازگشتن به نظام از رهبر معظم باید اجازه بگیرید. شما به ما بهانه بدهکار نیستید. بهای خون دل مادران شهدایی را بدهکارید که در روز 9 دی به بعضی‌ها که به ز شما نباشند، گفتند: «خواص بی‌بصیرت، مایه ننگ ملت». نکند منظور شما از فضای آلوده به تهمت، شعارهای ما ملت بود در 9 دی؟! اگر چنین است رهبر ما که از 9 دی همواره به نیکی یاد کرده‌اند. این وسط اعتراض شما به چیست؟ به ما یا به ماه ما ستاره‌ها؟! عمار فضای جامعه را به تهمت آلوده نکرد، نواب هم. مشکل از کرمی است که از خود درخت تاریخ است. مشکل از طول و عرض شکم عبدالله بن زبیر است و همچنان مشکل همین است. مایه ننگ ملت، سران فتنه نیستند. سران فتنه را خطاب‌مان این بود: «لعن علی عدوک یا علی، کروبی و موسوی و خاتمی». حیف که قافیه این شعر از نظر برخی مصالح به تنگ می‌آمد و الا قیافه‌های دیگری هم بودند که در فتنه 88 با دشمن پالوده خوردند و از عشق و عاشقی‌شان و یاری دیرینه‌شان با یار سخن گفتند. عشق در سینه‌های بی‌سکینه وقتی آبکی می‌شود، آن روی سکه‌اش نفرت و کینه است. آری، ما در یوم‌الله 9 دی شعارهای‌مان حساب شده بود. برنامه‌ریزی شده بود؛ جهت داشت، طرح داشت، هدف داشت. 9 دی ما به پیک‌نیک نیامده بودیم. آمده بودیم تصفیه‌حساب. ما در یوم‌الله 9 دی آمده بودیم صاف کنیم هوای تهران را از ذرات معلق کوفه‌پروری. ما آمده بودیم برای دفع آلودگی‌ای که شما با سکوت‌تان به هوای شهر تزریق کرده بودید. هوای شهر ما پاک بود. شما آلوده‌اش کردید به اتهام کوفه؛ مقصر آلودگی شمایید. اصلا بعضی‌ها که این روزها به جای آقازاده‌ها قیمه و قورمه می‌کنند عمار را، این یکی را درست فهمیده‌اند؛ ما یک جریان سازماندهی شده هستیم. آفرین! به خال زدید. ما را حضرت امام سازماندهی کرده است؛ حرفی هست؟! ما را این سخن خمینی سازماندهی کرده است: «مملکت مال زاغه‌نشین‌های اطراف تهران است که خدا می‌داند برای اینها غصه می‌خورم. این درجه‌هایی که شما اسم‌شان را می‌گذارید طبقه پایین، من آنها را بالا می‌دانم». آقای شیخ دیپلمات، امام با امثال شماست‌ها. من و ما را نمی‌گوید. ما یک جریان، یک رود خروشان سازماندهی شده هستیم که خامنه‌ای سازمان‌مان داده. ما را یکی هم این جمله «آقا» سازماندهی کرده: «منشور معنوی انقلاب اسلامی وصیتنامه امام و شهداست». آن جمله من که گفتم «قانون اساسی ما وصیتنامه شهداست»، انشعابی سازماندهی شده از این جمله ولی‌فقیه است. آیا باز هم من بنی‌صدرم؟! آیا باز هم حرفی هست؟! آیا باز مشکلی هست؟! اگر نیست، نه از من، که از وصیتنامه شهدا، از امام شهدا، از رهبر حی و حاضر شهدا و از خانواده شهدا که چشم و چراغ این ملت‌اند، بعضی‌ها باید رسما عذرخواهی کنند. آری، این درجه‌هایی که شما اسم‌شان را می‌گذارید طبقه پایین، 9 دی کار همین درجه‌های چند شهید داده بود. اسم کوچه شما نسترن است. نسترن نام هیچ شهیدی نیست. این لاله است که هنوز در رمل‌های فکه آرمیده است و این آلاله است که هنوز منتظر بازگشتن یک تکه استخوان از پدر است. 22 خرداد هم کار همین درجه‌ها بود. خانه شما اگر از خیابان زاغه‌نشین‌ها کشیده نشده، به ما ربطی ندارد اما امام با ما بود. امام با ماست. خامنه‌ای هم با ماست. ما ولایت‌پذیری داریم، نه شما. ما به ولایت‌پذیری شما می‌خندیم. ما را فرمان 8 ماده‌ای رهبر خطاب به سران قوا سازماندهی کرده. ادب کردم و الا باز هم از ترس شلاق مصلحت اما با شجاعت «حروف اختصاری» می‌نوشتم و هم الان می‌نویسم که ما را عدالت علی سازماندهی کرده. ما را اندوه دندان شکسته پیامبر در «غزوه احد» سازماندهی کرده. ما را غم ولایت به عافیت‌فروشان سازماندهی کرده. ما را درد غنیمت‌پرستان سازماندهی کرده. ما را داغ حمزه سازماندهی کرده. روشنگری‌های عمار شهید در صفین، ما را سازماندهی کرده. آری، ما یک جریان سازماندهی شده هستیم. ما علیه مصلحتی که به جای «تعیین» فقط «تشخیص» می‌دهد، البته که یک جریان سازماندهی شده هستیم. ما را فریاد حق شهید نواب هنگام شهادت سازماندهی کرده. اصلاً ما همان تشکیلات فداییان اسلام هستیم؛ حرفی هست؟! این آیا مخالفتی با قانون اساسی دارد؟! شیخ دیپلمات چون حرف زد و به جای عذرخواهی، زخم انداخت، زخم می‌اندازم. خواص بی‌بصیرت، امار با الف‌اند و امار با الف برای علی عمار نشد، برای سیدعلی هم عمار نمی‌شود. سیدعلی عمار با «عین» می‌خواهد. عمار با شور و شعور. با شور و شین. عمار با «عین» یعنی عمار با «چشم» که عین، یعنی چشم یعنی در هر صورت، 2 دیده باز بصیرت. عمار با عین سینه خود را سپر می‌کند، نه چون بعضی‌ها در فتنه 88 رهبر را سپر خود. عمار با «عین» درست است. «عین» نخستین حرف کلمه «عدالت» است و نخستین حرف نام بلند علی است. عمار برای عدالت و در جنگ با معاندان عدالت شرکت کرد و در مصاف صفین به شهادت رسید؛ با دلی خون، نه از سپاه معاویه که از دست خروج‌کنندگان از ولایت علی، که قرآن ناطق را به قرآن روی نیزه فروخته بودند. طلحه و زبیر در خیبر و بدر با علی بودند. در صفین اما عمار با علی بود و در صفوف پیچیده فتنه 88 در صفین سال هشتاد و اشک، امار با الف‌ها در صف عافیت بودند. حالا عده‌ای زبان‌شان باز شده و اگر بتوانند می‌خواهند این بار به جای قرآن، نهج‌البلاغه را بالای نیزه ببرند. عده‌ای نهج‌البلاغه را فقط روی کاغذ می‌خواهند. از عدالت علی خوش‌شان نمی‌آید. عاشق کاغذند. عاشق کاغذبازی‌اند. کاغذی که نهج‌البلاغه روی آن نوشته شده زیباست اما از آن زیباتر نهج‌البلاغه‌های خامنه‌ای است. نهج بلاغت است خطبه حکیمانه «آقا». نهج‌البلاغه ناطق است خامنه‌ای. چرا رهبر یک ساعت خطبه می‌خواند، هنوز هم از فتنه 88 سخن می‌گوید اما شما به جای زدن سران فتنه، ما را متهم به تهمت به خواص بی‌بصیرت می‌کنید؟! شما چرا ما را می‌زنید؟! ما سران فتنه نیستیم. ما افسران جنگ نرم هستیم و شما گمانم علاوه بر گوش، از ناحیه بصری از حیث هوش هم دچار مشکل شده‌اید! من یک سوال خیلی روشن دارم امار با الف‌ها بفرمایند؛ اصلا در میان جامعه بودند که حالا بفهمند فضای جامعه آلوده به کدام تهمت بوده است؟! تهمت به همین زندگی شما می‌گویند علیه زاغه‌نشین‌های اطراف تهران. شما شورش کردید علیه رای زاغه‌نشین‌ها. شورش شما شورش اشرافیت بود علیه اسلام پابرهنه‌ها. شورش شما شورش اسلام آمریکایی بود علیه اسلام ناب امام. شورش شما شورش علیه عاشورا بود. شما با سکوت خود همراهی کردید با شورشگران. شورش شما علیه همین محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است. شورش شما علیه همین عزاداری‌های مورد علاقه امام بود. شورش شما علیه آن ساعتی بود که خمینی داشت «آه» می‌کشید و شانه‌هایش در بالکن حسینیه جماران در ساحت مقدس عزا داشت می‌لرزید... «آه از آن ساعتی که با تن چاک چاک، نهادی ای تشنه لب صورت خود را به خاک». جناب آقای حسن روحانی! شما علیه آشوبگران عاشورا که بر صورت نمازگزاران ظهر عاشورا سنگ زدند و سوت کشیدند و هلهله کردند، کدام موضع را گرفتید؟! نکند سکوت شما هم تقصیر حرف‌های احمدی‌نژاد بود در مناظره؟! شما به مادر حسین به بی‌بی 2 عالم یک عذرخواهی بسیار بزرگ بدهکارید. ما بر این گمان بودیم، اگر هم شما حرف بزنید، از عذرخواهی حرف می‌زنید که چرا خیمه فرزند زهرا سوخت و دل شما نسوخت و چرا ساکت بودید؟! شما با سکوت خود و سران فتنه با حرف‌های نسنجیده، شورش کردید علیه اسلام پابرهنه‌های امام. متهم به جرم تهمت، شما هستید، نه آحاد ملت. فتنه پیچیده بعدی باز هم ریشه در عافیت‌طلبی امثال شما دارد. عافیت‌طلبی بذری است که در هر زمینی بکاری، فتنه بر می‌دهد. پس لطفا عاقبت احمدی‌نژاد را پیشگویی نکنید. امار با الف‌هایی که در فتنه 88 مردود شدند، به بهانه زدن جریان مساله‌ساز، قصد تخریب احمدی‌نژاد را دارند و از همین الان برای منتخب توده‌های ملت، روزشمار سقوط گرفته‌اند. چه خبر است حالا؟! چرا با این عجله؟! چرا هنوز باران نیامده چتر باز کرده‌اید؟! شما به جای نگرانی از آینده احمدی‌نژاد، دغدغه بصیرت نم‌کشیده خودتان را داشته باشید، بهتر نیست؟! نه جانم، مشکل امار با الف‌ها جریان مساله‌ساز نیست. منتقد بدی‌های این دولت، ما اصولگرایان هوادار دولت هستیم که در رسانه‌های خود معترف هزار و یک خوبی این دولتیم و آنجا هم که باید نقد کنیم، می‌کنیم. مشکل امار با الف‌ها، مساله‌سازی نیست؛ کمی تا قسمتی احمدی‌نژاد است و بیشترین مشکل امار با الف‌ها علی است که نه با الف و آلاف و آلوف که با «عین» با «عدالت» نوشته می‌شود. مشکل امار با الف‌ها رای ما به احمدی‌نژاد است. مشکل امار با الف‌ها پاسداری خامنه‌ای بود از 40 میلیون رای ما و از جمله رای «نه» اکثریت به طبقه اشرافیت مدرن. مشکل اینجاست که ما چرا به جای چپ و راست، رای به فردی دادیم که از ماست؟ مرا نه کاری با جریان ضدروحانیت است و نه صدالبته کاری با جریان امار با الف. جریانی اگر با روحانیت مشکل دارد، جریانی هم هست که با ولایت‌پذیری عاشورایی ما با جریان سازماندهی شده ما که از طرف خمینی و خامنه‌ای سازماندهی شده و می‌شود، مشکل دارد. ما با رای به احمدی‌نژاد وارد حریم ممنوعه اشرافیت خواص بی‌بصیرت شده‌ایم و این بزرگ‌ترین گناه ماست. رای به احمدی‌نژاد رای تخسی بود و قانون‌دانان قانون‌شکن خوب بلدند که از تخسی‌گری، جرم نابخشودنی، ماده‌ای، تبصره‌ای، چیزی بتراشند. آری، مشکل این هر دو جریان با سازمانی به نام 9 دی است. این هر جريان دو در خفا دست در دست هم داده‌اند تا فتنه پیچیده بعدی را پیچیده‌تر کنند. این هر دو جریان، یکی مساله می‌سازد برای دولت با اینکه خود از دل همین دولت است و دیگری مساله می‌سازد برای حکومت، با اینکه خود از دل همین حکومت است. هیچ‌کدام هم علیه سران کفر و فتنه و نفاق موضع شفاف نمی‌گیرند. علیه یکدیگر، چرا! علیه بچه حزب‌اللهی‌ها، بیشتر! و اما دعوای این 2 جریان یعنی دعوای جریان مساله‌ساز با جریان امار با الف که همان جریان خواص و عوام بی‌بصیرت است، با عرض معذرت از سردمداران هر 2 جریان، درست مثل دعوای زن و شوهرهاست! زن و شوهر دعوا کنند، ابلهان باور کنند! دعوای شما با هم نیست، بلکه سر ارث‌تان است از فتنه بعدی. شما هر دو جریان از همین الان خواب غنیمت فتنه بعد را دیده‌اید. هنوز فتنه 88 تمام زوایایش روشن نشده، شما هر دو جریان 2 لبه یک قیچی هستید. در تاکتیک با هم فرق دارید اما در استراتژی مثل هستید و دقیقا یک کار واحد انجام می‌دهید؛ بریدن راه ما از حضرت ماه. بریدن رای ما به احمدی‌نژاد و هل دادن خادم ملت از سپاه دوست به لشکر دشمن. عده‌ای نگران سقوط احمدی‌نژاد نیستند. برای آن روز مهیای جشن هستند. به کوری چشم این هر دو جریان، احمدی‌نژاد عزیز سرباز ولایت فقیه است و انشاءالله سرباز ولایت فقیه باقی خواهد ماند. مگر ما بسیجی‌ها مرده‌ایم؟! من روی اخلاص دکتر حساب ویژه‌ای باز کرده‌ام. این دولت تا وقتی حمایت رهبر را پشت سر خودش دارد، ما در راه بازتاب خدمات این دولت کشته شویم، به ما می‌گویند «شهید». احمدی‌نژاد آنقدر خوبی دارد که در مقایسه با امار با الف‌ها که ذاتا مساله سازند و نه برای دولت که برای کل حکومت مساله‌سازی می‌کنند، بدی‌هایش به چشم نیاید. ما تمام سعی‌مان را می‌کنیم تا اجازه ندهیم ویرگول مساله‌سازی، جلوی کلمه جاری و ساری احمدی‌نژاد، سد بزند اما احمدی‌نژاد اگر یک مشایی دارد، مساله‌سازان برای حکومت، امار با الف‌ها ذاتا مشایی‌اند. من اینجا نه گفتم مشایی خوب است و نه گفتم بد، لطفا بند به دستم نزنید و احضارم نکنید. من مدت‌هاست که با وسواس می‌نویسم چرا که برای «ق. ق» خوب نیست، آقازاده غیرفراری که از سران فتنه هم نیست بالطبع مشمول تبصره تعیین مصلحت هم شود، راست راست بچرخد و بر تن عمار شلاق بخورد. مع‌الاسف این 2 جریان، یکی برای دولت، مساله درست می‌کند و آن دیگری و انگار هماهنگ با جریان قبلی، برای اصل حکومت مساله‌سازی می‌کند و مدام رمالی می‌کند که «مشکل اصلی نظام سران فتنه نیستند، آینده منتخب ملت است!» بگذريم، این روزها يكي از منصف‌ترين طيف‌هاي جريانات سياسي به تقلید از من نامه‌ای به رئیس محترم قوه قضائیه نوشته و نوشته: «از پرونده مهدی هاشمی مهم‌تر، پرونده معاون اول رئیس‌جمهور است!» در بصیرت جناب قاضی‌القضات محترم این اندیشمند جوان همین بس که برخلاف نامه دلسوازنه من، به این نامه هرگز محلی نگذاشتند و نشان دادند قوه محترم قضائیه از خطوط سیاسی خط نمي‌گيرد. در وصف آن 2 جریان هم که گفتم آیا جالب نیست؛ برای برخي دوستان که الفبای بصیرت را باید از آن مادر شهید روستایی یاد بگیرند، بعضا پرونده فلان مدیر، از پرونده براندازان، این بازیچه‌های دست آمریکا و اسرائیل، مهم‌تر است! از همین مساله می‌توان به عمق بصیرت بعضي‌ها پی برد. از نظر جریان امار با الف هم، پرونده مهدی هاشمی که بازیچه دست سران کفر بود برای اجرای نقشه شوم براندازی نظام جمهوری اسلامی، یا این توطئه که جمهوری اسلامی باشد اما علی نباشد، یعنی قلابی باشد، از پرونده فلان مدیر که شاید در گوشه‌ای از کشور خطایی مرتکب شده، مهم‌تر است! من اما گذشته از همه این حرف‌ها معتقدم لایه‌های تندروی آن دو جریان با جریان سازماندهی شده آحاد ملت که خط از ولایت مطلقه فقیه می‌گیرد، مشکلاتی دارند. شما نگاه کنید به چند سخنرانی عمومی اخیر رهبر حكيم انقلاب. «آقا» همچنان از فتنه 88 از توطئه برای براندازی اصل نظام جمهوری اسلامی، از قصد دشمن برای کاریکاتور کشیدن از جمهوری اسلامی از سران کفر و فتنه و نفاق سخن می‌گویند اما این هر دو جریان از چه سخن می‌گویند؟! یکی با حاشیه‌سازی می‌خواهد قطار دولت را از ریل خدمت خارج کند و دیگری باز هم با حاشیه‌سازی می‌خواهد قطار حکومت را از ریل عدالت خارج و به ریل مصلحت از نوع «تشخیص مصلحت» رهنمون کند. اینجاست که کوچک نشان دادن پرونده سران فتنه در برابر پرونده یک مدیر دست‌چندم فلان شهرستان خودش را بهتر نشان می‌دهد. اینجاست که عمار به جای «عین» مبدل به امار با الف می‌شود و درست نوشته نمی‌شود؛ درشت نوشته می‌شود. برخی از روی عدالت، از سر خیرخواهی مثل ما سخن با قوه محترم قضائیه نمی‌گویند، دغدغه ایشان خوش‌خدمتی برای آن مصلحتی است که تشخیص می‌دهد به عمود خیمه نظام و همراه با آتش فتنه، نامه سرگشاده بنویسد اما تشخیص نمی‌دهد که درباره 9 دی اظهار نظر کند! و اصلا با وجود آن شعارها چه پرتوقع هستیم ما! طرفه حکایتی است؛ مردم ما از سال‌ها دور پیچش مو دیده بودند و در همین سال‌های نزدیک به کوری چشم بعضی‌ها که فقط با الف و آلاف و الوف، امار تشریف دارند، رای به خادم ملت دادند. دکتر احمدی‌نژاد اما نه از چپ بود و نه از راست. لباس پوشیدنش به اردوگاه چپ نمی‌مانست و حرف زدنش به جناح راست. احمدی‌نژاد نامزد هیچ حزبی از احزاب معروف چپ و راست نبود. احمدی‌نژاد نامزد تحزب نبود؛ کاندیدای تهذیب بود. کاندیدای ما اصولگرایان بود. نامزد دعای قنوت نماز شب پدران شهدا بود. احمدی‌نژاد مردی بود از جنس مردم و چرخش قدرت میان یقه‌سفیدهای چپ و راست را با چاقوی رای ما از بیخ و بن برید و باطل کرد. آن رای تخسی که گفتم، همین بودها! اینجا 2 نکته بسیار مهم است: نخست اینکه انتقادات عده‌ای به برنامه‌های سیاسی و اقتصادی احمدی‌نژاد، از آنجا که ریشه در حسادت جناحین چپ و راست از احمدی‌نژاد دارد، از نظر کارشناسی محلی از اعراب ندارد. ما خوب می‌دانیم همانان که به قول ظریف امام، توانایی اداره یک نانوایی را نداشتند، از کدام زاویه منتقد برخی قسمت‌های طرح هدفمندی یارانه‌ها شده‌اند و خدا را سپاس می‌گوییم که خمینی و خامنه‌ای نه در جناحین چپ و راست که در جناح الله و در پیشانی صف خیبرشکن حزب‌الله هستند. رهبر حزب‌الله هستند. عجبا که عده‌ای می‌خواستند ما به جای این سال‌ها که به منتخب خود رای دادیم، در سال‌های دورتر به عوام جناح راست رای بدهیم، تا دعوای هاشمی و خاتمی با امارانی که از همان زمان با الف امار بودند، دعوای سر کاری باشد برای پرکردن اوقات فراغت ما ملت. پس نخستین نکته این بود که ما خوب می‌دانیم چه کسانی و چرا به منتقد این روزهای احمدی‌نژاد تبدیل شده‌اند. دومین نکته اما این است: احمدی‌نژاد حتی با وجود جریانی که گرد دولت مساله‌سازی می‌کند، تا زمانی که پای این مساله‌سازان وارد گلیم مقدس حکومت نشده، یک تار مویش می‌ارزد به جریانی که همین امروز برای حکومت، مساله درست می‌کند چرا که ما حکومت جمهوری اسلامی را از دولت جمهوری اسلامی بیشتر دوست داریم و از مساله‌سازان برای حکومت بیشتر تنفر داریم تا از مساله‌سازان برای دولت. مساله اصلی ما حکومت جمهوری اسلامی است و نه دولت و قوای مقننه و عدلیه. اگر ما می‌گوییم که ای کاش شر مساله‌سازان از سر دولت کم شود، همین آرزوی قشنگ را منتها هزار برابر، برای کم شدن شر لایه غیرقابل اصلاح امار با الف‌ها از سر اصل حکومت داریم. بعضا جریان امار با الف ادبیاتی دارد که با ادبیات عمود خیمه نظام، متفاوت است. فرق می‌کند. درست مثل آن یکی جریان که ابیاتی غیر از ادبیات خدمت می‌سراید. آه که حضرت ماه برای ما ستاره‌ها از فتنه دشمن سخن می‌گوید و از بازیچه‌ها و برای بعضي پرونده مهم‌تر از پرونده مهدی هاشمی، پرونده فلان مدیر دولت است!... و این وسط از همه خنده‌دارتر این است که این جریان و نیز آن جریان، حلقه افراطی‌شان ولایت‌پذیری ما را قبول ندارند و آن را تندروی می‌خوانند! ما از کانال کولر، از کنار بخاری از ولایت فقیه دفاع نمی‌کنیم. ما با افتخار، با شناسنامه، صریح، با صدای بلند که هم دوست بشنود هم دشمن و با مدد از خون شهدا و درست مثل شهدا از ولایت فقیه دفاع می‌کنیم. ما درگوشی، یواشکی از ولایت فقیه دفاع نمی‌کنیم. ما در راه مبارزه با ولایت‌پذیری کانال کولری‌ها و در راه مبارزه با ولایت‌پذیری کنار بخاری‌ها که شدیدا سرمایی و گرمایی هستند، کشته شویم، آیندگان به ما لقب «شهید» خواهند داد. ما اجازه نمی‌دهیم ولایت‌پذیری مسخره عده‌ای، حمل بر ولایت‌پذیری شود. ولایت‌پذیر، ما ستاره‌های حضرت ماه هستیم. شما مصلحت‌پرستی می‌کنید، نه ماه‌دوستی. شما شب‌پرستی می‌کنید، نه ماه‌دوستی. عده‌ای در شباهنگام بی‌خورشید، کاریکاتوری از ستاره هستند برای ماه. ستاره‌نما هستند. نورشان از ماه نیست؛ از مهتابی‌هایی است که مصلحت را به نفع خفاش و به ضرر ستاره می‌سنجند. کرم شبتاب، کرم شبتاب است؛ ستاره نیست. ماییم ستاره‌های حضرت ماه که پاره تن نور نایب خورشیدیم. ادعای ولایت‌پذیری پلاکی است که فقط برای گردن‌های باریک آفریده شده است. گردن‌کلفت‌ها این روزها به جای علی و عمار و «این عمار» و نواب، طرف سران فتنه را گرفته‌اند! شما در فتنه 88 به جای حضور در شعاع نور ماه، جملگی پرسه در مه زدید و به جای عمار بودن در غبار اغیار فرورفتید. تا وقتی رهبرم، آری رهبرم سخن از فتنه 88 می‌گوید؛ من با همین قلم رفوزه‌های این فتنه را خواهم زد. هر 2 جریان انحرافی را به نسبت سهم‌شان در مساله‌سازی خواهم زد. مساله‌سازان برای دولت اگر بخواهند برای حکومت هم مساله‌سازی کنند، من ایشان را اتفاقا یکی هم از روی محبت و ارادتی که به احمدی‌نژاد دارم، بیشتر خواهم زد. جریان امار با الف هم، قصه همین است. من غلام قمرم؛ فقط! قلم من غلام قمر است. گفت: «من غلام قمرم، غیر قمر هیچ مگو/ پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو/ سخن رنج مگو، جز سخن گنج مگو/ ور از این بی‌خبری رنج مبر هیچ مگو/ دوش دیوانه شدم، عشق، مرا دید و بگفت/ آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو/ گفتم ای عشق، من از چیز دگر می‌ترسم/ گفت آن چیز دگر نیست دگر، هیچ مگو/ من به گوش تو سخن‌های نهان خواهم گفت/ سر بجنبان که بلی، جز که به سر هیچ مگو/ قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد/ در ره دل چه لطیف است سفر، هیچ مگو/ گفتم ای دل چه مه است این دل اشارت می‌کرد/ که نه اندازه توست، این بگذر، هیچ مگو/ گفتم این روی فرشته است عجب یا بشر است/ گفت این غیرفرشته است و بشر، هیچ مگو/ گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد/ گفت می‌باش چنین زیر و زبر، هیچ مگو/ ای نشسته تو در این خانه پرنقش و خیال/ خیز از این خانه برو رخت ببر، هیچ مگو/ گفتم ای دل، پدری کن نه که این وصف خداست، گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو».