گروه سیاسی:
عامل اصلی ترور شهید دکتر مسعود علی‌محمدی و عضو یکی از شبکه‌های تروریستی موساد، بخشی از چگونگی آموزش ترور در پادگانی در نزدیکی تل آویو و ديدار و ارتباط با عوامل موساد مستقر در خيابان شائول در تل آويو و چگونگی ترور این استاد دانشگاه را تشریح کرد. «مجید جمالی‌فش» عامل اصلی ترور شهید دکتر مسعود علی‌محمدی در این اعترافات با اشاره به سابقه آشنایی با سرویس اطلاعاتی اسرائیل از حدود سال 86 به نخستین مورد همکاری با موساد درباره یک پروژه جمع‌آوری اطلاعات اشاره و تصریح کرد: از همان زمان آموزش‌ها شروع شد؛ آموزش‌های جمع‌آوری اطلاعات درباره مکان‌ها مثل پارک‌ها، جاده‌ها، پادگان‌ها، تقریبا مکان‌هایی که بیشتر عمومی بودند. به گزارش شبکه ایران جمالی فش در ادامه اعترافاتش با اشاره به روند همکاری با موساد گفت: یکسری آموزش‌هایی توسط 2 افسر اسرائیلی به من دادند مثل تعقیب و گریز، ضد تعقیب، تعقیب ماشین، جمع‌آوری اطلاعات از یک محل خاص، چسباندن بمب به زیر ماشین، در همین حد، البته آموزش‌های عملی خودشان نظارت داشتند روی این کار و چیز مهمی که در آن سفر آموزش دادند ارتباط رودررو از طریق لپ‌تاپ بود. یک لپ‌تاپ را به من آموزش دادند که از طریق آن می‌توانی به صورت رودررو و راحت هر چیزی را که می‌خواهی بتوانی صحبت کنی اما به دلیل اینکه من لپ‌تاپ شخصی داشتم گفتند که نمی‌توانیم در این سفر به شما لپ‌تاپ بدهیم چون از لحاظ پوششی مشکل دارد. نمی‌توانی همزمان 2 تا لپ‌تاپ را به ایران ببری به خاطر همین موکول کردند به سفر بعد. دوباره در یک ماموریت جمع‌آوری اطلاعات یک نقطه خاص تهران را به من دادند و من را راهی تهران کردند یعنی عین سفرهای قبلی. بعد از اینکه برگشتیم ایران، یکسری ماموریت‌ها به من داده بودند که جمع‌آوری اطلاعات از مکان‌های خاصی بود. پس از این ماموریت آموزش من در شهر هرتزلیا در برنامه بود. آموزش‌های حرفه‌ای با موتور شروع شد. طی 2 روز آموزش حرفه‌ای موتور گذاشتند، یکسری موانع که آنها را چطوری رد کنم. روز اول یک موتور نیمه سنگین در حدود 200 بود ولی موتوری که در شهر اسرائیل – تل‌آویو- می‌دیدیم. فردای آن روز وارد آنجا شدیم 2 تا هوندا 125 نو ایران آنجا گذاشته بودند. صفر صفر بود. تعجب کردم که چطور اینها را آورده‌اند، دقیقا مارک آنها ایرانی بود که کارخانه ایران درست کرده بود. صفر بود. از فرداي آن روز شروع کردم روی آن تمرین کردم. فقط روی هوندا 125 ساخت ایران انجام می‌دادیم. آموزش‌های حرفه‌ای موتور با جعبه‌ای سنگین پشت موتور صورت گرفت. جعبه همیشه پشت موتور بود تا روزی که باعث تعجب من شد. با آن موتور توی شهر من را آموزش می‌دادند، در شهر تل آویو. چند روز آینده را فقط روی موتور تاکید می‌کردند که البته بعدا بهرام حذف شده بود چون ارتباط من با میکی، انگلیسی بود، بقیه با تمام کسانی که با آنها ارتباط داشتم عبری صحبت می‌کردند. بهرام حتما حضور داشت برای مترجمی. ولی چون میکی انگلیسی‌اش خوب بود البته با بقیه عبری صحبت می‌کرد ولی با من انگلیسی صحبت می‌کرد. میکی چند روز با من تمرین موتورسواری می‌کرد. روز آخر آموزش یک برنامه‌ریزی کردند توی شهر تل‌آویو یعنی با موتور 125 ایرانی که یک بسته پشتش بود از یک نقطه باید می‌رفتم یک نقطه دیگر.
نحوه ترور کردن شخصی که در مراحل مختلف متحرک، ثابت، بزن دررو و خیلی چیزهای دیگر که 2 روز طول کشید و آموزش‌ها را «اومر» به من می‌داد بعد که آموزش‌ها را می‌دادند لباس‌های من را درمی‌آوردند یعنی یک لباس مخصوص تیراندازی بود. یعنی با لباسی که بیرون می‌رفتم نمی‌گذاشتند تیراندازی کنم که بعد علتش را پرسیدم که چرا لباس‌هایم را عوض می‌کنید، گفتند که باروت روی پیراهن نماند که بقیه پیراهن‌هایت را آلوده می‌کند. پس از آموزش‌های بستن جعبه حاوی بمب، روزی در ایران نشانی منزل آقای علی‌محمدی را که قبلا ماکت آن را دیده بودم به من دادند. آن روز رفتم برای جمع‌آوری اطلاعات این آدرس و گفته بودند که جلب توجه نکن. به خانه که رسیدی حتی به خانه نگاه نکن یعنی از دور رسیدی به در خانه رد شو و برو و مسیر را پیدا کن. این کار را کردم تا فردای آن روز که گفتند ظهر بود باید می‌رفتم و جعبه را نصب می‌کردم. رسید به روزی که جعبه را نصب کردم البته در این 2 هفته وقفه 2 بار به انبار رفتم به خاطر اینکه اطمینان حاصل کنند که موتورها سالم است و روشن می‌شود. روز عملیات طبق برنامه موتور را روشن کردم و رفتم خیابان مهر 3. از آنجا رفتم بالا موتور را کنار درخت پارک کردم، تراکت‌ها را درآوردم، تراکت‌ها را پخش کردم و رفتم به سمت بالای خیابان مهر 3، به سمت چپ رفتم به جایی که کد آن کتابخانه بود، یعنی جایی که باید اطلاع می‌دادم که موتور را گذاشتم، اطلاع دادم و گفتم و به سمت محلی که کد آن امام‌زاده بود یعنی نقطه انتظار رفتم، از لحظه‌ای که آنجا رسیدم تا حدود 3 بعدازظهر طول کشید تا آنها با من تماس بگیرند و من منتظر ماندم و حدود ساعت 3 تماس گرفتند و گفتند طبق برنامه 2 باید پیش بری و برنامه عوض شده و باید برگردی و کد آن داروها بود یعنی باید می‌رفتم داروها را برمی‌داشتم و داروها را به داروخانه می‌بردم، من هم طبق برنامه موتور را برداشتم و به سمت انبار رفتم و موتور را به انبار برگرداندم و به من گفته بودند وقتی رسیدی انبار باید 2 خشاب را به محل قبلی برگردانی و سوزن‌ها را که دور انداخته بودم. به خانه رفتم و اطلاع دادم که موتور در انبار است و خشاب‌ها هم سرجایش است و فردای آن روز اعلام کردند دوباره باید برنامه را تکرار کنی، 4 صبح بیدار شدم تماس گرفتم، برنامه تغییر نکرده بود. طبق قرار به نقطه انتظار که همان میدان تجریش بود رفتم مثل روز قبل، حدود 3 الی 4 ساعت بعد پیش رفتم و طبق برنامه یک باید عمل می‌کردم چون گفتند همه چیز خوب پیش رفته و باید طبق برنامه یک عمل می‌کردم و یک سری وسایل را از بین می‌بردم. طبق برنامه پیش رفتم با کلاه کاسکت و دستکش، کلید‌ها و تلفن دیجیتال و خشاب‌ها را باید از بین می‌بردم و در فواصل مختلف آنها را از بین بردم به رودخانه و سطل آشغال انداختم. تلفن ماهواره‌ای و مدارک را گفته بودند از بین نبرم. این کارها را انجام دادم و به منزل رفتم. وقتی همان روز رفتم خانه پدرخانمم از تلویزیون تازه متوجه شدم که اصلا جریان چه چیزی بوده و چه کسی بوده و آنجا تازه فهمیدم چون اخبار 24 ساعت داشت درباره آن صحبت می‌کرد و آنجا تازه فهمیدم که آن شخص مورد نظر چه کسی بوده. به من پیام دادند صحبت نکن اگر اخبار می‌بینی واکنش و عکس‌العمل نشان نده. عادی باش، رابطه ما طولانی می‌شود. به صورت زمینی رفتم ارمنستان. در این سفر بهرام 2 نکته را خیلی تاکید کرد، گفت ما در این سفر با تو کاری نداریم و تنها آمده‌ای اینجا که ما با تو صحبت کنیم. خیلی زود باید برگردی و در این سفر فقط جونی و بهرام آمده بودن و 2 روز ملاقات بود. روز اول جونی یک مکانی شبیه آمفی تئاتر بود در یک هتل، آنجا جزئیات تمام کار را شفاهی از من پرسیدند و گفتند: یک شغل برای خودت در نظر بگیر و مشغول به کار شو. در حدود 35هزار دلار که در 2 تا کیف بود به من داد و گفت 50هزار دلار بابت این عملیات در نظر گرفتیم. گفتند که یک 50 هزار دلار بابت عملیات به تو می‌دهیم و از آن 35 هزار دلار گفتند که 20 هزار دلار بخشی از آن 50 هزار دلار است و ما نمی‌توانیم همه‌اش را به تو یکجا بدهیم و خرد خرد به تو می‌دهیم. پاداشی که 50 هزار دلار برای من در نظر گرفته بودند نصف آن را به من ندادند، اصلا نمی‌دانم چه شد، خودشان برداشتند برای خودشان، بهرام برد، جونی برد نمی‌دانم.