یکی، دو روز قبل از آغاز جام‌جهانی اگر کسی مدعی می‌شد که اسپانیا در گروهش از پس هلند و شیلی برنمی‌آید و در همان مرحله گروهی حذف می‌شود، کمتر کسی این گفته را جدی می‌گرفت و باور می‌کرد اما قهرمان دوره قبل بعد از 2 شکست تلخ و با دریافت 7 گل در 2 بازی اولین تیمی لقب گرفت که از جام‌جهانی خداحافظی کرده است.
به‌رغم اشتیاق عمومی به روش تیکی‌تاکا در
یکی، دو سال اخیر، پیش‌بینی ورشکستگی این استراتژی در فوتبال جهان، کار چندان سختی نبود. جرقه‌های اولیه از آنتی‌تز پاس‌های کوتاه و مالکیت توپ در بازی بارسا مقابل بایرن‌مونیخ به رهبری هاینکس زده شد، جایی که در مجموع رفت و برگشت بارسایی‌ها 7 بار دروازه‌شان را گشوده دیدند ولی عاجز از به ثمر رساندن حتی یک گل بودند.یک فصل بعد وقتی گوآردیولا یکی از داعیه‌داران اصلی تیکی‌تاکا، به جای هاینکس به سرمربیگری بایرن‌مونیخ منصوب شد، روش بازی تیم قهرمان اروپا را به تیکی‌تاکا تغییر داد و نتیجه‌اش درهم کوبیده شدن این تیم پرستاره با 5 گل در 2 بازی رفت و برگشت مقابل رئال‌مادرید بود. در سطح ملی هم، اولین نشانه‌های نزدیک شدن به پایان حکومت تیکی‌تاکا در فوتبال جهان در جام کنفدراسیون‌های 2013 هویدا شد؛ جایی که اسپانیا حریفی مطلقا دست و پا بسته مقابل برزیل بود و نتوانست از روش همیشگی‌اش برای کسب نتیجه استفاده کند. تیکی‌تاکا، نقاط قوت خاص خودش را دارد. نگه داشتن توپ و گردش آن در عرض زمین فرصت تمرکز کردن و دریافت الگوی بازی را در ذهن تماشاگر مهیا می‌کند. از سوی دیگر کافی است در یکی از موقعیت‌های یک در مقابل یک فضای مناسبی برای حمله به وجود بیاید و مهاجم بتواند از مدافعی بگذرد. در واقع یکی از ایده‌های اصلی در این روش بازی، خسته کردن ذهنی حریف و استفاده از اشتباه آنها در پیش‌بینی بازی و حرکت توپ است. با تکرار این روش بازی در سالیان گذشته، مهم‌ترین مشکلی که ایجاد شد خسته کننده بودن این روش بازی برای تماشاچیان و هواداران بود. آنها خسته می‌شدند چون روش بازی برایشان قابل پیش‌بینی شده بود و قابل پیش‌بینی بودن در فوتبال به معنای مرگ فوتبال خواهد بود. از سوی دیگر، استفاده از ضربات سر و شوت از راه دور در دستور کار اغلب تیم‌هایی که مایل به استفاده از تیکی‌تاکا بودن قرار نداشت. این مساله می‌تواند ناشی از کوتاهی قد اکثر بازیکنان استفاده شده در این سیستم و ضعف مهارت شوتزنی آنها در بارسلونا باشد اما در بایرن‌مونیخ، با وجود فوق‌ستارگانی مانند مولر، روبن و ریبری باز هم کمتر شاهد میل به شوتزنی از پشت محوطه جریمه و گشودن دروازه از روشی غیر از ارسال مکرر پاس‌های کوتاه و دقیق بودیم. در کنار قابل پیش‌بینی بودن، نقطه ضعف دوم این سیستم عدم کارآیی آن در مسابقاتی است که در ارتفاع بالاتر از سطح دریا برگزار می‌شود. هر چقدر از سطح زمین فاصله بگیریم، حجم اکسیژن در هوا کم می‌شود و نیاز به افزایش تعداد نفس‌ها و عمقش بیشتر می‌شود. در برزیل اکثر تیم‌هایی که تلاش بر چرخاندن توپ در عرض زمین داشتند به‌رغم داشتن فیزیک مناسب هافبک‌ها و مدافعان‌شان قادر به انجام ریکاوری (بازسازی) موثر نبودند و همین مساله باعث می‌شد در کورس گذاشتن با هافبک‌ها و مهاجمان حریف کم بیاورند. به هر حال با حذف اسپانیا از جام‌جهانی و حوادثی که در یکی، دو سال اخیر در فوتبال اروپا رخ داده پیش‌بینی بازگشت به قدرت تیکی‌تاکا پیش‌بینی دور از ذهنی است و به نظر می‌رسد با افزایش کیفیت سرعت و دقت بازیکنان تراز اول جهان باید منتظر استراتژی‌های جدید مربیان برای کسب موفقیت باشیم. شاید الگوی بعدی مربیان فوتبال جهان جنگندگی بر سر توپ، محدود کردن بیشتر فضا نسبت به گذشته و در نهایت افزایش تعداد پاس به فضا (به جای پاس کوتاه به هم تیمی) باشد. در این صورت باید شاهد به ثمر رسیدن گل‌های استثنایی بیشتری مانند پرواز فان‌پرسی برای نشاندن توپ به تور دروازه اسپانیا باشیم.