بررسی یک هفته آغازین جام‌جهانی نشان‌دهنده تغییرات سریع فوتبال است.
گذر فوتبال از متدهای همیشگی
استراتژی‌های ثابت در دفاع و حمله تغییر کرده و جای خود را به حمله در لحظه و دفاع در لحظه داده است. حملات پردامنه و دفاع پردامنه تبدیل به حملات هدفمند و دفاع هدفمند شده است. حملات پرتعداد و دفاع پرتعداد مبدل به دفاع و حمله در بسته‌های دو، سه نفره در هر زمان و مکان از زمین شده است. سرعت انتقال بالا رفته و تیم‌ها در آن واحد از دفاع به حمله یا برعکس سوییچ می‌کنند. ساختارهای تیمی در جلو و عقب تقویت شده است. مدل‌های قابل پیش‌بینی و مرئی جای خود را به روش‌های غیر‌قابل پیش‌بینی، نامرئی و بازی ناگهانی داده است. به صرف یک استراتژی دفاع- ضدحمله یا فقط حمله نمی‌توان به موفقیت رسید و بلافاصله حریف از پادزهر آن بهره می‌برد. تنها 6 گل از راه ضدحمله صرف به ثمر رسیده است. در جام‌جهانی گذشته از ۶۴ بازی فقط در 4 بازی تیم‌ها توانستند بازی باخته را به برد تبدیل کنند. در این جام در همین هفته اول 5 بار این اتفاق افتاد. حفظ نتیجه مشکل شده است. مالکیت توپ وسیله است نه هدف. دفاع تا لحظه بازیابی توپ تعریف می‌شود. متوسط مالکیت توپ در بازی‌های انجام شده در رنج ۶۰-۴۰ بوده است. پرس و فشار بر حریف به تمام نقاط زمین تسری یافته است. هیجان و خطرات بازی بالا رفته است. مدل‌های گوآردیولایی- مورینیویی کمرنگ شده و به‌جای آن بیشتر مدل دورتموندی یورگن کلوب استفاده شده است..
رشد فاکتورهای بنیادین فوتبال
بیش از رشد در زمینه تاکتیکی شاهد رشد در عوامل بنیادین فوتبال، توانایی و مهارت‌های فردی بازیکنان هستیم. قدرت بدنی، سرعت، آمادگی ذهنی، کنترل توپ، سانتر سالم، سرعت و دقت در پاس‌های بلند بالا رفته است. تا اینجا تعداد گل‌های زده شده با پای چپ 4 تا از پای راست بیشتر بوده، نه اینکه چپ‌پاها بیشتر بودند؛ آموزش صحیح فوتبال در سنین کودکی در جامی که غالب بازیکنانش متولدان دهه 80 و 90 میلادی هستند آنها را تبدیل به بازیکنانی با توانایی‌های بالاتر کرده است.
جاده کمربندی
تاکتیک‌های پیچیده جای خود را به تاکتیک‌های ساده و براساس مهارت و توانایی بازیکنان داده است. بازی ناگهانی و غیرمنتظره از جمله تاکتیک‌های ساده و مدرن این جام بوده است. گل اول و چهارم و پنجم هلند به اسپانیا، گل اول استرالیا به هلند و بازی دقیقه ۱۰ کره در برابر روسیه از نمونه‌های این مدل بازی است.