1-
به رسم همیشگی اگر قرار باشد بنویسم باید بگوییم ما بر اشتباهات داوری، سرماخورد‌گی بازیکنان‌مان و مخالفانی که از هیچ کاری برای بازنده بودن این تیم کوتاهی نکردند، غلبه کردیم. مثلا می‌شود این نتایج را برجسته و بزرگ کرد و جلوی مخالفان گرفت و آنها را به سکوت دعوت کرد. یکی از مخالفان کلاسیک این تیم‌ملی یعنی خداداد عزیزی خودش وعده داده بود اگر به دور بعد صعود کردیم، روزه سکوت می‌گیرد. اما این رسم و روش درستی نمی‌تواند باشد.
2-
فوتبال را با دید‌گاه عامیانه دیدن کار آنهایی است که هر موفقیت و برد یا هر شکست و باختی را به جاهایی به جز زمین فوتبال ربط می‌دهند. «شانس آوردیم» یا «دست‌های پشت پرده سر ما را برید»؛ اینها حرف‌های فوتبالی نیستند. همین چند روز پیش یکی از مجلات، در ضد گزارش بازی ایران- عراق، سرمربی تیم‌ملی ایران را رسوای خدایی معرفی کرده بود و برد مقابل عراق را به علاقه کسی به ما در آن بالا ربط داده بود.
3-
این تیم در طول بازی هیجان‌انگیز نیست. مثل تیم سال 96 زمین را به آتش نمی‌کشد. آرامش دارد و در تمام طول بازی کارهای تاکتیکی تمرین شده را انجام می‌دهد. گاهی به درستی و در مواقعی با اشتباه اما سعی می‌کند جای اینکه به شکل قبیله‌ای و غریزی به مواضع دشمن حمله کند و با ابزار غیرت و مردانگی پیروز بشود، کارهای تاکتیکی‌اش را در آرامش انجام بدهد و در فرصتی که به دست می‌آید، ضربه را به تیم حریف بزند؛ این تیم هیجانش را وقتی به تماشاگران منتقل می‌کند که بازی تمام شده و تمام آن حرکات آرام و گاها حوصله سربر اما تمرین شده، به بار نشسته است.
4-
این تیم همین حالا هم برنده است، چون توانسته یا لااقل سعی کرده است که دید‌گاه جواد خیابانی‌وار ما را تصحیح کند. آدم هیجان‌طلب و غریزه‌محوری مثل خیابانی بعد از گل ایران، نه طالب گل‌های بیشتر و هجوم همه‌جانبه شد، نه تیم حریف را به تحقیر روستایی خطاب کرد. خیابانی تاثیر گرفته از تیم فعلی، خواستار آرامش و تمرکز شد تا این نتیجه پابرجا بماند و هیجان بعد از پایان بازی آغاز بشود.
5-
در سرزمین ما که همه اتفاقات در هیجانات آنی می‌افتد و معمولا به نتیجه منتهی نمی‌شود و آخرش برای‌مان چیزی جز پشیمانی به همراه نمی‌آورد، اینکه یک تیم فوتبال دست کم سعی می‌کند طبق یک اصول حرکت کند و به نتیجه برسد، اتفاق فرخنده‌ای است. می‌توان امیدوار بود در صورت قهرمانی این تیم، چنین شیوه‌ای که پیش از این توسط تیمی مثل ذوب‌آهن هم تست شده است، تبدیل به رویه عمومی فوتبال‌مان بشود تا شاید کم‌کم دکان مربیان جوک‌گو و پرخاش‌گر و قلدر که عموما در فوتبال بی‌سواد هستند، تخته بشود و آدم‌هایی نظیر ابراهیم‌زاده و جلالی بتوانند ایده‌ها‌یشان را داخل زمین اجرا کنند و چیزی از فوتبال به خارج از زمین کشیده نشود.
6-
پس رسم همیشگی را کنار می‌گذاریم. نه خداداد را دعوت به روزه سکوت می‌کنیم نه علیرضا مرزبان را دعوت به انصاف. بازی‌های تیم‌ملی‌مان را دنبال می‌کنیم؛ تیم و مربی‌ای که همه فشارها را تحمل کردند، توسط کارشناسان وطنی و روزنامه‌نگاران تحقیر شدند اما به کارشان ادامه دادند. حالا باید منتظر نتیجه نهایی بمانیم که اگر حاصل بشود آن وقت خود به خود کسانی که از فوتبال سررشته ندارند اما نانش را می‌خورند و ادعای مالکیتش را دارند، کنار می‌روند و جا برای کسانی که می‌خواهند در آرامش و به دور از هیجان‌ها و حاشیه‌های کشنده کار کنند، باز می‌شود.