جام ملت‌های آسیا آخرین فرصت تلاقی ما خستگان از فوتبالفارسی و دلبستگان افشین قطبی بود و به همین دلیل پیش از آغاز جام یادداشتی با عنوان «مگس‌ها و سیمرغ‌ها» نوشتم که باز هم به همان دلایل مورد استقبال قرار نگرفت.
بعد از بازی با عراق یادداشت دیگری با عنوان «این 5 بازی باقیمانده» نوشتم و در آن به ضرورت بازی خلعتبری به جای شجاعی، پژمان نوری به جای آندو تیموریان و کریم انصاری‌فرد به جای محمد غلامی اشاره کردم و باز هم داستان همان بود که بود: عدم انتشار به دلیل ملاحظات.
نگران تغییرات و اغلاط املایی یادداشت و اعتبار حرفه‌‌ای خودم نیستم، بلکه نگران آنم که فشار جریان حاکم بر رسانه‌ها کاری کرده که حرفه‌‌ای‌ترین و «آنتی فوتبالفارسی‌ترین» (از جعل این اصطلاح من درآوردی معذورم) رسانه این کشور هم نمی‌تواند آیینه‌‌ای برای طرح نظراتی متفاوت با جریان اصلی باشد.
تیم افشین قطبی کماکان خوب بازی نمی‌کند و این خوب بازی نکردن به «ضعف تکنیکی» فوتبالیست‌های ایرانی هم بازمی‌گردد. اینکه یک بازیکن نمی‌تواند در یک به یک‌ها ضربه اول را بزند یا دریبل نخورد، اینکه بازیکنی در خط دفاع براساس تاکتیک مربی موظف شده تا تعویض منطقه بازی را عهده‌دار شود و از هر 5 ضربه‌‌ای که به توپ می‌زند 4 تایش به اوت می‌رود، اینکه یک بازیکن نمی‌تواند یک پاس 40 متری را استپ کند و مواردی از این دست ربطی به مربی یک تیم در رده‌های سنی پایین هم ندارد، چه برسد به سرمربی تیم ملی.
ثمره فوتبالفارسی همین است که می‌بینیم: بازیکنان دیگر کشورها پیشرفت می‌کنند و بازیکنان ایرانی نه، چون آنها با رصد بالانشینان فوتبالفارسی به نیکی دریافته‌اند برای بالانشینی در این فوتبال نیازی به پیشرفت فنی ندارند. اما تفاوتی که قطبی با مربیان ایرانی دارد – همان‌ها که برآیند جمعی نظراتشان آن شد که قطبی را مگس بخوانند و خود را سیمرغ- آن است که فوتبال را از یک مسیر درست آموخته، تفاوت درست و غلط را می‌شناسد و از همه مهم‌تر اینکه وقتی به درستی چیزی پی برد آن را اجرا می‌کند و منتظر ملاحظات زید و عمرو و صدر و ذیل نمی‌ماند.
ظاهرا شجاعی و تیموریان به دلیل بیماری از ترکیب بیرون مانده‌اند. حتی اگر چنین باشد همه دیدیم که خلعتبری با آنکه مقابل کره شمالی 20درصد بازی همیشگی‌اش را هم انجام نداد باز هم از شجاعی بهتر بود و نوری به جز آن پاس گل فوق‌العاده‌اش در کارهای دفاعی و جمع کردن توپ‌های پشت محوطه خودی و توپ‌های پشت سر حاج‌صفی هم بی‌نهایت موفق بود (هرچند آندو در بازی اول خوب بود اما فراموش نکنیم آندو در بهترین حالت که همان بازی با عراقش بود باز هم تنها یک بازیکن تخریبی است و توان شوتزنی و پاس‌های ریسکی را ندارد که نوری از آنها بهره‌مند است). کریم انصاری‌فرد به شوخی خودش را برادر کوچک‌تر فرناندو تورس می‌داند، اما بخش جدی این شوخی آن است که انصاری‌فرد در تمام تاریخ فوتبال ایران نخستین مهاجمی است که هم از نظر فنی و هم حتی در چهره و استایل بدنی شبیه مهاجمان اروپایی است.
او در حالی که فرصت آنچنانی هم نصیبش نشده بود 2 گل سالم زد و بارها و بارها تماشای دقیق ضربه‌‌ای که او برای دومین بار وارد دروازه کره شمالی کرد می‌تواند معلوم کند که تفاوت انصاری‌فرد و بقیه مهاجمان نوک ایرانی چقدر است.
بحث فنی بیشتر درباره این تیم باشد برای کارشناسانی که اتفاقا در این کشور تعدادشان خیلی هم زیاد است. چیزی که مهم است دانستن این نکته است که در ایران به جز مردم هیچ کس طرفدار قطبی نبوده و نیست. شاید حالا و بعد از 2 برد پیاپی سکوتی در بین مخالفان ایجاد شده باشد اما آنچه تا پیش از بازی اول در جریان بود از یاد کسی نرفته و نباید هم برود. حالا دیگر تیم صعود کرده و روحیه کسی تضعیف نمی‌شود، پس بگذارید بگویم که به شخصه در بازی احتمالی با استرالیا و کره جنوبی شانس کمی برای تیم قطبی قائلم اما هر نتیجه‌‌ای که در این مسابقات رقم بخورد چیزی که ثابت باقی می‌ماند واقعیت فوتبال ایران است.
به سرمربیان 2 تیم پرطرفدار این کشور نگاه کنید، به پرافتخارترین سرمربی لیگ برتر نگاه کنید و به وضعیت لژیونرهای ایرانی نگاه کنید و واقعیت فوتبال ایران را دریابید. قطبی قراردادش را هم بسته و بزودی به جایی می‌رود که در آن بتواند کار کند، درست همان کاری که ایویچ و بلاژویچ و دنیزلی و باقی مگس‌های قبلی وقتی به آنها گفته شد که عرصه سیمرغ جولانگاه‌شان نیست، کردند. او می‌رود و ما می‌مانیم و سیمرغ‌هایی که بالای سرمان پرواز می‌کنند و اصلا ما را نمی‌بینند. حرف اول و آخر سیمرغ‌ها به قطبی یک بیت شعر بود و این یادداشت هم دوست دارد با یک بیت شعر به پایان برسد:
ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش
باید برون کشید از این ورطه رخت خویش