«کسی از اینکه مورینیو به جای آنکه در تیم پایه‌ای به دنبال راهکار باشد، درخواست خرید بازیکن دارد تعجب کرده؟ من که تعجب نکردم. این فلسفه مورینیو است. او به سبک کاری‌اش متعهد است.»
مطابق معمول دوشنبه‌ها یوهان کرویف در روزنامه «ال پریودیکو» در ستون هفتگی‌اش به بررسی اوضاع رقابت‌های لالیگا پرداخت. این بار مطلب کرویف به درخواست مورینیو برای خرید یک مهاجم شماره 9 و مقایسه استفاده از تیم پایه‌ای در رئال و بارسا اختصاص داشت. او به عنوان مثال از ژاوی نام برد. در اینجا می‌توانید مطلب کرویف را مطالعه کنید:
تیم پایه‌ای رئال و بارسا
بحث فوتبال پایه‌ای خوب یا بد مطرح نیست بلکه بحث این مطرح است که مربی به تیم پایه‌ای باور دارد یا نه. نمی‌دانم آیا رئال جام‌های زیادی خواهد برد یا نه ولی می‌دانم یک بحث مطرح است؛ مربی این تیم می‌خواهد در پایان فصل به جام قهرمانی برسد، به هر ترتیبی که شده چرا که او را برای همین موضوع آورده‌اند چون در غیر این صورت پرستیژ او از بین خواهد رفت. برای همین درخواست می‌کند؛ اگر آخرین درخواست او را عملی نکنند (درخواستی که تازه نیست) همیشه می‌توان یادآوری کرد و گفت که مورینیو بنا به تصمیم باشگاه به خواسته‌اش نرسید و توجیه کرد که او یک مهره کلیدی برای تمام کردن کارش کم داشت. او بهتر از هر کسی دیگری می‌تواند آنچه دارد و آنچه کم دارد را ببیند.
توپ طلا
«هر کسی بازیکن محبوبش را در سر دارد و من هم از این قاعده مستثنا نیستم: ژاوی.» کرویف فلسفه مورینیو را با احترام به تیم‌های پایه‌ای باشگاه‌هایش این‌طور می‌بیند: اگر یکی این‌طور کار می‌کند و می‌بیند اوضاعش خوب پیش می‌رود، طبیعی است بخواهد در همین مسیر به حرکتش ادامه دهد. این همان چیزی است که مورینیو به آن عادت کرده: «نگاه نکردن و در نظر نداشتن تیم پایه‌ای». اگر در ذهن او این مفهوم وجود ندارد، به این خاطر است که هیچ‌گاه این‌طور نبوده. این منطقی است که الان هم روی آن حسابی باز نکند. اگر شیوه کاری او بالا کشیدن جوانان در برنامه‌های متوسط و طولانی‌مدت نیست، الان هم نمی‌تواند در شرایط اورژانسی بازیکنی از تیم پایه‌ای را به رختکن تیمش بیاورد.