وفاداری و عشق چیزی نیست که تقدیر بتواند آن را تغییر دهد و آنهایی که تقصیر را به گردن تقدیر می‌اندازند چیزی از تعصب و وفاداری نمی‌دانند و مجذوب‌کننده‌ترین قسمت این موضوع این است که ستارگانی که تنها فقط پیراهن یک باشگاه را به تن می‌کنند همیشه جاودان خواهند ماند، آنها هرگز به پیشنهادهای اغوا‌کننده که همچون نگاه‌های دلفریب به سمتشان نشانه می‌رود توجهی نمی‌کنند و اگر حتی روزی مورد بی‌مهری هم قرار بگیرند باز هم با نجابت خاص ترجیح می‌دهند سکوت کنند تا اینکه به سوی رقیب بروند. حلقه مفقوده‌ای که شاید خیلی از ستارگان فوتبال یا حتی مردم عادی از آن رنج می‌برند. این مساله کاملا می‌تواند جنبه اجتماعی نیز داشته باشد و هر کدام از ما با نمونه‌های بارزی روبه‌رو شده باشیم. آیا آنهایی که ستارگانی چون دل پیرو یا مالدینی را از فرط اشتیاق به الگوی خود بدل می‌کنند می‌توانند مانند این ستارگان به روابطشان وفادار بمانند؟ آنها که جاودان می‌شوند هرگز به دلایل واهی نگاهی جذب نمی‌شوند و این عشق و تعصب در فوتبال است که ما را یا در ورزشگاه‌ها یا اینکه پای گیرنده‌های تلویزیون مجذوب و جادو می‌کند. عشق و وفاداری واژه‌ای است که تقصیر را به گردن تقدیر نمی‌اندازد. آنها که به بهانه تقدیر از تیم محبوبشان جدا می‌شوند بعد از مدت‌ها به اشتباه خود پی می‌برند ولی آنهایی که وفاداراند در نگاه تیفوسی‌ها همیشه ماندگارند. آنها با ظاهری منحصر به فرد، چهره‌ای مجذوب‌کننده، تکنیک بالا و لبخندهای خیره‌کننده هر کسی را مسحور می‌کنند. زیاد تعجب نکنید! این کاریزما تنها به خاطر وفاداری است که در وجودشان قرار گرفته و در نقطه مقابل آنهایی که نمی‌توانند واژه تعصب و عشق را صرف کنند کاملا مسخ شده‌اند. ستاره‌های متعصب بخشی از جذابیت فوتبال را تامین می‌کنند. اگر از مربیان آنها بپرسید چه چیزی هواداران را برای تماشای فوتبال به ورزشگاه‌ها می‌کشاند می‌گویند سابقه پرشکوه و افتخارآمیز تیم‌ها! ولی بدون هیچ توصیفی باید گفت نیم بیشتر این انگیزه‌ها و کشش‌های موجود برای تماشای بازی فوتبال را در حضور و انگیزش پسران باتعصب می‌بیینم که اسطوره فوتبال شده‌اند. بدون آنها انگیزه ما نویسندگان برای نقد کردن بازی‌های فوتبال کمتر می‌شود. به همان اندازه که امثال پائولو، پویول، الکس و فرانچسکو خوش شانس بوده‌اند و توانستند سال‌ها در سطح اول فوتبال اروپا دوام آورده و اسطوره شوند، ما هم خوش‌شانس بودیم که آنها در این فضای فوتبال زندگی کرده‌اند یا هنوز تنفس می‌کنند و به این نبرد مهیج ما رونق و جذابیت می‌دهند. این یک همزیستی مسالمت‌آمیز است. ستاره‌های متعصب شهرت، افتخار، اعتبار، ثروت و مقام جمع می‌کنند و ما از تماشای بازی آنها لذت می‌بریم. شاید خیلی‌ها اعتقاد داشته باشند آنهایی که به دنبال عقد قراردادهای نجومی باشگاه را ترک نمی‌کنند ضرر خواهند کرد ولی باید در کمال احترام گفت «تا وقتی عاشقی، بازی را خواهی باخت» ولی جاودانه می‌مانی.