سایت شبکه تلویزیونی سیانان پیش از دیدار دیشب ایران برابر کره‌جنوبی گزارش جالبی را از افشین قطبی روی خروجی خود فرستاد که در نوع خود جالب بود. در این گزارش مفصل آمده است: «برای مردی که 13 سال اول زندگی‌اش را در ایران گذرانده، نخستین کار این بود که به ریشه‌ها برگردد: او باید زبان مادری‌اش، فارسی را کاملا از نو می‌آموخت.قطبی 46 ساله با لهجه ساحل غربی آمریکا می‌گوید: «به ریشه‌هایم برگشتم. فارسی را خیلی ضعیف صحبت می‌کردم و مجبور بودم با قلبم ارتباط برقرار کنم. ارتباطی که با مردم ایران برقرار کردم فوق‌العاده بود». قطبی 3 دهه از کشورش و از مادرش دور بود. در بازگشت از او با گل، شعار و موسیقی استقبال شد و بسیاری او را منجی فوتبال ایران نام نهادند. او شاید دقیقا نمی‌فهمید مردم چه می‌گویند اما گل‌های میخک قرمزرنگی که مقابل پای او انداختند خود گویای ماجرا بودند. او حالا مربی ایران است و پیش از دیدار شنبه با کره جنوبی امیدوار است که نه تنها طلسم 35 سال قهرمان نشدن تیم ملی را بشکند، بلکه به دنیا، بویژه آمریکا نشان دهد که ایران آن چیزی نیست که آنها تصور می‌کنند. قطبی با رویای فوتبالیست شدن به آمریکا پا گذاشت: «2 سال قبل از انقلاب اسلامی ایران بود، در جولای 1977. فرصت آن را یافتم که به دنبال تحصیلاتم باشم و به رویای خود که فوتبالیست شدن بود بپردازم.شاید در آن لحظه کالیفرنیا بهترین جای ممکن نبود؛ البته من حق انتخاب نداشتم اما در آن محیط فوتبال داشت تازه شکل می‌گرفت. لیگ فوتبال شمال آمریکا در جریان بود و من 15 دقیقه تا ورزشگاه رزبال فاصله داشتم. می‌رفتم تا بازی یوهان کرویف را ببینم؛ رینوس میشل هم مربی تیم بود و این 2 تن الهام‌بخش من بودند. کرویف الهام‌بخش من بود. همان نخستین باری که پایم به توپ خورد می‌خواستم فوتبالیست شوم». آشنایی با میشل، مربی هلندی که فلسفه «توتال فوتبال» مشهورش فوتبال را دگرگون کرد، قطبی را در مسیر مربیگری قرار داد. آنجا بود که او با استیو سمپسون، مربی آینده تیم ملی آمریکا در جام جهانی 1998 فرانسه آشنا شد. هنگامی که قرعه‌کشی مرحله گروهی انجام شد، سمپسون به قطبی پیشنهاد کرد شغل مدیریت بررسی تیم‌ها را بر عهده بگیرد. هدف اصلی سمپسون کشف نکات بیشتری درباره تیم شگفتی‌ساز گروه بود: ایران.بازی بین ایران و آمریکا در لیون را یکی از بزرگ‌ترین لحظات تاریخ جام‌های جهانی می‌داند. روابط ایران و آمریکا پس از انقلاب در پایین‌ترین حد بود، بویژه به دلیل جنگ ایران و عراق که آمریکا و بسیاری از متحدان غربی‌اش، به شکل ننگینی در ابتدا از صدام حمایت کردند. قطبی می‌گوید: «آن بازی لیون را به روشنی به یاد می‌آورم. مردم ایرانی را می‌دیدم که روی یک طرف گونه‌هایشان پرچم آمریکا نقش بسته بود و روی طرف دیگر صورتشان پرچم ایران. مردان ایرانی با همسران آمریکایی که هنگامی که هر تیم گل می‌زد به هوا می‌پریدند. این قدرت فوتبال را به من نشان داد. 2 چیز هست که می‌تواند این سیاره را صمیمی‌تر کند: عشق و فوتبال.» پیروزی شوک‌آور ایران در آن بازی باعث جشن شادی مردم در تهران شد و یک میلیون نفر به خیابان‌ها ریختند. این لحظه‌ای نمادین برای این کشور بود. حضرت آیت‌الله خامنه‌ای، مقام معظم رهبری در پیامی به تیم ملی اعلام کردند: «امشب، دوباره رقیب قوی و متکبر، طعم تلخ شکست به دستان شما را چشید. شاد باشید که مردم ایران را شاد کردید.»قطبی با پاسپورت آمریکایی‌اش نمی‌توانست نزد خانواده‌اش بازگردد. او تحلیلگر تیم کره جنوبی بود که به نیمه‌نهایی جام جهانی 2002 رسیده بود و سپس 4 سال بعد کمک‌مربی تیم شد. قطبی می‌گوید: «تلاش کردم هنگامی که کمک‌مربی کره جنوبی بودم به ایران بازگردم اما 2 روز قبل از سفر گفتند نمی‌توانم به این سفر بروم. لحظه تلخی بود. همه کره‌ای‌ها شگفت‌زده شده بودند: چطور نمی‌توانی به کشورت بازگردی؟»در هنگام کار به عنوان کمک‌مربی لس‌آنجلس گالکسی بود که همه چیز عوض شد. تماسی از ایران گرفته شد و به او شغل مربیگری پرسپولیس، بزرگ‌ترین تیم فوتبال ایران پیشنهاد شد. این نخستین باری بود که او پس از 30 سال پا به خاک ایران می‌گذاشت: «هنگامی که هواپیما فرود آمد، به روشنی به یاد دارم که نمی‌دانستم چه انتظاری باید داشته باشم. هنگامی که از باند فرودگاه دور شدم، همه مردم را دیدم که با گل، پرچم‌ها، تصاویر و موسیقی به استقبالم آمده بودند. تحت تاثیر قرار گرفتم. در آن لحظه، در آنجا بود که حس کردم در خانه هستم». اما دیدار دوباره با مادر حتی احساس‌برانگیزتر بود: «اشک‌ها سرازیر می‌شد و مطمئن نبودم چه بگویم یا چه کنم اما عشق راه خود را پیدا می‌کند». قطبی در نخستین فصل خود فاتح لیگ شد، با تیمی که ادعا می‌کند بیش از 30 میلیون طرفدار دارد. در داربی محلی با استقلال، بیش از 120 هزار نفر به ورزشگاه می‌روند. قطبی می‌گوید: «مربی گالکسی بودم اما چه می‌بردیم و چه می‌باختیم تاثیر زیادی روی زندگی مردم نمی‌گذاشت اما در پرسپولیس، هنگامی که می‌بردیم مردم چند روز خوشحال بودند و اگر می‌باختیم مردم ماه‌ها ناراحت می‌شدند.اکثر افراد می‌دانند فوتبال چه معنایی برای آرژانتینی‌ها، برزیلی‌ها و ایتالیایی‌ها دارد. آن را در 10 ضرب کنید تا ببینید فوتبال چه معنایی برای مردم ایران دارد». با وجود مخالفت فدراسیون فوتبال، قطبی پس از اخراج علی دایی – بازیکنی که هنوز رکورد بیشترین گلزنی در دیدارهای ملی را دارد – مربی تیم ملی در سال 2009 شد. ایران در آستانه حذف از مرحله مقدماتی جام‌جهانی 2010 بود: قطبی 3 بازی برای نجات تیم فرصت داشت. برد مقابل امارات و تساوی مقابل کره شمالی باعث شد بازی با کره‌جنوبی بسیار حساس شود. برد می‌توانست صعود ایران را رقم بزند اما اتفاقات دیگری در میدان روی داد. گل دیرهنگام پارک جی‌سونگ از منچستر یونایتد رویای ایرانی‌ها را نابود کرد. آنها 8 دقیقه تا صعود فاصله داشتند. گفته می‌شد بعضی از بازیکنان بعد از این دیدار از تیم ملی کنار گذاشته می‌شوند اما این اتفاق نیفتاد و بسیاری از آنها باز هم برای تیم ملی بازی کردند. قطبی شغلش را حفظ کرد و تیم را برای جام ملت‌ها آماده کرد.