خوشا از دل نم اشکی فشاندن
به آبی آتش دل را نشاندن
خوشا زان عشقبازان یاد کردن
زبان را زخمه فریاد کردن
خوشا از نی، خوشا از سر سرودن
خوشا نی‌نامه‌ای دیگر سرودن
نوای نی نوایی آتشین است
بگو از سر بگیرد، دلنشین است
نوای نی، نوای بی‌نوایی است
هوای ناله‌هایش نینوایی است
نوای نی، دوای هر دل تنگ
شفای خواب گل، بیماری سنگ
قلم، تصویر جانگاهی است از نی
علم، تمثیل کوتاهی است از نی
خدا چون دست بر لوح و قلم زد
سر او را به خط نی رقم زد
دل نی ناله‌ها دارد از آن روز
از آن روز است نی را ناله پرسوز
چه رفت آن روز در اندیشه نی
که اینسان شد پریشان بیشه نی؟
سری سرمست شور و بیقراری
چو مجنون در هوای نی‌سواری
پر از عشق نیستان سینه او
غم غربت، غم دیرینه او
غم نی بند بند پیکر اوست
هوای آن نیستان در سر اوست
دلش را با غریبی، آشنایی است
به هم اعضای او وصل از جدایی است
سرش بر نی، تنش در قعر گودال
ادب را گه الف گردید، گه دال
ره نی پیچ و خم بسیار دارد
نوایش زیر و بم بسیار دارد
سری بر نیزه‌ای منزل به منزل
به همراهش هزاران کاروان دل
چگونه پا ز گل بردارد اشتر
که با خود باری از سر دارد اشتر؟
گرانباری به محمل بود بر نی
نه از سر، باری از دل بود بر نی
چو از جان پیش پای عشق سر داد
سرش بر نی، نوای عشق سر داد
به روی نیزه و شیرین‌زبانی!
عجب نبود ز نی شکرفشانی
اگر نی پرده‌ای دیگر بخواند
نیستان را به آتش می‌کشاند
سزد گر چشم‌ها درخون نشیند
چو دریا را به روی نیزه بیند
شگفتا بی سر و سامانی عشق!
به روی نیزه سرگردانی عشق!
ز دست عشق عالم در هیاهوست
تمام فتنه‌ها زیر سر اوست
زینب کبری
خواهم بگویم از غم زینب نشانه‌ای
اما کجاست طاقت لحنی و چانه‌ای
مردانگی مسلم اگر کوفه را نَشُست
شوریده‌حال کرده کلام زنانه‌ای
نور خدا که تاب ز موسی ربود و هوش
قلب تو دید بهر سکونت چو خانه‌ای
گر کاروان نور امامت دوام یافت
زان تکی‌ای است کاو زده بر دست و شانه‌ای
هر بحر را اگرچه عمیق است ساحلی است
دریای رنج تو نبود در کرانه‌ای
گه بانگ می زنی به حرامی و کوفی‌ای
گه طفلی و بغلیّ و ترانه‌ای
روزی قفای پیکر مادر دویده‌ای
اکنون به سوی رأس برادر روانه‌ای
معصوم نیستی تو ولی بهر صید تو
دنیا نیافت جان تو را دام و دانه‌ای
آخر تو کیستی که حسین از تو خواسته
یادش کنی به زمزمه‌های شبانه‌ای
داده زمانه کام یزید از عذاب تو
لعنت کند خدا به چنین بد زمانه‌ای
گر شیر مادرم به من عشقت نداده بود
پنداشت وهمم این همه دردت فسانه‌ای
در شام آخرین که وصیت کند حسین
بهر زیارتت بتراشد بهانه‌ای
در آن فضای پرخفقان عراق و شام
اخبار کربلایی حق را رسانه‌ای
از آن سحر که نور امامت طلوع کرد
پرچم به دست، عاشق حق، در میانه‌ای
*شاعر اهل بیت