اصطلاحی در فرهنگ فوتبال انگلیس است به نام «روز بوکس». این اصطلاح درباره بازی‌هایی به کار می‌رود که خشونت در آن به اوج خود می‌رسد. البته این خشونت از جنس خشونت لیگ آرژانتین نیست و صرفا روی تکل‌ها و درگیری‌های وسط زمین تعریف می‌شود. یکی از این روزهای بوکس معروف در تاریخ فوتبال انگلیس بازمی‌گردد به ششم ژانویه 1975. ناتینگهام فارست مقابل ناتس کانتی 2 بر صفر شکست خورد و آلن براون، مربی وقت تیم، از سمتش برکنار شد. بلافاصله برایان کلاف به جای براون روی نیمکت فارست نشست. کلاف در آن زمان شهرتش را مدیون قهرمانی در لیگ دسته یک با دربی کانتی بود و مربی‌ای نوگرا به حساب می‌آمد. کلاف در نخستین بازی‌اش به عنوان مربی ناتینگهام فارست در دور سوم جام حذفی مقابل تاتنهام به برتری یک بر صفر رسید تا دوران نویی برای ناتینگهامی‌ها رقم بخورد. فارست فصل 77- 76 موفق شد جواز حضور در لیگ دسته یک را بگیرد و به جمع بزرگان جزیره بازگردد. اما با این وجود هیچکس فکرش را هم نمی‌کرد که 3 فصل آینده قرار است چه آینده درخشانی برای شاگردان برایان کلاف رقم بخورد. فارست در نخستین حضورش در لیگ یک عنوان قهرمانی را در جمع بزرگانی چون لیورپول و منچستر‌یونایتد کسب کرد تا سال بعد به عنوان نماینده انگلیس در جام اروپا به میدان برود و همین سال بود که افسانه برایان کلاف و ناتینگهام فارست آغاز شد. این افسانه جدا از ابعاد تاریخی و آماری‌ای که داشت از لحاظ فنی هم بدعتی در فوتبال اروپا به حساب می‌آمد. جان لوکا ویالی در کتاب «حرفه ایتالیایی» به تحلیل کامل بازی فارست در فینال جام اروپای فصل 79-78 می‌پردازد و مشخص می‌شود که این کلاف بود که برای نخستین بار استراتژی بازیکنان «بین خطی» را پایه‌گذاری کرد. ویالی می‌نویسد: «مدافعان مالمو در مواجهه با سیستم و استراتژی فارست کاملا گیج شده بودند. فارست با 2 بازیکن بین خط بازی می‌کرد که مدام جایشان را بین خط حمله و خط میانی عوض می‌کردند. اگر یارگیری من‌تومن انجام می‌شد آن وقت با حرکت 2 سپر تهاجمی‌فارست به سمت عقب دفاع میانی مالمو خالی می‌شد و هافبک‌های وسط فارست می‌توانستند از این موقعیت استفاده کنند. در آن دوران هنوز دفاع منطقه‌ای ابداع نشده بود و همین رمز موفقیت برایان کلاف و ناتینگهام فارست شد». دیوید وینر هم در کتاب «آن پاها» که تاریخ‌نگاری تحلیلی است از فوتبال انگلیس از برایان کلاف به عنوان نخستین کسی که فرمول‌های کلاسیک چارلز هیوز، بزرگ‌ترین تئوریسین فوتبال سنتی جزیره را زیر و رو کرد نام می‌برد. «برایان کلاف جرات شنا کردن در مسیر مخالف رودخانه را داشت و همین جرات او را به سمبل باشگاه فارست بدل کرد». سال بعد افسانه کلاف تکمیل شد و به آن نام «پسران رابین هود» را دادند. فارست این بار در ورزشگاه سانتیاگو برنابئوی مادرید یک بر صفر هامبورگ را شکست داد تا دومین عنوان قهرمانی‌اش را جشن بگیرد. در شب فینال مادرید پیتر شیلتون ستاره درخشان میدان بود و بارها و بارها دروازه‌اش را حفظ کرد تا بدل به دروازه‌بان اصلی تیم ملی انگلیس هم بشود. فصل 80-79 اوج دوران ناتینگهام فارست بود و بازیکنانی که در این تیم بازی می‌کردند همه در تاریخ فوتبال جزیره ثبت شدند. ویو اندرسون (نخستین بازیکن سیاهپوستی که پیراهن تیم ملی انگلیس را به تن کرد)، مارتین اونیل، ترور فرانسیس و مثلث اسکاتلندی جان رابرتسون، آرچی گمیل و کنی برنز تیمی‌ساخته بودند که انقلابی در اروپا به پا کرد و افتخاری بزرگ برای فوتبال انگلیس به‌دست آورد.