دیوید سیگ، ستون‌نویس گاردین در وصف جورج بست می‌نویسد: هنوز می‌توانم او را با موهای مشکی و جثه کوچک تصور کنم که در زمین فوتبال می درخشد. «جورج ونگوگ فوتبال بریتانیا بود».
حیاط بیمارستان «کرانوبل» پر از دسته‌های گل شده بود. گل‌هایی که به پاس گلزنی‌های شماره7 منچستر کنار جسم بی‌جان او قرار می‌رفت.«جورج عزیز! برای شادی‌هایی که به من بخشیدی متشکرم. هرگز فراموشت نمی‌کنم.» و این تنها یکی از دستنوشته‌هایی بود که تماشاگران فوتبال در بریتانیا پس از مرگ جورج بست در دست داشتند. خیلی‌ها جورج بست را به خاطر شمایل خاصی که داشت به «بیتل پنجم» تشبیه می‌کردند (بیتل‌ها یک گروه 4 نفره در دهه 60 بودند). روزنامه دیلی‌تلگراف در بخش کوتاهی از پیام یادبود 12 صفحه‌ای خود آورده بود: «جورج کاری کرد که کودکان بریتانیایی به عشق فوتبالیست شدن درس بخوانند».
پله درباره جورج بست این طور می‌گوید: «بهترین بازیکنی است که تا کنون دیده‌ام». این بالا‌ترین درجه شهرت است که یک بازیکن آرزوی رسیدن به آن را دارد. جورج بست بازیکن بااستعداد ایرلندی قادر بود گل‌هایی خارق‌العاده در وضعیت‌های دشوار به ثمر برساند. او با ظرافتی ورزشکارانه حرکت می‌کرد و مهارت‌های جادویی با توپ و بالانس‌های حیرت‌آورش در گذر از مدافعان تعجب‌آور بود. این جوان ایرلندی نخستین فوق‌ستاره فوتبال بریتانیا شد. وی در 16 سالگی به باشگاه منچستر راه یافت و خیلی زود مطرح شد. از سال 61 تا 74 وی در منچستر تماشاگران را به وجد می‌آورد و حرکات فریبنده او تمامی نداشت. بست در 465 بازی برای منچستر 180گل زده که این تعداد گل برای یک هافبک، نشان از هوش بالای گلزنی‌اش دارد. بست با چارلتون همبازی بود و این دو لیگ برتر انگلیس را در قبضه خود قرار داده بودند. قهرمانی در لیگ برتر در سال‌های 65 و 67 و قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا در سال 68 حاصل تلاش وی و یارانش بود. وی بعد از بالا رفتن سن چارلتون در منچستر، همواره از بهترین گلزنان تیمش و لیگ برتر بوده است و سرانجام وی مزد زحمات خود را گرفت و در سال 68 مرد سال فوتبال انگلیس (لیگ برتر) و مرد سال اروپا شد. در رده ملی هم وی در 37 بازی ملی، 9 گل به ثمر رساند ولی موفق نشد در جام جهانی بازی کند و این نقطه تار زندگی وی بوده مثل بزرگانی چون کانتونا، گونتر نتزر، دیوید ژینولا و... که با وجود درخشش مجالی برای حضور در جام‌جهانی پیدا نکردند. برای بست مشکل آماده نبودن تیم ملی ایرلند شمالی در دوران اوج وی بوده است. جورج بست در مجموع دارای 730 بازی و 258 گل زده است. خیلی از نویسندگان ورزشی و بزرگان فوتبال وی را بالاتر از بابی چارلتون می‌دانند و حتی نام او را به عنوان بهترین بازیکن تاریخ لیگ برتر اعلام کرده اند.
جورج بست یک سبک زندگی پرزرق و برق داشت و اغلب در مکان‌های خاصی دیده می‌شد. او اعتقاد داشت این کار روی بازی‌اش تاثیر خوبی می‌گذارد. با این حال خیلی‌ها احساس می‌کردند که او از تمام نیروی خود استفاده نمی‌کند. سال ۱۹۶۳ جورج بست در 17 سالگی برای نخستین بار برای منچستر بازی کرد. او پیش از آن 14 سال تمام پیراهن منچستر را پوشید و در آن مدت ۳۶۱ بازی برای منچستر انجام داد. او در این مسابقات ۱۳۶ گل هم برای تیمش زد. البته بست تا سال ۱۹۸۴ فوتبال را کنار نگذاشت. او در سن ۳۸ سالگی در«سن خوزه» آمریکا بازی می‌کرد. جورج با تیم ملی ایرلندشمالی هم ۳۷ بازی ملی داشت که در آن ۹ گل زد. او همراه منچستر 2 بار قهرمان انگلیس شد. یک بار قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد و در سال ۱۹۶۸ توانست جایزه بهترین بازیکن قاره اروپا را بگیرد. جورج که در 14 سال بازی در منچستر یونایتد با گل های خود زندگی را برای مردم این شهر معنا می کرد، پیش از مرگ خود هم به فکر آنها بود. روزنامه دیلی‌اکسپرس می نویسد: «آرزوی بست این بود که همه اعضای بدنش را اهدا کند».