تیم ملی ایران در دوحه نه به سبک و سیاق برزیل و آلمان بلکه به شیوه‌ای بشدت نزدیک به ایتالیا آنقدر صبر می‌کند تا حریفش اشتباه و در یک لحظه خاص، ضربه را وارد کند. صدالبته که در این مورد، یعنی انتخاب شیوه و سبک بازی، کادر فنی اختیار تام دارد تا از سلیقه خود بهره‌برداری و از آن حتی پیروی کند اما یادمان باشد که خود تیم‌هایی چون ایتالیا اکنون به این نتیجه رسیده‌اند که در برابر همه تیم‌ها نمی‌توان اینگونه بازی کرد و نتیجه گرفت بلکه باید تلفیقی از سبک‌های مختلف بود، مثل کاری که لاجوردی‌ها در جام‌‌جهانی 2006 کردند و عنوان قهرمانی را به دست آوردند. چون سبک منتظر اشتباه حریف شدن تا جایی که شانس یارش باشد روش خوبی است و تا جایی که حریفت خود را به مسلخ می‌آورد، روش جالبی است که برای خود ما برابر عراق و کره‌شمالی جواب داد. در برابر کره، شاید ما از آنها سرتر نبودیم ولی ما آنقدر صبر کردیم تا در یک لحظه خاص آنها دچار اشتباه شدند و ما کار را تمام کردیم چون چشم بادامی‌های سرزمین شمالی این فرصت را در اختیار ما قرار دادند اما اگر حریف و شکارت تیمی بود مثل استرالیا و کره‌جنوبی، شاید دیگر اشتباهی نکرد یا شاید اشتباه خود شکارچی به نفع آنها شد آن وقت چی؟... .
این اتفاقی است که در بازی با کره‌جنوبی برای ایران رخ داد و ما آن را با چشمان غیر مسلح نیز می‌توانستیم ببینیم. تیم‌ملی ایران 120 دقیقه در پی کره‌جنوبی دوید و دوید تا بلکه آنها اشتباهی کنند و ما به گل برسیم ولی آنها اشتباه نکردند و عین 120 دقیقه را سالم بازی کردند تا اینکه خود ما اشتباه کردیم و گل مرگ‌آور را خوردیم. این بار خود شکارچی بود که صید می‌شد آن هم به دست شکار خودش! در واقع ما صیادی بودیم که به دست صید، شکار شدیم، اتفاقی نادر در دنیای طبیعت که به علت اشتباه خود ما رخ داد. تیم ما با این همه توانایی مقابل کره‌جنوبی باخت چون در انتخاب تاکتیک و استراتژی بشدت اشتباه کردیم. در حالی که مرحله حذفی بود، ما بازی را با تفکرات بشدت دفاعی آغاز کردیم و به چشم بادامی‌های سرزمین شمالی اجازه دادیم که سوار بازی شوند.
تیم ملی ایران به دلیل بزرگی‌اش در قاره کهن، تیم‌هایی چون کره‌شمالی و عراق آنقدر برابرش ترسو می‌شوند که حتما دچار اشتباه می‌شوند و حتی شاید از اشتباه حریف بزرگ خود نیز نتوانند استفاده کنند اما باید دانست که در برابر حریفان بزرگ‌تر که مقهور نام ما نخواهند شد باید سبک دیگری را برگزید، شاید سبکی شبیه به تیم‌ملی آلمان که حریفان را وادار به اشتباه کردن می‌کند، سبکی که حتی ایتالیایی‌ها نیز در جام‌‌جهانی 2006 با بهره‌گیری از آن قهرمان شدند، سبکی که همین کره‌ای‌ها برابر ما اجرا کردند و نتیجه گرفتند. کره‌جنوبی در برابر ما هر کاری که دلش خواست کرد، پاس‌های کوتاه، بلند، کارهای ترکیبی کوتاه و بلند، حمله از جناحین و از عمق دفاع ما و... در تمام این مدت ما به دنبالشان می‌دویدیم تا توپ‌هایشان را قطع کنیم. اصلا قصد آن نیست تا بگوییم که برابر آنها ترسو بودیم، بلکه حرف آن است که تاکتیکی برای بردن نداشتیم و استراتژی مان غلط اندر غلط بود تا این باشیم که شکار می‌شویم نه صیدی که قرار بود شکار شود. این بار صیاد بود كه در کوزه می‌افتاد با همه توانایی‌هایش... چه جالب!