جلیل سامان که این روزها پشت دوربین مجموعه تلویزیونی «ارمغان تاریکی» قرار دارد، پیش از این و با نخستین تجربه سینمایی تصویر کارگردانی دغدغه‌مند از خود ثبت کرده است. فیلم سینمایی «وقت بودن» با نام فرعی «زندگی» نخستین تکاپوی سامان برای حضور موثر در جغرافیای سینمای ایران محسوب می‌شود؛ تکاپویی که خود سرانجام مبهمش را حاصل حسرتی همیشگی می‌داند! حضور در پشت صحنه مجموعه «ارمغان تاریکی» فرصتی بود تا سراغی از این تجربه تا به امروز در آرشیو مانده سامان بگیریم. «وقت بودن» (زندگی) داستان یکی از اهالی روستایی در سیستان و بلوچستان است که با فرمانده پاسگاه پلیس درگیر شده و بر اساس رسوم جاهلی قسم می‌خورد تا او را بکشد. پایبندی به این قسم با حیثیت او گره خورده است. جلیل سامان به خاطر نگارش سناریوی این فیلم برنده جایزه بهترین فیلمنامه از جشن خانه سینما شد.
آقای سامان از «وقت بودن» (زندگی) چه خبر؟
درددل‌های من درباره «وقت بودن» مفصل است و باید فرصت دیگری باشد تا سر آن را باز کنم!
گرایش شما به سمت ساخت یک مجموعه تلویزیونی چقدر به سرانجام این تجربه سینمایی مربوط است؟
زمانی که من مشغول نگارش فیلمنامه «ارمغان تاریکی» بودم دقیقا روزهایی بود که نخستین تجربه سینمایی‌ام در لابراتوارها گرد و خاک می‌خورد و اتفاق خاصی درباره آن نمی‌افتاد. سرانجامی هم که امروز فیلم «وقت بودن» (زندگی) پیدا کرده چندان در رو‌ی آوردن من به سریال‌سازی موثر نبوده است. من علاقه‌مند به سریال‌سازی نیستم اما چون این قصه را دوست داشتم و فکر کردم باید در قالب سریال آن را تعریف کرد ناگزیر به این سمت کشیده شدم؛ دوست داشتم مخاطب بیشتری این داستان را ببیند و بشنود.
درباره «وقت بودن» چطور، پیگیری خاصی برای اکران آن صورت می‌گیرد؟
آن فیلم با شرایط خیلی بدی تولید شد، با شرایط خیلی بدی مونتاژ شد، با شرایط خیلی بدی مراحل لابراتوار را طی کرد و امروز هم در شرایط خیلی بدی هنوز در آرشیو خاک می‌خورد. تهیه‌کننده کار شبکه چهارم تلویزیون و شخص آقای همایون‌رضا عطاردی بودند که این روزها تا حدودی پیگیر اکران فیلم هم هست اما همیشه هم پیگیر بودن کافی نیست!
دلیل این سرانجام مبهم کنار کشیدن تهیه‌کننده بود؟
اجازه بدهید در این باره صحبت نکنم.
چقدر برای اکران فیلم امیدوار هستید؟
هنوز امید دارم. ما به امید زنده‌ایم! این کار طوری ساخته شده که باید در سینما دیده شود و امیدوارم روزی موقعیت این اکران فراهم شود؛ کار ما همیشه حسرت است!
فکر می‌کنید قدم اول برای اکران فیلم را چه کسی باید بردارد؟
(با خنده) خودم...
چرا برنمی‌دارید؟
توانش را ندارم، کسی باید زیر بغلم را بگیرد. شبکه 4 و تلویزیون باید تصمیم اول را بگیرند. به هر حال صاحب اصلی کار و سرمایه‌گذار آن شبکه 4 بوده و اول آنها باید باور کنند که این کار می‌تواند اکران شود. تا همینجا هم مدیر گروه شبکه 4 جناب آقای سیفی‌آزاد خیلی برای فیلم زحمت کشیده‌اند اما شاید تلاش ایشان هم هنوز به سرانجام نرسیده است.