هدف؛ گرفتن شیاطین‌سرخ!

داستان لیگ برتر جزیره داستانی است که علاقه‌مندان به فوتبال انگلیس چند سالی است به آن عادت کرده‌اند. آرسنال فصل را رویایی آغاز می‌کند و منچستریونایتد با نوسان‌های متعدد چند هفته نخست را پشت سر می‌گذارد. همین موقع است که هواداران توپچی‌های لندن صدرنشینی تیم محبوبشان را به رخ رقیب دیرینه می‌کشند اما شاید خود آنها هم ته دلشان می‌دانند که این صدرنشینی دوام زیادی نخواهد داشت. این فصل هم بار دیگر شاهد چنین داستانی بودیم و اکنون شیاطین‌سرخ با کسب 56 امتیاز از 23 بازی در صدر جدول بسر می‌برند. این در حالی است که آرسنال با همین تعداد بازی و با 46 امتیاز بار دیگر برای قهرمانی دل به لغزش شیاطین‌سرخ بسته است. قهرمانی چلسی در فصل گذشته از این لحاظ که به 3 سال قهرمانی متوالی منچستریونایتد پایان داد و روح تازه‌ای به لیگ برتر بخشید، اتفاق خوبی قلمداد می‌شد و امسال هم بسیاری، حتی آنهایی که هوادار آرسنال نبودند دوست داشتند این فصل آرسن ونگر و شاگردانش قهرمانی را از آن خود کنند. البته هنوز راه زیادی تا پایان فصل جاری باقی است اما تاریخ چند سال اخیر لیگ برتر نشان می‌دهد که وقتی منچستریونایتد با اختلاف بیش از 3 امتیاز نسبت به تیم دوم جدول صدرنشین بوده توانسته برتری خود را تا پایان فصل حفظ کند.

فوتبال چشم‌نواز اما بی‌نتیجه

فصل گذشته در حالی که آرسنال در مصاف با اورتون در هفته‌های ابتدایی فصل و خارج از خانه به مصاف حریف خود رفته بود موفق شد با نتیجه 6 بر یک حریفش را درهم بکوبد. همان موقع دیوید پلیت، کارشناس شبکه‌ ATV به ستایش از سبک بازی آرسنال پرداخته و گفت که بینندگان با دیدن بازی روان توپچی‌ها احساس می‌کنند تماشاگر یک بازی ویدئویی هستند. پلیت چندان هم اغراق نکرده بود و هر کسی که آن روزها بازی‌های آرسنال را می‌دید با کمی منصف بودن اعتراف می‌کرد که آنها فوتبال چشم‌نوازی بازی می‌کردند. همان روزها در مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا زمانی که آرسنال در مجموع 2 دیدار رفت و برگشت حریفش سلتیک را 5 بر یک در هم کوبید پیتر دروری، گزارشگر ATV هم فوتبال آرسنال را «آسمانی» توصیف کرد. با وجود همه این زیبایی‌ها، مردان ونگر در پایان فصل موفق به کسب هیچ جامی نشدند. بسیاری از کارشناسان فوتبال انگلیس معتقدند که از نظر زیبایی آرسنال زیباترین فوتبال را بازی می‌کند و در میان تیم‌های انگلیسی، این توپچی‌های لندن هستند که نزدیکترین سبک بازی به سبک فوتبال بارسلونا را به نمایش می‌گذارند اما آنچه موجب ناکامی شاگردان ونگر می‌شود کمبود مهره‌های باتجربه است. عدم وجود تعادل بین بازیکنان جوان و چند بازیکن پا به سن گذاشته همواره به تیم ونگر ضربه زده است. از طرف دیگر، بازیکنانی هم که از سنین پایین‌تر به آرسنال آمده‌اند، درست هنگامی که از مرز 25 سالگی می‌گذرند پس از اینکه طی 4 یا 5 سال حضور خود در این تیم هیچ جامی کسب نمی‌کنند هر سال شایعه‌ها پیرامون جدایی آنها از آرسنال شنیده می‌شود. دیگر همه به شنیدن شایعه‌ها پیرامون رفتن فابرگاس به بارسلونا عادت کرده‌ایم یا اینکه فان پرسی ممکن است به میلان بپیوندد. اگر ونگر می‌خواهد نیروهای جوان خود را حفظ کند بی‌تردید به کسب جام نیاز خواهد داشت، اتفاقی که می‌تواند با قهرمانی در کارلینگ‌کاپ رخ دهد.

ترس، گربه سیاه ونگر

یکی از دلایل اصلی ناکامی‌های آرسنال در چند سال اخیر را می‌توان روش محتاطانه آرسن ونگر در بازی‌های سرنوشت‌ساز دانست. درست در دیدار برگشت مقابل منچستریونایتد و در حالی که آرسنال با کسب پیروزی مقابل شیاطین‌سرخ می‌توانست شانس‌های خود برای قهرمانی را افزایش بدهد، ونگر ترکیبی تدافعی به زمین فرستاد و شاگردانش بازی را با نتیجه 3 بر یک در خانه واگذار کردند. آنهایی که این بازی را دیده‌اند به یاد دارند که ونگر در دقیقه 61 و درحالی که تیمش 3 گل دریافت کرده بود تازه تصمیم گرفت که تئو والکات را به میدان بفرستد. این در حالی بود که آن شب آندری آرشاوین به تنهایی در نوک خط حمله به کار گرفته شده بود و فان پرسی هم به دلیل آسیب‌دیدگی قادر به بازی کردن نبود. اگر ونگر می‌خواهد به قهرمانی در لیگ برتر فکر کند، باید همواره به استقبال خطر برود. برای این منظور شاید ونگر بهتر است همتای خود فرگوسن را الگو قرار دهد، کسی که 2 فصل پیش ماکدای 17 ساله را به میدان فرستاد تا گل برتری تیمش برابر استون‌ویلا را در آخرین لحظه‌های بازی به ثمر برساند. فرگی همواره به استقبال خطر می‌رود و هیچگاه هراسی از ریسک کردن ندارد. در فوتبال حرفه‌ای امروز، مربیان باید از قابلیتی با عنوان «فعل و انفعال در رختکن» برخوردار باشند که ونگر به‌خوبی در این امر توانمند است. او علاوه بر زبان مادری‌اش به زبان‌های انگلیسی و آلمانی نیز تسلط دارد و با زبان‌های اسپانیولی، ایتالیایی و ژاپنی هم بیگانه نیست اما توانمند بودن در زمینه برقراری ارتباط تنها لازمه موفقیت یک مربی نیست و اگر ونگر می‌خواهد بار دیگر آرسنال را به جایگاه قبلی‌اش برساند به چیزی بیش از جوانگرایی، ارتباط خوب با بازیکنان و فوتبال زیبا نیاز دارد. شخصیت قهرمانی آن چیزی است که آرسنال بدون تیری آنری، سل کمپبل، رابرت پیرس و پاتریک ویرا گم کرده و باید به دنبال آن باشد.