جان دوئردن:
ژاپن خاطرات بدی از دوحه دارد. در سال 1993 در دوحه پایتخت قطر بود که گل واپسین عراق به قیمت از دست رفتن نخستین تجربه جام‌جهانی ژاپنی‌ها تمام شد. حالا داغ دوحه درست در حال و هوایی به‌خاطر ژاپنی‌ها می‌آید که آنها به‌خاطر شرایط دشوار اقتصادی، مستعد یک داغ دیگر هستند هرچند که این داغ با رسیدن به فینال با داغ گذشته برابری نمی‌کند و حتی پیروزی بر استرالیا در فینال جام ملت‌های آسیای 2011 می‌تواند آن را برای همیشه از خاطر مردم سرزمین آفتاب تابان پاک کند. در این سال‌ها با اینکه اقتصاد ژاپن رشد چندانی نداشته ولی از 18 سال پیش تاکنون فوتبال آنها به‌طرزی باور‌نکردنی متحول شده است. هر 4 جام‌جهانی اخیر شاهد حضور ژاپنی‌ها بوده است و حتی تابستان گذشته آنها برای نخستین بار در جایی غیر از کشورشان (و جام 2002) توانستند به جمع 16تیم نهایی جام 2010 صعود کنند، ضمن اینکه شمار سامورایی‌های نخبه در لیگ‌های بزرگ اروپایی هر سال فزونی می‌گیرد. اگر آنها در فینال استرالیا را شکست دهند به چهارمین نشان قاره‌ای می‌رسند که این یک رکورد است ولی آنچه اشتهای فوتبال ژاپن را حتی بیش از چهارمین قهرمانی جام ملت‌های آسیا (تنها ظرف 19 سال یا 6 دوره) تحریک می‌کند، انتظار برای حضور تابستان آینده در کوپا آمریکا یا جام ملت‌های آمریکای‌جنوبی (برای دومین‌بار) است و همین‌طور بخت حضور در جام کنفدراسیون‌های 2013، البته در صورت فتح این دوره آسیا. اما استرالیا هم مانع قابل‌ملاحظه‌ای در زمین محسوب می‌شود و بازی ذهنی آنها می‌تواند ژاپن را تسلیم کند. این سامورایی‌های آبی برای یک جنگ تن‌به‌تن با استرالیاییها آماده‌اند، درست مثل نبردهای خونین جزایر اقیانوس آرام با نیروهای متفقین، از جمله استرالیاییها در هنگام جنگ جهانی دوم. کیسوکه هوندا، بازیساز زسکا مسکو می‌گوید: «نمی‌دانم بازی فینال چگونه مسابقه‌ای از آب در خواهد آمد ولی انتظار هم ندارم خیلی بازی زیبایی باشد. ما باید از نظر ذهنی آماده شویم چون این می‌تواند مسابقه‌ای پر از درگیری و کثیف باشد. خواه در جام ملت‌های آسیا باشد یا در هر تور‌نمنت دیگری که ما در آن شرکت داریم». حرف از آمادگی ذهن سامورایی‌ها شوخی نیست چون هوندا و همبازیانش در دوحه 2011 دوبار به‌رغم 10نفره بودن از شکست مقابل سوریه و قطر میزبان بازگشته‌اند و پیروزی‌هایی حیاتی را در آغوش کشیده‌اند. به جز این آنها یک بار دیگر هم به‌طور عادی با یک گل عقب افتاده‌اند ولی در نهایت از شکست مقابل اردن در بازی نخست گریخته‌اند. حتی گل تساوی‌بخش دقیقه 120 کره‌ای‌ها هم نتوانست روحیه این جنگجویان ژاپنی را تضعیف کند.
بدین ترتیب ژاپن در ضربات پنالتی انتقام شکست 4 سال پیش را از همتای چشم‌بادامی‌اش کره‌جنوبی گرفت و یک بار دیگر خود را به فینال آسیا‌یی رساند؛ جایی که در 50 سال گذشته هرگز رنگ شکست را ندیده است. حتی اگر به قول اوگننوفسکی در مصاف‌های اخیر 2 کشور، کانگوروها سرتر باشند اعصاب پولادین سامورایی‌ها در این دوره چیز دیگری بوده است. نبرد 2 تیم در جام‌جهانی 2006 در کایزرسلاترن آلمان به یادماندنی‌ترین اتفاق در فوتبال فولکور 2 کشور باقی می‌ماند. در آن بعدازظهر داغ دوشنبه برتری یک گله ژاپن به شکست با اختلاف 2 گل
(3 بر یک) انجامید، آن هم تنها ظرف 6 دقیقه! همان اتفاق کافی بود تا یک رقابت تاریخی را بین فوتبال 2 جزیره بزرگ و کوچک به وجود آورد. به نوعی که در یک‌چهارم نهایی جام ملت‌های آسیا 2007 تکرار شد و این بار ژاپن در مسابقه‌ای پر زد و خورد که در پایان وقت اضافه یک بر یک خاتمه یافته بود، با ضربات پنالتی پیروز شد. تساوی بدون گل و سپس شکست ژاپن در ملبورن در راه جام‌جهانی 2010 آفریقای جنوبی سکانس‌های بعدی این رقابت حیثیتی بودند و حالا چشم‌بادامی‌ها نوبت پیروزی بر استرالیا را از آن خود می‌دانند. پس آیا «داغ دوحه» برای آنها به
«معجزه دوحه» بدل خواهد شد؟