«تاداناری لی» کرهایتبار با گلی به یادماندنی در دقیقه 109 فینال پانزدهمین دوره جام ملتهای آسیا نه تنها به قهرمان ملی ژاپنیها بدل شد بلکه در اتحادی آسیایی موجب شد جام در آسیا بماند و کماکان دور از دسترس میهمانان استرالیایی قرار گیرد. آلبرتو زاکهرونی نیز در نخستین تجربهاش در یک تورنمنت آسیایی سربلند شد و با فتح چهارمین قهرمانی آسیا ساموراییهای آبی را به پرافتخارترین تیم قاره کهن بدل ساخت. همانطور که پیشبینی میشد نبرد 2 تیم از همان آغاز به یک جنگ فیزیکی توام با بازی مستقیم گاهوبیگاه استرالیاییها تبدیل شد و این روند تا پایان 90 دقیقه حاکم بود. ژاپن که بازیساز شماره 20 خود و بهترین بازیکن نیمفصل اول بوندسلیگا، شینجی كاگاوا را به خاطر شکستگی استخوان در اختیار نداشت، خیلی زود در نیمه نخست میدان را به حریف جنگندهتر و قدرتمندتر خود واگذار کرد و نیمه اول بازی با یکی، دو موقعیت خطرناک زرد و سبزپوشان قاره اقیانوسیه به پایان رسید. در اواسط نیمه دوم آلبرتو زاکهرونی با تغییر آرایش محافظهکارانه 1-3-2-4 ژاپن به 2-4-4 سعی کرد از خستگی نسبی کانگوروها برای تسلط بر میدان استفاده کند. با این حال نخستین موقعیت حتمی گل با سانتر هری کیول از جناح راست در دقیقه 62 ایجاد شد که تیم کاهیل با اينكه نتوانست با اثر دست هم توپ را از دهانه دروازه کاواشیما رد کند معتقد بود توپ از خط رد شده که چنین نبود. شینجی اوکازاکا 4 دقیقه بعد با یک ضربه سر چرخشی توپ را از چند سانتیمتری تیر عمودی دروازه شوارتزر عبور داد. استرالیا در اواخر نیمه دوم روی چند ضربه راه دور خطراتی ایجاد کرد اما این دیدار فشرده بیآنکه ذرهای از برخوردهای تن به تن آن کاسته شود با تساوی بدون گل وارد وقتهای اضافه 30 دقیقهای شد. جایی که 2 تیم از دقیقه 100 به بعد طی یک رالی نفسگیر از شوتهای زهردار نتوانستند طلسم دروازهها را بشکنند. اما تنها 4 دقیقه پس از ورود به نیمه دوم وقت اضافه در حالی که شاگردان هولگر اوسیک خستهتر از هر زمان دیگر بودند، یک مهاجم تعویضی کرهایالاصل در میان غفلت کامل مدافعان استرالیا روی یک سانتر از جناح چپ یک شوت سرضرب را با پای چپ به کنج دروازه مارک شوارتز دوخت. تاداناری لی که از پدری کرهای و مادری ژاپنی است با این گل زیبا سرنوشت جام پانزدهم را رقم زد و ژاپن را صاحب رکورد 4 قهرمانی در جام ملتهای آسیا ساخت، در حالی که این تنها برای دومینبار بود که سنگربان زبده باشگاه فولام انگلستان در این تورنمنت گلی را دریافت میکرد. حملات احساسی کانگوروها در 11 دقیقه باقیمانده تا دقیقه 120 به جایی نرسید؛ حتی ضربه کاشته چسبیده به هجدهقدم در آخرین ثانیههای جام که با ضربه بیرمق کارنی به هدر رفت.