محمدمهدی تقوی:
«محمدحسنی سیدمبارک» 83 ساله، رئیس‌جمهور مادام‌العمر مصر که چون فراعنه این سرزمین بیشتر به پادشاه شبیه است تا رئیس‌جمهور، در پی ناآرامی‌های سیاسی ملت مصر که عقده فروخورده 3 دهه تحمل اسلام‌ستیزی و صهیونیست‌پرستی مبارک را در گلو دارند، روزهای پایانی جباریت خود را سپری می‌کند. حاکمیت 30 ساله این متحد قدیمی رژیم صهیونیست و ایالات متحده تا یک هفته پیش بدون دردسر و چالش، با آرامش همراه بود و مبارک با اعلام حالت فوق‌العاده و سرکوب بی‌رحمانه مخالفان، مصر را تبدیل به حیاط خلوت آمریکا و اسرائیل کرده بود اما انقلاب مردم تونس که منجر به برکناری «زین‌العابدین بن‌علی» دیکتاتور این کشور و فرار وی به سعودی شد، مردم کرانه نیل را نیز امیدوار کرد که می‌شود دیکتاتورها را با «اتحاد ملی حول محور اسلام» سرنگون کرد. از 30 سال پیش که در پی هلاکت «محمد انورسادات»، رئیس‌جمهور مصر به دست جوان انقلابی، سروان شهید «خالد شوقی اسلامبولی»، معاون وی، حسنی مبارک بر اریکه قدرت مصر تکیه زد تاکنون، مبارک با تبعید، حبس و اعدام مخالفان خود که بیشتر به دلیل مشی دین‌ستیزانه‌اش علیه وی می‌شوریدند، سعی داشت با سیاست مشت آهنین هرگونه صدای مخالف را خفه کند اما این بار نه یک گروه چون اِخوان بلکه مردم مسلمان مصر علیه مبارک، انقلاب کرده‌اند و به‌رغم تقدیم شهدای بسیار ظرف 6 روز گذشته، برای به دست آوردن استقلال خود، هنوز از پای ننشسته‌اند و قصد دارند تا هدم کامل رژیم مستبد مبارک و دار و دسته صهیونیست وی، به انتفاضه اسلامی خویش ادامه دهند. مصر از زمان باستان، کشوری متمدن، فرهیخته و مهد دانشمندان و ادبای بزرگ جهان بوده است. پیامبران بزرگی از این سرزمین مبعوث شده‌اند و تاریخ تمدنی چند هزار ساله دارد اما این کشور همواره محل حکمرانی فراعنه بوده و حتی در قرون اخیر نیز در حقیقت شهر- و نه کشوری- در دست سلاطین عثمانی بود. در 59 سال اخیر نیز از زمان استقلال مصر در سال 1952 و ریاست‌جمهوری «محمد نجیب» (1956-1952) نخستین رئیس‌جمهور مصر، این کشور تنها 3 حاکم به خود دیده است: ناصر (1970-1956)، سادات (1981-1970) و مبارک (2011-1981)! اگرچه جمال عبدالناصر، فردی انقلابی و علاقه‌مند به کشور خود و خواستار گسترش ناسیونالیسم عربی در کشورهای خاورمیانه بود ولی بعد از مرگ مشکوک وی در سال 1970، در 52 سالگی بر اثر سکته قلبی- که خانواده‌اش هنوز معتقدند با توطئه سادات کشته شده است‌ـ جانشینان وی، گوی سبقت را در دریوزگی اسرائیل و آمریکا از هم ربودند. سادات خائن، اولین مسؤول یک کشور عربی بود که به سرزمین‌های اشغال شده فلسطین سفر کرد و نخستین و شدیدترین ضربه را به اتحاد اعراب و مسلمانان در برابر رژیم جعلی صهیونیست وارد کرد و با امضای قرارداد ننگین «کمپ دیوید»، اسرائیل غاصب را به رسمیت شناخت- و به همین دلیل از سوی شهید خالد اسلامبولی هلاک شد و البته حسنی مبارک، معاون سادات هم که کنار وی نشسته بود، در این ترور انقلابی از ناحیه دست مجروح شد- مبارک هم خائن‌تر از سادات، در 30 سال اخیر قاهره را به مهم‌ترین متحد تل‌آویو تبدیل و مصر را نزد مسلمین جهان خوار کرده است. جنایت مبارک در بستن مرز رفح ظرف 4سال اخیر که موجب محاصره اقتصادی 5/1 میلیون جمعیت غزه شده است و همچنین ساخت دیوار پولادین
- همتای دیوار حائل در سرزمین‌های اشغالی- به این نیت که هیچ مواد غذایی و دارویی به مردم مظلوم غزه نرسد، همکاری و هماهنگی با رژیم نامشروع صهیونیست در جنگ 22 روزه غزه، صادر نکردن روادید برای سرنشینان کشتی‌های حامل کمک برای مردم غزه- بزرگ‌ترین محبس حال حاضر جهان با 5/1 میلیون زندانی بی‌گناه- و حتی تحویل داروها و مصالح و اغذیه داخل کشتی‌ها به رژیم صهیونیست، دلالی سازش بین تشکیلات خودگردان فلسطینی و اسرائیل و... چیزی نیست که از حافظه افکار عمومی مسلمانان و آزادگان جهان پاک شود. جامعه مصر، جوانان باسواد بسیاری دارد و بیشتر مردم این کشور نیز مسلمانان علاقه‌مند به جمهوری اسلامی ایران هستند. این کشور از لحاظ اقتصادی از بیکاری و فقر اجتماعی رنج می‌برد ولی نکته حائز اهمیت در انتفاضه مردم مصر آن است که ساکنان سرزمین اهرام ثلاثه، نه برای اقتصاد و بهبود وضعیت خود بلکه به جهت اسلام‌خواهی و اسرائیل‌ستیزی علیه رژیم مبارک دست به قیام زده‌اند. حکومت فردگرای حسنی مبارک در زمره نظام‌های سیاسی‌ای قرار دارد که با تکیه بر استراتژی تقابل با گروه‌ها، احزاب و جریانات اسلامی، بهترین روابط را با غربی‌ها دارد و دلیل نگرانی سران آمریکا، آلمان، فرانسه و انگلستان از انتفاضه مصر نیز همین موضوع است. رژیم مبارک همچنین امنیت اسرائیل را امنیت خود می‌داند و در راستای حفظ آن، دست به جنایات فراوانی در 3 دهه اخیر زده است؛ حبس و قتل جوانان مصری‌ای که امنیت رژیم صهیونیست را به خطر انداخته‌اند؛ نشان احساس وظیفه مبارک در برابر همپیمانان بنی‌اسرائیلی وی است. به‌رغم آنکه مبارک قرار است در سال آینده میلادی– 2012- با وجود بیماری و ضعف جسمانی، برای ششمین بار در انتخابات فرمایشی ریاست‌جمهوری مصر شرکت کند، مدعیان مردم‌سالاری در آمریکا و اروپا، وی را فردی دموکرات(!) می‌دانند زیرا حافظ منافع اسرائیل در خاورمیانه است.
فساد گسترده اداری، رشوه‌خواری، اختلاس‌های ده‌ها میلیون دلاری، فقدان دموکراسی، نبود شفافیت، اقتدارگرایی، سرکوب بی‌ملاحظه مخالفان– که نمونه آن در قتل ده‌ها و زخمی شدن هزاران تظاهرکننده مصری ظرف کم‌تر از یک هفته مشاهده شد– و بالاتر از همه، دین‌ستیزی و صهیونیست‌خواهی خاندان مبارک، مردم مصر را به ستوه آورد و وقتی دیدند در نزدیکی‌شان، قیام مردم تونس به حکومت حدود ربع قرنی دیکتاتور این کشور پایان داد، امیدوار شدند می‌توان مبارک را واژگون کرد. رویدادهای 6 روز اخیر مصر، بی‌سابقه است و نخستین بار است که این کشور چنین ناآرامی‌ها و شورش‌های پرتنشی را تجربه می‌کند.
برخورد باراک اوباما با انتفاضه مردم مصر نیز در جای خود، باید مورد تحلیل و بررسی قرار گیرد. وی ضمن حمایت از «متحد ایالات متحده»، دورنمای این حوادث را هم در نظر گرفته و منتظر است ببیند چه اتفاقی رخ خواهد داد. اما در هر صورت، اگر ان‌شاءالله رژیم سفاک مبارک سقوط کند، میراث وی تا مدت‌ها جانشینش را آزار خواهد داد. مبارک با سرکوب، اعدام، حبس و تبعید مخالفانش و همچنین تشکیل یک مافیای سیاسی– اقتصادی– امنیتی، مصری را بر جای گذاشته که تا مدت‌ها پس از او، نمی‌توان کشوری ساخت که اسلام و مردم مسلمان در آن حکمفرما شوند. احتمال به دست گرفتن قدرت توسط فردی وابسته به صهیونیسم همچون ژنرال«عمر سلیمان» (75 ساله) یا سیاستمداری غربگرا، لیبرال و مورد علاقه آمریکا مانند «محمد البرادعی» (69 ساله) موجب می‌شود، انتفاضه مصر با وجود ریخته شدن خون ده‌ها نفر به نتیجه موردنظر مردم مسلمان نرسد که امیدواریم چنین نشود زیرا در آن صورت، یک مهره سوخته آمریکا کنار رفته و مهره‌ای تازه‌نفس برای خدمت به غرب و خیانت به مصر می‌آید.
عمرسعد چه می‌گوید؟!
از سوی دیگر، آقای میرحسین موسوی، کاندیدای مغلوب انتخابات سال گذشته ریاست جمهوری ایران، در بیانیه شماره چندم(!) خود، متوهمانه رویدادهای اخیر خاورمیانه اعم از قیام مردم تونس، مصر، یمن و اردن را به خود منتسب کرد: «...بدون هیچ شکی، نقطه آغازین آنچه در خیابان‌های تونس و صنعا و قاهره و اسکندریه و سوئز، شاهد آن هستیم را باید در تظاهرات چندمیلیونی[!] 25 و 28 و 30 خرداد تهران جست‌وجو کرد؛ روزهایی که مردم با شعار «رأی من کجاست؟» به خیابان‌ها آمدند و مسالمت‌جویانه، حقوق از دست رفته خود را پی گرفتند...». درباره این بیانیه و قیاس مع‌الفارق آقای موسوی، نکاتی چند به نظر نگارنده می‌رسد.
یک:
نقطه آغازین قیام تونس، اردن و یمن و مصر، عملکرد چنددهه‌ای دیکتاتورهای حاکم بر این کشورها در اسلام‌ستیزی و فروختن کشورشان به غرب است. همتاهای آقای موسوی– که «دیکتاتور»مآبانه می‌گفت، با وجود 11 میلیون رأی اختلاف، دموکراسی و جمهوریت نظام را کنار بگذارید تا من رئیس‌جمهور شوم(!)– مردم کشورهای خود را به تنگ آورده‌اند.
دو:
در تظاهرات این کشورها، «مردم» به میدان مبارزه با رژیم‌های دست‌نشانده غرب آمده‌اند، نه «اراذل و اوباش»، «تروریست‌های گروهک نفاق»، «سلطنت‌طلبان»، «هم‌جنس‌بازان»و سایر رفقای موسوی و رهنورد.
سه:
آقای موسوی، سر خود را زیر برف کرده و اذعان نمی‌کند مردم این کشورها برای حاکمیت اسلام بر کشورشان، قیام کرده‌اند، نه حاکمیت اسرائیل و آمریکا؛ کاری که وی می‌خواست با شورش‌های خیابانی آن را انجام دهد و تهران را یکی از پاتوق‌های تل‌آویو و واشنگتن کند.
چهار:
مردم این کشورها با بیش از 3 دهه تاخیر، از انقلاب اسلامی ایران درس گرفته‌اند و گویی تاریخ ایران در خاورمیانه در حال تکرار است؛ انقلاب اسلامی، نه «کاریکاتور آن».
پنج:
آقای موسوی از کدام مسالمت‌جویی حرف می‌زند؟ آیا قتل مادر و دختری که در مهدکودک «آوای باران» در حوالی میدان آزادی پناه گرفته بودند از سوی جانیان و اراذل و اوباش حامی موسوی و رهنورد، مسالمت‌جویانه بود؟! آیا کشتن بسیجیان، حمله به مسجد لولاگر، به آتش کشیدن قرآن‌های موجود در آن و ضرب و شتم شدید نمازگزاران، کشیدن چادر بانوان محجبه از سرشان، آتش زدن اموال عمومی و خصوصی از قبیل اتوبوس، تاکسی، موتوسیکلت، مغازه و بانک و...، به آتش کشیدن آسفالت خیابان و سطل‌های زباله(!) مسالمت‌جویانه بود؟
شش:
آقای اوباما، صراحتا و با بردن نام، از موسوی و مبارک حمایت علنی کرده است؛ حامیان دیگر این دو نیز کاملا معلومند؛ سرکردگان ملعون اسرائیل، فرانسه، انگلیس، آلمان و...؛ حال چطور آقای موسوی به خود اجازه می‌دهد از قیام ضدآمریکایی و ضدصهیونیستی مردم مصر حمایت کند؟!
هفت:
اغتشاشگران پشتیبان موسوی، خواستار بازگرداندن ایالات متحده به ايران و روابط با اسرائیل بودند- چیزی که با عملکرد 8 ماهه فتنه‌جویان بویژه در روز قدس سال 88 ، به‌هيچ‌وجه قابل کتمان نیست- اما تظاهرکنندگان مصر و اردن خواستار حاکمیت احکام اسلام در کشورهای‌شان و قطع رابطه با رژیم غاصبند؛ چطور مردم این کشورها، اراذل حامی موسوی را الگو قرار داده‌اند؟!
هشت:
شعار شَعب مصر، «مرگ بر آمریکا» است و شعار و عمل جلبک‌های هوادار آقای موسوی و خود وی «آمریکاپرستی» و سجده به آقای باراک اوباما بود.
نُه:
جمهور ایران در 9 دی و 22 بهمن 88، یک‌سال زودتر از شَعب مصر و تونس سرنوشتی چون مبارک و بن‌علی و دیگر دیکتاتورهای جهان را برای آقای موسوی رقم زدند و او را به زباله‌دان انداختند؛ حال ایشان نظام را به عبرت گرفتن از سرنوشت آنها هشدار می‌دهد؛ خیلی بامزه است، نه؟!
ده:
يك سؤال باقي مي‌ماند و آن اين است كه آيا فردي كه از محمودعباس نوكر دست‌چندم اسرائيل 50ميليون دلار دريافت مي‌كند، مي‌تواند مدعي حمايت از قيام اسلامي مردم مصر شود؟