یک فینال بزرگ! 90 دقیقه بازی بدون گل با هیجان نیمه دوم وقت اضافه (15 دقیقه پایانی این نبرد نفسگیر 120 دقیقه‌ای) جبران شد. برایتان پذیرفتنی نیست؟ اما آیا پیروزی یک بر صفر ژاپن در وقت اضافه بر استرالیا در فینال جام ملت‌های 2011 قطر نسبت به فینال جام‌جهانی کمتر خسته‌کننده نبود؟ چنین پایانی برای هر تورنمنتی زیبنده است. در اغلب زمان مسابقه شاهد رویدادهایی در 2 سوی زمین و روی دروازه‌ها بودیم و برای تماشاگران حاضر در ورزشگاه خلیفه دوم عجیب بود که چرا قفل دروازه‌ها در چنین بازی نفسگیری آنقدر دیر و در دقیقه 109 شکسته شد ولی وقتی هم که شکست دیدنی بود، چون ذخیره طلایی ژاپن تاداناری لی توپ را به خیره‌کننده‌ترین شکل ممکن با ضربه‌ای چکشی به تور دروازه دوخت و تنها در دومین بازی ملی خود.
شکست دادن مارک شوارتزر و وادار کردن بهترین دروازه‌بان جام به اینکه تنها بایستد و باز شدن دروازه‌اش را نگاه کند کار کمی نیست. اگرچه باید با تیمی که سراسر یک تورنمنت تنها 2 بار دروازه‌اش باز شد که گل دوم، گل شکست در فینال جام بود، همدردی کرد.
از طرف دیگر آنهایی هم که ژاپن را از ابتدا به خاطر آغاز کندش در دوحه ملامت می‌کردند باید شرمنده باشند. ژاپن حالا تیمی است که به شیوه ایتالیایی اداره می‌شود و این تنها در فاصله 6 ماه پس از روی کار آمدن آلبرتو زاکه‌رونی اتفاق می‌افتد. البته او به خوبی می‌دانست که قرار نیست در پایان مرحله گروهی جام را بالا ببرد. سامورایی‌های آبی عملکردی شبیه آتزوری ایتالیا در دوران اوج داشتند، یعنی قابلیت پیشرفت بازی به بازی در یک جام.
با این حال آنها در بازی فینال نتوانستند آن سیل ویرانگر آبی‌شان را به راه بیاندازند. استرالیا راه چاره‌ای جدی برای مهار ژاپن داشت ولی در پایان بازهم حق به تیمی رسید که لیاقت قهرمانی آسیا را داشت، آن هم برای چهارمین بار. در ابتدای تابستان گذشته که زاکه‌رونی پس از دوره کوتاه مربیگری در یوونتوس با سرافکندگی اخراج می‌شد، هرگز تصورش را هم نمی‌کرد که در فاصله 6 ماه کیلومتر‌ها آن‌سوتر از خانه‌اش در رم، سلطان آسیا لقب بگیرد، فاتح بزرگ‌ترین قاره جهان، که حالا قهرمانش اعتباری متفاوت از قبل در فوتبال جهان پیدا کرده است. رودررو با خبرنگاران به هیجان آمده تلویزیون ژاپن، «زاک» پس از قهرمانی می‌گوید: «این یک برد دیدنی بود و از یک تیم دیدنی. استرالیا حقیقتا قوی بود و ما واقعا باید عالی کار می‌کردیم تا آنها را شکست دهیم. همه بازیکنان خسته شده بودند ولی ما بر خستگی غلبه کردیم تا به روحیه تیمی بی‌نظیر دست یابیم». اما آنچه سرنوشت بازی را تعیین کرد نه تعویض «لی» کره‌ای‌الاصل در هشتمین دقیقه وقت اضافه بلکه سازماندهی دفاع مشکل‌دار تیم زاک از نیمه دوم به بعد بود و البته حربه قرار دادن یوتو ناگاتوموی زهردار در میانه زمین برای خلق ضدحمله‌ها و به عنوان نقطه ثقل بازی. استرالیا به همین خاطر احساس دشواری داشت. با اینکه استرالیایی‌ها بخت بردن نخستین تورنمنت بزرگ در تاریخ فوتبال خود را داشتند اما گل دقیقه 109 قلبشان را شکست. بویژه هنگامی که امثال تیم کاهیل، مارک شوارتزر، لوکاس نیل، برت اورتون و هری کیول همگی در دوحه درخشیده بودند اما در 30 دقیقه آخر جام آنها انگار از زمین محو شده بودند.
در آغاز مسابقات وقتی با فیلیپ تروسیه، سرمربی سابق ژاپن و قهرمان همین جام در سال 2000 صحبت می‌کردم، او نظری برخلاف رقبای استرالیا درباره آنها داشت. او می‌گفت: «کانگوروها تیمی هستند که برای پیروزی نیازی به کنترل بازی ندارند.» و اگرچه آنها نیازی به این کار نداشتند ولی در بیشتر طول نیمه اول کنترل بازی فینال را در دست داشتند. شاید ساکروها می‌خواستند همان بلایی را بر سر ژاپن بیاورند که در نیمه‌نهایی بر سر ازبکستان آوردند و بعد خیلی زود عقب بکشند و هم از گل زده حفاظت کنند و هم به گل‌های بیشتری دست پیدا کنند اما با اینکه موقعیتی برای مت مک‌کی حتی در همان 100 ثانیه نخست پدید آمد اما او و در ادامه هری کیول و تیم کاهیل ثابت کردند گلزنان بزرگی نیستند. بویژه تیم کاهیل که تاکنون 4گل از 23 گل ملی‌اش را مقابل ژاپن جشن گرفته انتظارات بزرگ‌تری از این مسابقه داشت. حتی با اینکه ژاپن در سراسر بازی برای رخنه به دفاع مستحکم استرالیا به مشکل برخورده بود اما در نهایت تیمی که توانست قفل دروازه دیگری را بشکند ژاپن بود که به 480 دقیقه طلسم دروازه شوارتزر در دوحه پایان داد.