رؤیای من و کابوس کره

هنوز هر شب کابوس بازی با کره را می‌بینم. برای من سخت‌ترین و تلخ‌ترین روزهای زندگی ورزشی‌ام در حال سپری شدن است. پس از 5 سال نیمکت‌نشینی به دروازه تیم‌ملی دست یافتم و در 3 سال اخیر در اوج آمادگی بودم. هدفم موفقیت با تیم‌ملی و کسب عنوان بهترین دروازه‌بان جام ملت‌ها بود، رویایی که با حرف‌های تروسیه، برنو متسو و پکرمن قبل از شروع مسابقات برایم به حقیقت نزدیک می‌شد. هنوز نمی‌دانم چه شد و 15 دقیقه پایانی بازی با کره به چه شکلی گذشت. وقتی داور سوت پایان بازی را زد، سرم سنگینی می‌کرد. مدام احساس می‌کردم دارم سکته مغزی می‌کنم و درعین حال می‌ترسیدم این اتفاق بیفتد و نگران خانواده‌ام بودم. فکر کنم هر خبرنگاری پیشم می‌آمد متوجه اوضاع وخیم روحی‌ام می‌شد، چون فقط می‌گفتم دارم دیوانه می‌شوم. سخت است بگویم حق کره‌جنوبی نبود که مقابل ما به پیروزی برسد. آنها قوی‌تر بودند اما اگر بازی به ضربات پنالتی می‌کشید، قطعا برنده می‌شدیم ولی عدالت فوتبال زیر سوال می‌رفت. فوتبالی که ما دوستش داریم و برایش شعار می‌دهیم اما در کشورهای دیگر هم دوستش دارند و هم برایش برنامه دارند و کار می‌کنند. فوتبال ما سال‌هاست شده شعار، حاشیه، ناسزا و متاسفانه ناپاکی! فوتبالی که از داشتن امکانات یک باشگاه معمولی قطری هم محروم است، فوتبالی که همه در آن به دنبال منافع شخصی و روزمره خود هستند. فوتبالی که برخی کارشناسانش حتی در کارشناسی به دنبال چهره شدن هستند. مدیری که رکورددار تعویض مربی در لیگ است، از فدراسیون درباره انتخاب سرمربی تیم‌ملی عیب و ایراد می‌گیرد. یادم هست در یک برنامه تلویزیونی کارشناسی به نام صدر می‌گفت که «مهدی رحمتی یکی از عوامل عدم صعود تیم‌ملی به جام‌جهانی است» و با این حرف‌هایش باعث شد از قهقهه به سرفه بیفتم و از چشمانم اشک راه بیفتد. روزهای خیلی بدی در دوران بازیگری‌ام داشته‌ام اشتباهات فجیعی هم مرتکب شده‌ام اما در بازی‌های مقدماتی جام‌جهانی در نیمی از مسابقات به عنوان بهترین بازیکن زمین انتخاب می‌شدم و یادم هست تمام بزرگان فوتبال مثل ناصر حجازی، علی پروین، علی دایی، خداداد عزیزی، احمدرضا عابدزاده، محمد مایلی‌کهن، غلام پیروانی، حشمت مهاجرانی و خیلی‌های دیگر، من را به عنوان مهره موثر تیم‌ملی معرفی می‌کردند آن وقت یکی مثل صدر مرا عامل عدم راهیابی تیم به جام‌جهانی مي‌داند. در آن مقطع داشتم به این فکر می‌کردم این آقا فکر نمی‌کند چنین صحبتی در تلویزیون توهین به شعور اهالی فوتبال است و به هرحال هنوز برایم سوال است چگونه تریبون رسانه ملی در اختیار افرادی قرار می‌گیرد که...؟ این روزها ناراحت جواد نکونام هم هستم. در این 2، 3سال اخیر اکثر تک‌گل‌های امتیازآور تیم‌ملی را او زده اما همه آنها به فراموشی سپرده شده‌اند و هیچ‌کس به دنبال دلیل بد بازی کردن جواد نیست و اگر هم من بخواهم نظرم را بگویم، مسلما مورد هجوم قرار می‌گیرم! اما به نظرم شرایط برای درخشش او فراهم نبود. آن هم در شرایطی که جواد در اوج آمادگی قرار داشت. خود من این اواخر با افشین قطبی رابطه بسیار خوبی داشتم. اوایل به او گفته بودند بازیکنان ملی‌پوش سپاهان می‌خواهند تو را زمین بزنند تا سرمربی خودشان (قلعه‌نویی) به تیم‌ملی بیاید تا اینکه متوجه شد چنین چیزی نیست و بازیکنی که فیکس است، چرا باید دنبال چنین مسائلی باشد. سپس به او گفته بودند، اینها دوست دارند دوباره علی دایی سرمربی تیم‌ملی شود. خلاصه برایم نامفهوم بود چه کسانی به دنبال مسموم کردن ذهن سرمربی تیم‌ملی بودند اما با گذشت زمان مشخص شد آن حرف‌ها کذب محض است. به نظر من این تیم یکی از کم‌حاشیه‌ترین و یکدل‌ترین تیم‌های تاریخ ایران بود. کسی برای ما قبل از عزیمت به قطر شانس صعود هم قائل نبود اما بدون اغراق باید بگویم با جانفشانی ملی‌پوشان، تیم از گروهش با اقتدار صعود کرد و با بدشانسی به کره خورد. اگر به استرالیا می‌خوردیم، سپس حریف ازبکستان می‌شدیم، صعودمان به فینال قطعی بود. این درست که مدعی قهرمانی باید همه حریفان را ببرد اما اگر قرعه خوبی به ما می‌خورد حداقل نایب‌قهرمان می‌شدیم. این حرف‌ها در کنار روزها گذشت و به قول معروف علی ماند و حوضش. ما ماندیم و این فوتبال تقریبا ویران، فوتبالی که اولویت آن تخریب یکدیگر است، نه ساختن همدیگر.

* دروازه‌بان تيم ملي فوتبال